ജാലകത്തിലൂടെ വന്ന പക്ഷിനഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് അല്പം അകലെ, പഴയൊരു വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു നവനീത് താമസിച്ചിരുന്നത്.വീട് വലുതായിരുന്നില്ല.ഒരു ചെറിയ ഹാൾ, ഒരു അടുക്കള, ഒരു കിടപ്പുമുറി, പിന്നെ നവനീതിന്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട സ്ഥലം—അവന്റെ മുറിയിലെ വലിയ ജനൽ.ആ ജനലിന് പുറത്തേക്ക് നോക്കിയാൽ ദൂരെയുള്ള മരങ്ങളും, വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ചുവപ്പായി മാറുന്ന ആകാശവും കാണാമായിരുന്നു.പക്ഷേ കുറച്ച് മാസങ്ങളായി ആ കാഴ്ചകൾക്കൊന്നും നവനീതിന് സന്തോഷം നൽകുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ എന്തോ ഒന്ന് നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു.എന്താണെന്ന് മറ്റുള്ളവരോട് പറയാൻ പോലും അവന് കഴിഞ്ഞില്ല.പകൽ സമയത്ത് അവൻ സാധാരണപോലെ പെരുമാറും.ആരോടും സംസാരിക്കും.ചിരിക്കും.ജോലിക്ക് പോകും.തിരിച്ചെത്തും.പക്ഷേ രാത്രിയാകുമ്പോൾ ആ വീടിന്റെ നിശ്ശബ്ദത അവനെ വല്ലാതെ അലട്ടും.പല രാത്രികളിലും അവൻ ജനലിനരികിൽ ഇരുന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി മണിക്കൂറുകൾ ചെലവഴിക്കും."എന്റെ ജീവിതം ഇനി എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നത്?"അവൻ പലപ്പോഴും സ്വയം ചോദിക്കും.ഉത്തരം ഒന്നുമുണ്ടാകില്ല.ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം മഴ പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.മഴത്തുള്ളികൾ ജനൽച്ചില്ലിൽ പതിക്കുന്ന ശബ്ദം മാത്രം മുറിയിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു.നവനീത് കസേരയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.അവന്റെ മുന്നിൽ തുറന്നുകിടന്നിരുന്ന ലാപ്ടോപ്പിൽ ഒരു ശൂന്യമായ ഡോക്യുമെന്റ്.ഒരുപാട്