കിഴക്കേടത്ത് മനഭാഗം 2 — അടഞ്ഞ വാതിൽ“അത് അമ്പത്തിയെട്ട് വർഷം മുമ്പാണ് ജനിച്ചത്...”രാഘവന്റെ വാക്കുകൾ ആദിത്യന്റെ ചെവിയിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങി.മുകളിലെ തെക്കേ മുറിയിൽ നിന്ന് കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ ഇപ്പോഴും കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.അത് സാധാരണ കരച്ചിലായിരുന്നില്ല.ജനിച്ച ഉടനെ അമ്മയുടെ നെഞ്ചിനായി കരയുന്ന കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ പോലെ.പക്ഷേ അതിൽ എന്തോ അസ്വാഭാവികതയുണ്ടായിരുന്നു.ഓരോ കരച്ചിലിനിടയിലും ഒരു നീണ്ട ഇടവേള.പിന്നെ പെട്ടെന്ന് ഉച്ചത്തിലുള്ള കരച്ചിൽ.വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത.ആദിത്യൻ പടികൾ കയറാൻ തുടങ്ങി.രാഘവൻ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു.“പോകരുത്.”“എനിക്ക് അറിയണം.”“അറിയാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരാണ് ഈ വീട്ടിൽ ആദ്യം മരിച്ചത്.”ആദിത്യൻ അയാളെ നോക്കി.“ആരാണ് മരിച്ചത്?”രാഘവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.“എന്റെ കുടുംബത്തിൽ എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?”“ഇത് നിന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ മാത്രം കഥയല്ല.”“പിന്നെ?”“ഈ മനയുടെ കഥയാണ്.”മുകളിലെത്തിയപ്പോൾ ഇരുവരും തെക്കേ മുറിയുടെ മുന്നിൽ നിന്നു.വാതിൽ പകുതിയായി തുറന്നിരുന്നു.അകത്ത് നിന്ന് തണുത്ത കാറ്റ് പുറത്തേക്ക് വന്നു.ആദിത്യൻ വാതിൽ തള്ളി തുറന്നു.മുറി ശൂന്യം.പഴയ കട്ടിൽ.ഒരു തകർന്ന കണ്ണാടി.ചുമരിൽ പൊടിപിടിച്ച ചിത്രങ്ങൾ.പക്ഷേ കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ ഇപ്പോഴും കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.ആദിത്യൻ ചുറ്റും നോക്കി.“ശബ്ദം എവിടെ നിന്നാണ് വരുന്നത്?”രാഘവൻ മുറിയുടെ