એક હતો ભિખારી. રેલના ડબ્બામાં ભીડભાડ વચ્ચે તે હાથ લંબાવીને માગતો. એક દિવસ તેની નજર પડી એક સૂટ-બૂટ પહેરેલા સેઠ પર. ચહેરા પર ગૌરવ, આંખોમાં ધીરજ અને હાથમાં સોનાની અંગૂઠી. ભિખારીના મનમાં વિચાર આવ્યો – આ તો ખરેખર અમીર છે, આને માગીશ તો ચોક્કસ સારું મળશે. याच्ञा नाम मनुष्याणां दैन्यस्य परमं पदम्। अयाचितं तु यल्लब्धं तदेव सुखदं भवेत्॥ વારંવાર બીજાની પાસે માંગવું એ મનુષ્યને દૈન્ય અને પરાધીનતાની સ્થિતિમાં લઈ જાય છે. જ્યારે માગ્યા વિના જે મળે છે, તે જ સાચું સુખ અને સંતોષ આપે છે. તે પાસે ગયો અને હાથ લંબાવ્યો. સેઠે તેની તરફ જોયું અને ધીમે અવાજે કહ્યું,  “તું હંમેશાં