આજે સવારે હું ભરૂચથી સુરત જવા ટ્રેનમાં બેઠો. સામેની સીટ પર બે દીકરીઓ ગપ્પાં મારતી હતી - સુશીલા અને ચીમન. બંને અંકલેશ્વર ઉતરવાની હતી.થોડી વારે સુશીલાએ પર્સમાંથી રૂમાલમાં વીંટાળેલું કંઈક કાઢ્યું. અડધું તૂટેલું હતું છતાં બંનેએ પ્રેમથી વહેંચીને ખાધું.પેટમાં જતાં જ ચીમને પૂછ્યું, "આટલી સરસ પેટીસ તું ક્યાંથી લાવી? એકદમ ક્રિસ્પી છે."સુશીલા ખડખડાટ હસી પડી, "અરે ગાંડી, આ પેટીસ નથી, પફ છે! વેજ પફ.""હેં? પફ? હું જ્યાં મધ્યપ્રદેશમાં પહેલાં હતી ત્યાં તો બેકરીમાં આને આલુ પેટીસ જ કહેતા હતા. મોટું બોર્ડ મારેલું હોય - ગરમ પેટીસ રૂ. 10.""હોઈ શકે. આપણે ગુજરાતમાં પફ કહીએ, એમ.પી.માં પેટીસ. અલગ અલગ પ્રાંતમાં અલગ નામ.