प्रस्तावना"प्रत्येक प्रेमकथेची सुरुवात 'I Love You' ने होत नाही... काही प्रेमकथा फक्त एका नजरेने सुरू होतात."२०२१.तो दिवस माझ्यासाठी इतर सुरू झाला होता. एका लग्नाची लगबग, गोंधळ, नातेवाईकांची धावपळ, हसणारे चेहरे आणि आनंदाचं वातावरण. मीही त्या गर्दीचा एक भाग होते. मला मुळीच कल्पना नव्हती की काही क्षणांत माझं आयुष्य एका अनोळखी व्यक्तीच्या एका नजरेमुळे कायमचं बदलणार आहे.त्या गर्दीत अचानक माझी नजर एका मुलावर जाऊन थांबली.तो माझ्याकडे पाहत होता की नाही, हेही मला आठवत नाही.आमच्यात एकही शब्द ...Read More

Chapter 2 : सहा वर्षांनंतरही...लोक म्हणतात, वेळ प्रत्येक जखम भरून काढतो.कदाचित ते खरंही असेल.पण काही जखमा अशा असतात, ज्या थांबवतात... मात्र कधीच मिटत नाहीत.आज त्या दिवसाला सहा वर्षे पूर्ण झाली होती.सकाळी डोळे उघडताच माझी नजर भिंतीवर लावलेल्या कॅलेंडरवर गेली. तारीख पाहताच मन नकळत सहा वर्षे मागे गेलं.तो दिवस...ते काही क्षण...आणि तो अनोळखी चेहरा...सगळं पुन्हा एकदा डोळ्यांसमोर उभं राहिलं.मी पलंगावर बसून काही वेळ शांत राहिले.स्वतःलाच एक प्रश्न विचारला..."तू अजूनही त्याची वाट का पाहतेयस?"उत्तर मात्र आजही बदललं नव्हतं.कारण मी त्याची वाट पाहत नव्हते...मी त्या अपूर्ण क्षणाच्या पूर्ण होण्याची वाट पाहत होते.आईने स्वयंपाकघरातून हाक मारली."तारा, चहा थंड होतोय."मी पटकन वास्तवात आले."येते आई."चेहऱ्यावर ...Read More

Chapter 3 – नव्या दिवसाची सुरुवातरात्रभर त्या फोटोचा विचार मनातून जात नव्हता.सकाळी गजर वाजला तेव्हा डोळे उघडले, पण मन कालच्या आठवणीत अडकून पडलं होतं. मी मोबाईल हातात घेतला आणि पुन्हा एकदा तोच फोटो उघडला. काल ज्या चेहऱ्याने माझ्या मनात आशेची एक छोटीशी ठिणगी पेटवली होती, आज तो चेहरा तितकाच धूसर वाटत होता.मी काही क्षण स्वतःकडेच पाहत राहिले."तारा... किती दिवस अजून असंच?"मनाने लगेच उत्तर दिलं—"जोपर्यंत नियतीचं उत्तर मिळत नाही... तोपर्यंत."मी हलकंसं हसले.कधी कधी स्वतःशी बोलणंही किती गरजेचं असतं.ते आपल्याला तुटू देत नाही.आईने नेहमीप्रमाणे डबा हातात दिला."आज खूप शांत दिसतेयस.""काही नाही गं... फक्त थोडा थकवा आहे."मी सहज उत्तर दिलं.खरं तर थकवा ...Read More

Chapter 4 – काही ऋणं शब्दांत फेडता येत नाहीतदुसऱ्या दिवशी सकाळ नेहमीसारखीच झाली होती.खिडकीतून येणारा प्रकाश, स्वयंपाकघरातून येणारा चहाचा आणि आईची नेहमीची लगबग...सगळं तसंच होतं.पण तारा मात्र आतून बदलली होती.काल रात्री डायरीत लिहिलेल्या त्या काही ओळी अजूनही तिच्या मनात होत्या."मी माझं आयुष्य थांबवणार नाही."तिने स्वतःला दिलेलं ते वचन आज पहिल्यांदाच खरं करून दाखवायचं होतं.ती उठली आणि आवरून बाहेर आली.आई स्वयंपाकघरात डबा भरत होती."आई, मी करते गं.""नको. तू जा तयार हो. उशीर होईल तुला."तारा काही न बोलता आईकडे पाहत राहिली.आईच्या चेहऱ्यावर थकवा स्पष्ट दिसत होता.केसांत आलेले काही पांढरे केस...डोळ्यांखालची हलकी काळी वर्तुळं...आणि तरीही चेहऱ्यावर तेच प्रेम.ताराच्या मनात अचानक एक विचार ...Read More

