ભાગ ૧૨ — પિતાની પરછાંયામાંરાતના બાર વાગ્યા હતા.નિશા હજુ પણ એક જ જગ્યાએ ઊભી હતી.મિહિરની આંખોમાં પણ ઊંઘ નહોતી.થોડી વાર પહેલાં હર્ષનો ફોન આવ્યો હતો—“વિનય સાથે જે માણસ છે, એ કદાચ નિશાના પપ્પા છે.”આ એક વાક્યે બંનેના જીવનને હચમચાવી નાખ્યું હતું.નિશાએ ધીમેથી પૂછ્યું,“મિહિર… તું ખરેખર માનતો હોય છે કે મારા પપ્પા જીવતા છે?”મિહિર પાસે કોઈ જવાબ નહોતો.“મને ખબર નથી.”“પણ હર્ષે એમને જોયા છે.”“એણે કહ્યું છે.”“તો પછી?”મિહિરે એની આંખોમાં જોયું.“આપણે જાતે જોઈશું.”⸻અજાણ્યા શહેર તરફબીજા દિવસે સવારે મિહિર અને નિશા હર્ષ સાથે નીકળ્યા.હર્ષે એક નાનું સરનામું આપ્યું હતું.શહેરથી થોડું દૂર એક જૂની ઓફિસ.રસ્તામાં નિશા એકદમ ચૂપ હતી.મિહિરે એની તરફ જોયું.“તું ઠીક છે?”“ના.”“મને ખબર