കിഴക്കേടത്ത് മനഭാഗം 3 — പാതിരാത്രിയിലെ കരച്ചിൽരാഘവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ആദിത്യന് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.മുറ്റത്ത് ബോധരഹിതയായി കിടക്കുന്ന യുവതിയെ അവൻ നോക്കി.അവൾക്ക് ഇരുപത്തഞ്ചിനും മുപ്പതിനും ഇടയിൽ പ്രായം തോന്നിച്ചു. മഴ നനഞ്ഞ മുടി മുഖത്തോട് ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. വയർ വ്യക്തമായി വലുതായിരുന്നു.“ഇവൾ ആരാണ്?”ആദിത്യന്റെ ചോദ്യം കേട്ടിട്ടും രാഘവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.“രാഘവേട്ടാ, ഞാൻ ചോദിച്ചത് കേട്ടില്ലേ? ഇവൾ ആരാണ്?”രാഘവൻ പതുക്കെ അവളുടെ അരികിൽ മുട്ടുകുത്തി.അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ വിരലുകൾ വച്ചു.“ജീവനുണ്ട്.”അവൾ കണ്ണുകൾ തുറന്നില്ല.ആദിത്യൻ ഫോൺ എടുത്തു.“ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ടുപോകാം.”രാഘവൻ അവന്റെ കൈ തടഞ്ഞു.“ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ പറ്റില്ല.”“എന്തുകൊണ്ട്?”“ഇവൾ ഇവിടെ എത്തിയത് എങ്ങനെയെന്ന് ആദ്യം അറിയണം.”“അവൾ ഗർഭിണിയാണ്. ഇപ്പോൾ അതൊന്നുമല്ല പ്രധാന്യം.”“അതാണ് പ്രധാന്യം.”രാഘവൻ അവളുടെ വയറിലേക്ക് നോക്കി.“ഈ കുഞ്ഞ് ജനിക്കരുത്.”ആദിത്യൻ ഞെട്ടി.“എന്താണ് പറയുന്നത്?”“ഈ മനയിൽ ഒരിക്കൽ ഈ കുഞ്ഞ് ജനിച്ചാൽ—”രാഘവൻ വാക്ക് നിർത്തി.“എന്ത്?”“ഒരു മരണം സംഭവിക്കും.”ആദിത്യൻ അസഹിഷ്ണുതയോടെ പറഞ്ഞു.“ഇതൊക്കെ അന്ധവിശ്വാസമാണ്.”രാഘവൻ അവനെ നോക്കി.“അങ്ങനെയാണെന്ന് കരുതിക്കോ.”അയാൾ കുറച്ചു നേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.“പക്ഷേ 1968-ൽ സംഭവിച്ചതും അന്ധവിശ്വാസമായിരുന്നോ?”---യുവതിയെ മുകളിലെ ഒരു മുറിയിൽ കിടത്തി.അവൾക്ക് ഇപ്പോഴും