Chapter 5 – स्वतःला शोधतानासकाळचे सात वाजले होते.गजर बंद करून तारा काही क्षण तशीच पलंगावर पडून राहिली.काल आईने म्हटलेलं वाक्य तिच्या मनात पुन्हा पुन्हा येत होतं—"तू आनंदी राहा, एवढंच पुरेसं आहे."किती साधं वाक्य होतं ते...पण त्यामागे आई-बाबांचं संपूर्ण आयुष्य दडलं होतं.ताराने डोळे उघडले.खिडकीतून बाहेर पाहिलं.रोजसारखाच दिवस सुरू झाला होता.पण आज तिला स्वतःमध्ये एक वेगळीच शांतता जाणवत होती.ती उठली.आवरली.आणि अभ्यासाच्या टेबलावर बसली.समोर तिची वही उघडी होती.काही महिन्यांपूर्वी तिने स्वतःसाठी काही ध्येय लिहून ठेवली होती.पण त्यानंतर ती वही तशीच बंद पडून होती.तिने एकेक पान उलटलं.काही ठिकाणी अर्धवट लिहिलेलं होतं.काही ठिकाणी फक्त तारीख होती.आणि काही पानं पूर्णपणे रिकामी.ती रिकामी पानं पाहून तिला ...Read More

Chapter 6 – तो एक क्षणकाही क्षण आयुष्यात इतके साधे असतात...की त्या वेळी आपल्यालाही कळत नाही, आपण आपल्या आयुष्यातील महत्त्वाच्या आठवणीला जन्म देतोय.ताऱ्यासाठीही तो दिवस असाच होता.सगळं नेहमीसारखंच होतं.ती आपल्या कामात व्यस्त होती.आजूबाजूला माणसांची गर्दी होती, प्रत्येकजण आपापल्या कामात घाई करत होता.ताराचंही लक्ष स्वतःच्या जगातच होतं.आणि मग...अचानक तिची नजर त्याच्यावर पडली.फक्त काही क्षण.इतकंच.ना ओळख...ना संवाद...ना कोणतंही वचन.फक्त एक नजर.पण त्या एका नजरेने तिच्या मनात काहीतरी हललं.ती स्वतःलाच समजावून सांगत होती—"काही नाही... हा फक्त एक क्षण आहे."पण मनाला ते मान्य नव्हतं.त्या दिवसानंतर तिच्या आयुष्यात काहीही बाहेरून बदललं नाही.सूर्य तसाच उगवत होता.दिवस तसाच संपत होता.ती ऑफिसला जात होती.घरी येत होती.आई-बाबांशी बोलत ...Read More

Chapter 7 – वाट पाहणं नाही... स्वतःला घडवणंत्या दिवसानंतर ताऱ्याने स्वतःला एक गोष्ट समजावून सांगितली होती—“मला त्याच्याबद्दल काहीच माहीत सत्य होतं.तिला त्याचा स्वभाव माहीत नव्हता.त्याला काय आवडतं, त्याची स्वप्नं काय आहेत, तो आयुष्याकडे कसं पाहतो—यापैकी काहीच तिला माहीत नव्हतं.तिने त्याच्याशी एकदाही बोललं नव्हतं.तरीही...तिच्या मनाने त्याच्यासाठी एक छोटासा कोपरा तयार केला होता.आणि त्या कोपऱ्यात ती त्याची कोणतीही अपेक्षा न ठेवता एक आठवण जपून ठेवत होती.---त्या सकाळी तारा आरशासमोर उभी होती.तिने स्वतःकडे पाहिलं."मी नेमकं काय करतेय?"तिला स्वतःचं हसू आलं.एखाद्या व्यक्तीला फक्त एकदा पाहिलं...आणि त्यानंतर सहा वर्षं त्याची आठवण मनात जपली.हे तिला स्वतःलाही कधी कधी अविश्वसनीय वाटायचं.पण मग तिच्या मनातून एक आवाज ...Read More

