കിഴക്കേടത്ത് മനഭാഗം 1 — മടങ്ങിവരവ്മഴ പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന ആ രാത്രി, കിഴക്കേടത്ത് മനയുടെ പഴയ ഇരുമ്പുവാതിൽ വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം വീണ്ടും തുറന്നു.വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ ഉണ്ടായ കരകര ശബ്ദം വിജനമായ പറമ്പിലൂടെ ദൂരെയൊക്കെ പോയി മടങ്ങിവന്നതുപോലെ തോന്നി.കാറിന്റെ ഹെഡ്‌ലൈറ്റിൽ ആദ്യം തെളിഞ്ഞത് കാടുപിടിച്ച വഴിയായിരുന്നു. ഇരുവശത്തും വളർന്നുനിന്ന കാട്ടുവള്ളികൾ കാറിന്റെ ചില്ലിൽ തട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മഴവെള്ളം നിറഞ്ഞ കുഴികളിലൂടെ കാർ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.സ്റ്റിയറിംഗിൽ ഇരുന്ന ആദിത്യൻ ഒരു നിമിഷം കാർ നിർത്തി.മുന്നിൽ—കിഴക്കേടത്ത് മന.പന്ത്രണ്ട് വർഷം.പന്ത്രണ്ട് വർഷത്തിനുശേഷമാണ് അവൻ ആ വീടിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത്.പക്ഷേ, ആ രാത്രിയിൽ ആദിത്യന് തോന്നിയത് താൻ ആദ്യമായല്ല ഈ വഴിയിലൂടെ വരുന്നതെന്നായിരുന്നു.എവിടെയോ...എപ്പോഴോ...ഈ വഴിയിലൂടെ ആരോ തന്നെ കാത്തുനിന്നതുപോലെ.മനയുടെ വലിയ നാലുകെട്ട് മഴയിൽ കറുത്തു നിന്നു. ചുവരുകളിൽ പടർന്ന പച്ചപ്പും പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞ ജനലുകളും തകർന്ന ഓടുകളും ആ വീടിന്റെ പഴയ പ്രൗഢിക്ക് മുകളിലേക്ക് മരണത്തിന്റെ നിഴൽ വീണതുപോലെ തോന്നിച്ചു.കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ ആദിത്യൻ കൈയിലെ ഫോൺ നോക്കി.രാത്രി 11:47.“ഇത്രയും വൈകിയിട്ടും എത്തേണ്ടിയിരുന്നോ?”പിന്നിൽ