મીલોના ભૂંગળાથી મેટ્રો સુધીની એક લાગણીસભર સફરબાલ્કનીનો કાચ સરકાવીને રતિલાલ બહાર આવ્યા. સામે જ સાબરમતી નદીના કિનારે પથરાયેલો આધુનિક રિવરફ્રન્ટ સાંજના નવપલ્લવિત પ્રકાશમાં ઝળહળી રહ્યો હતો. સાંજનો એક ઠંડો પવન ચહેરાને સ્પર્શી ગયો. આ પવનમાં શિકાગોની એ હાડ થીજવતી, અજાણી બરફીલી ઠંડી નહોતી, જ્યાં માણસ બહાર નીકળે તો માણસને જ શોધતો રહે. આ તો એમના પોતાના અમદાવાદની માટીની સુગંધ હતી, જેમાં ગમે તેટલો કોંક્રિટ ભળે તોય પોતાપણું વરતાઈ આવતું હતું. બરાબર સામેથી કોઈ પણ પ્રકારના અવાજ વગર, એક લલચાવતી સ્પીડ સાથે મેટ્રો ટ્રેન કાચના બ્રિજ પરથી પસાર થઈ ગઈ. રતિલાલે હાથમાં પકડેલી સ્વીઝ ઘડિયાળ તરફ જોયું. સમય પાંચ વાગ્યાનો હતો,