વારાણસીના ગંગા ઘાટ પર સવારનો સમય હતો. સૂર્યની કિરણો ગંગાના પાણી પર સોનેરી ચાદર પાથરી રહી હતી. ઘાટ પર ભક્તોની ભીડ હતી. કોઈ પૂજા કરતું હતું, કોઈ દીવો વહાવતું હતું અને કોઈ ગંગામાં ડૂબકી લગાવી પોતાના પાપ ધોવાની આશા રાખતું હતું.એ જ ભીડમાં એક માણસ ઊભો હતો—રઘુનાથ શેઠ.પૈસાની કોઈ કમી નહોતી. શહેરમાં તેની મોટી દુકાન હતી, બે મકાનો હતાં અને લોકો તેને “શેઠ” કહીને માન આપતા.પણ પૈસાની સાથે તેનું હૃદય મોટું થયું નહોતું.રઘુનાથ ખૂબ જ સ્વાર્થી માણસ હતો.ગરીબ માણસ તેની દુકાન પર આવે તો તેને કલાકો ઊભો રાખે. કોઈ ઉધાર માંગે તો અપમાન કરીને કાઢી મૂકે. કામ કરતા માણસોને યોગ્ય