3:13മൂന്ന് മണി പതിമൂന്ന് മിനിറ്റ്അധ്യായം 1 — ആ സമയംരാത്രി 3:13.നഗരം മുഴുവൻ ഗാഢനിദ്രയിലായിരുന്നു. തെരുവുവിളക്കുകളുടെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം വിജനമായ റോഡുകളിലേക്ക് വീണുകിടന്നു. ദൂരെ എവിടെയോ ഒരു നായ കുരയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം മാത്രം കേൾക്കാമായിരുന്നു.പക്ഷേ അർജുൻ ഉണർന്നിരുന്നു.കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി അവന് രാത്രിയിൽ ശരിയായി ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഉറക്കത്തിനിടയിൽ ആരോ തന്നെ വിളിക്കുന്നതുപോലെയും തന്റെ മുറിയിൽ മറ്റാരോ ഉള്ളതുപോലെയും അവന് തോന്നിയിരുന്നു.അപ്പോഴാണ് മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഫോൺ പ്രകാശിച്ചത്.ഒരു പുതിയ സന്ദേശം.UNKNOWN NUMBER"ജനൽ തുറക്കരുത്."അർജുൻ നെറ്റി ചുളിച്ചു. സന്ദേശമയച്ച നമ്പർ പരിശോധിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവിടെ നമ്പറൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.അവൻ ഫോൺ താഴെവച്ചു.അപ്പോഴാണ് ആ ശബ്ദം കേട്ടത്.ടക്... ടക്...ജനലിൽ ആരോ മുട്ടുന്നു.അർജുൻ അനങ്ങാതെ കിടന്നു. കാറ്റുകൊണ്ടായിരിക്കുമെന്ന് സ്വയം വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.വീണ്ടും ശബ്ദം.ടക്... ടക്...ഇത്തവണ ശബ്ദം കൂടുതൽ വ്യക്തമായിരുന്നു.അവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് ജനലിലേക്ക് നോക്കി. കട്ടിയുള്ള കർട്ടനുകൾക്കപ്പുറം ഒന്നും കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.പെട്ടെന്ന് ഫോൺ വീണ്ടും വിറച്ചു."ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ... തുറക്കരുതെന്ന്."അർജുന്റെ കൈകൾ തണുത്തു.ആരാണ് തന്റെ മുറിക്കുള്ളിലെ കാര്യങ്ങൾ അറിയുന്നത്?അവൻ കർട്ടനുകൾ