నాలుగో శవం పోస్ట్మార్టంపాలక్కాడ్లోని ఆ పాత ప్రభుత్వ ఆసుపత్రి శవాగారంలో బయటి ప్రపంచపు చప్పుడు ఏమాత్రం వినిపించడం లేదు. పైకప్పుకున్న తుప్పు పట్టిన పాత ఎగ్జాస్ట్ ఫ్యాన్ నెమ్మదిగా తిరుగుతూ కర్ణకఠోరంగా కీచు శబ్దం చేస్తోంది. ఫార్మాలిన్, కుళ్ళిన మాంసం తాలూకు ఘాటైన వాసన గాలిలో దట్టంగా వ్యాపించి ఉంది. డాక్టర్ కె.వి. వర్గీస్ తన నీలిరంగు రబ్బరు గ్లౌజులను చేతులకు సరిచేసుకుంటూ, స్టెయిన్లెస్ స్టీల్ టేబుల్ మీద ఉన్న నాలుగో శవం ముఖాన్ని తీక్షణంగా చూశాడు.గడిచిన ముప్పై ఏళ్ల సర్వీసులో వర్గీస్ ఐదు వేలకు పైగా శవాలను కోసి చూశాడు. మనిషి చావు అతనికి కేవలం అంతర్గత అవయవాల బరువు, కడుపులో సగం అరిగిన ఆహారపు ఆనవాళ్ళు, రక్తంలో విషపు తీవ్రత, కంటిపాపలు విచ్చుకున్న కొలతల లెక్కలకు పరిమితమైన ఒక నిర్లిప్తమైన మెడికల్ రిపోర్ట్ మాత్రమే. కన్నీళ్లు గానీ, శవాల చుట్టూ బంధువులు పెట్టే రోదనలు గానీ అతన్ని ఎప్పుడూ