సృష్టికి పూర్వం జగత్తంతా ప్రళయజలంతో నిండి ఉంది. భూమి లేదు, ఆకాశం లేదు, సూర్యచంద్రులు లేరు. అంతటా అంతులేని ఏకార్ణవం మాత్రమే వ్యాపించి ఉంది. ఆ జలరాశిపై ఆదిశేషుని శయ్యగా చేసుకొని శ్రీమహావిష్ణువు యోగనిద్రలో విశ్రమిస్తున్నాడు. ఆయన నాభి నుంచి ఉద్భవించిన కమలంపై బ్రహ్మదేవుడు ఆసీనుడై, జరగబోయే సృష్టిని గురించి ఆలోచిస్తున్నాడు. ఆ సమయంలో విష్ణుమూర్తి చెవులలోని మలినం నుంచి ఇద్దరు భయంకరమైన దానవులు జన్మించారు. వారే మధు, కైటభులు. ప్రళయసముద్రంలో పెరిగిన వారిద్దరూ పర్వతాలవంటి దేహాలు, అపారమైన బలం, అసాధారణ పరాక్రమం కలిగినవారుగా రూపొందారు. దేవతలు సైతం సులభంగా ఎదిరించలేని శక్తిమంతులయ్యారు. “కస్మాత్తౌ దానవౌ జాతౌ తస్మిన్నేకార్ణవే జలే ।మహావీర్యౌ దురాధర్షౌ దేవైరపి సుదుర్జయౌ ॥” ప్రళయకాలంలో అంతటా ఒకే జలరాశి ఉన్నప్పుడు, మహాపరాక్రమశాలులు, దేవతలకు సైతం దుర్జయులైన ఆ ఇద్దరు దానవులు ఎలా జన్మించారని ఋషులు ప్రశ్నిస్తున్నారన్నది ఈ శ్లోక భావం. ప్రళయజలంలో స్వేచ్ఛగా సంచరిస్తున్న మధు, కైటభులకు