ರಾತ್ರಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಮೂರು ಗಂಟೆ ಹದಿನೇಳು ನಿಮಿಷ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಹೊರವಲಯದ ಆ ಹಳೆಯ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಚೇತನ್‌ಗೆ ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲೇ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಯಾರೋ ಬಂದು ಮಂಡಿಯೂರಿ ಕೂತಂತಾಯಿತು. ಉಸಿರು ಗಂಟಲಲ್ಲೇ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಿತು. ಕೈಕಾಲುಗಳನ್ನು ಅಲುಗಾಡಿಸಲು ಹರಸಾಹಸ ಪಟ್ಟ, ಆದರೆ ಇಡೀ ದೇಹಕ್ಕೆ ಪಾರ್ಶ್ವವಾಯು ಹೊಡೆದಂತೆ ಮರದ ಮುದ್ದೆಯಾಗಿತ್ತು. ವೈದ್ಯಕೀಯ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಇದಕ್ಕೆ ಸ್ಲೀಪ್ ಪ್ಯಾರಾಲಿಸಿಸ್ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಹಿಂದೆಯೂ ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿ ಹೀಗಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಅದು ಕೇವಲ ಭ್ರಮೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಕಿವಿಯ ತೀರ ಹತ್ತಿರ, ಕೇವಲ ಒಂದಿಂಚು ದೂರದಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಒಣಗಿದ ಎಲೆಯ ಮೇಲೆ ಉಗುರು ಗೀಚಿದಂತಹ ಕರ್ಕಶ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಉಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಉಸಿರಿನಲ್ಲಿ ಕೊಳೆತ ಹಸಿ ಮಾಂಸದ ಮತ್ತು ಒದ್ದೆ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ ಇತ್ತು. ಚೇತನ್ ಕಣ್ಣಿನ ರೆಪ್ಪೆಗಳನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಕೊಂಚ ತೆರೆದ. ಮಂಚದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ, ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಯಾರೋ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಕೇವಲ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲ, ಆ ಕತ್ತಲೆಗಿಂತಲೂ ದಟ್ಟವಾದ ಕಪ್ಪು ನೆರಳಿನ ಆಕಾರ. ಆ