શનિવારની વહેલી સવારના આશરે છ વાગ્યાનો સમય થયો હતો. વાતાવરણમાં હજુ આછો અંધકાર અને ઠંડક પથરાયેલી હતી. મનોજના ભવ્ય અને આલીશાન રૂમમાં એરકન્ડીશનર ચાલુ હોવા છતાં, મનોજ પોતાના વિશાળ બેડ પર અસહ્ય બેચેનીથી પાસાં બદલી રહ્યો હતો. તેના ચહેરા પર ભય અને દર્દના સ્પષ્ટ ભાવાવરણ ઉપસી આવ્યા હતા.અચાનક, મનોજ પરસેવે રેપજેપ થઈ ગયો! જાણે તેણે કોઈ સામાન્ય સ્વપ્ન નહીં, પણ ભૂતકાળની કોઈ ભયાનક હોનારત, ચારેબાજુ ફેલાયેલી આગ, પોતાના વ્હાલાઓને આંખ સામે ગુમાવવાની પીડા અને સમયના ચક્રની કોઈ અસહ્ય વેદના ફરીથી જીવી લીધી હોય! (આ એક એવું અજ્ઞાત અને ધૂંધળું દર્દ હતું, જે સમયની રેખાઓ ચીરીને તેના મનમાં ગુંજી રહ્યું હતું.—જાણે