अध्याय १ — परतावारात्र झाली होती.आकाशात काळे ढग दाटून आले होते. विजांच्या चमकण्याने काही क्षणांसाठी संपूर्ण आकाश उजळून निघत होतं आणि पुढच्याच क्षणी सगळं पुन्हा काळोखात बुडत होतं.मुसळधार पाऊस रस्त्यावर तुटून पडला होता.जुन्या एस.टी. बसच्या खिडकीवर पावसाचे थेंब वेगाने खाली घसरत होते. बसमधले बहुतेक प्रवासी झोपले होते. कुणाच्या हातात मोबाईल होता, कुणी खिडकीला डोकं टेकवून बसलं होतं.पण शेवटच्या सीटजवळ बसलेला अर्णव देशमुख मात्र जागा होता.गेल्या तीन तासांपासून तो बाहेर पाहत होता.त्याला माहीत होतं...आता तो ज्या ठिकाणी जाणार होता, तिथे त्याच्या आयुष्यातला सर्वात मोठा प्रश्न त्याची वाट पाहत होता.देवगाव.हे नाव त्याने अनेक वर्षं मनातून मिटवण्याचा प्रयत्न केला होता.बारा वर्षं.बरोबर बारा वर्षं