સવારના આઠ વાગ્યા હતા.ગઈ રાતના વરસાદ પછી આખી ખીણ જાણે નવી જ જન્મી હોય તેમ લાગી રહી હતી.ઝાડનાં પાંદડાં પર મોતી જેવા પાણીના ટીપાં ઝળહળી રહ્યા હતા.પહાડોની ટોચ પર ધુમ્મસ ધીમે ધીમે સરકી રહ્યું હતું.આરોહી ગેસ્ટહાઉસની બહાર ઊભી હતી.હાથમાં ગરમ ચાનો કપ હતો.તેની નજર સામેનો નજારો એટલો સુંદર હતો કે તેને લાગ્યું—જો સમયને રોકી શકાતો હોત, તો કદાચ આ જ ક્ષણે રોકી લેતી.એટલામાં પાછળથી આરવ આવ્યો.“આજે ક્યાં જઈએ?” તેણે હસતાં પૂછ્યું.“જ્યાં રસ્તો લઈ જાય ત્યાં.”“અને જો રસ્તો ખોવાઈ જાય તો?”“તો યાદો બનાવી લઈએ.”બંને હસ્યા.દાદીએ તેમના માટે નાસ્તો તૈયાર કર્યો.જતાં પહેલાં દાદીએ આરોહીના હાથમાં નાનું માટીનું દીવડું આપ્યું.“આ શા માટે?” આરોહીએ