Chapter 8 – अनपेक्षित क्षणदिवस नेहमीसारखाच सुरू झाला होता.ऑफिसमध्ये कामाचा नेहमीचा गोंधळ होता. कुणाचे फोन सुरू होते, कुणी ई-मेल्समध्ये होतं, तर कुणी deadline पूर्ण करण्यासाठी घाई करत होतं.ताराही आपल्या कामात गुंतलेली होती.पण तिच्या मनात एक गोष्ट मात्र शांतपणे चालू होती.ती स्वतःला बदलत होती.कालपर्यंत ज्या प्रत्येक गोष्टीत तिला ध्रुवची आठवण यायची, त्याच गोष्टींकडे आता ती थोड्या वेगळ्या नजरेने पाहत होती.त्याची आठवण अजूनही होती.कमी झालेली नव्हती.पण त्या आठवणीने तिचं आयुष्य थांबवणं तिने बंद केलं होतं.दुपारच्या वेळी स्नेहा तिच्या टेबलाजवळ आली."काय गं? आज खूप शांत आहेस."तारा हसली."मी नेहमी एवढी बोलते का?""तू बोलत नाहीस तेव्हाच जास्त कळतं की काहीतरी चाललंय."तारा काही क्षण शांत ...Read More

Chapter 9 – न सांगितलेलं प्रेमत्या रात्री ताऱ्याला पुन्हा झोप येत नव्हती.खिडकीबाहेर पाऊस पडत होता.एकसारखा...शांत...जणू आकाशालाही आज काहीतरी सांगायचं खिडकीजवळ बसली होती.तिच्या हातात डायरी होती.पण आज तिला काही लिहावंसं वाटत नव्हतं.फक्त एकच नाव मनात येत होतं.ध्रुव.तिने डोळे मिटले.आणि सहा वर्षांपूर्वीचा तो एक क्षण पुन्हा तिच्यासमोर उभा राहिला.तो दिवस...ती गर्दी...आणि अचानक त्याच्यावर पडलेली तिची नजर.बस्स.इतकंच तर झालं होतं.ना त्याने तिच्याशी बोललं होतं...ना तिने त्याच्याशी.ना त्याला तिचं नाव माहीत होतं...ना तिला त्याच्या आयुष्याबद्दल काही माहीत होतं.तरीही त्या एका क्षणाने तिच्या मनात एवढी मोठी जागा कशी घेतली?तिलाच कळत नव्हतं.कधी कधी ती स्वतःवरच चिडायची."तो मला ओळखतही नाही...""मग मी त्याच्याबद्दल एवढं का विचार करते?"पण ...Read More

Chapter 10 – काही भावना शब्दांपेक्षा मोठ्या असतातपुढचे काही दिवस ताऱ्याच्या आयुष्यात अगदी नेहमीसारखेच गेले.सकाळी उठणं...घरची लगबग...ऑफिसला जाणं...कामात स्वतःला घेणं...आणि रात्री स्वतःच्या मनाशी काही क्षण बोलणं.बाहेरून पाहिलं तर तिच्या आयुष्यात काहीच बदल झालेला नव्हता.पण तिच्या आत मात्र काहीतरी हळूहळू बदलत होतं.पूर्वी ध्रुवची आठवण आली की ती स्वतःला प्रश्न विचारायची—"तो मला कधी भेटेल?"आता ती स्वतःला विचारायची—"मी आज माझ्यासाठी काय केलं?"तिला जाणवत होतं...प्रेम अजूनही तिथेच होतं.कदाचित पूर्वीपेक्षाही जास्त शांत झालं होतं.पण आता त्या प्रेमाने तिच्या आयुष्यावर अधिकार मिळवला नव्हता.ते फक्त तिच्या मनाच्या एका कोपऱ्यात बसलं होतं.शांतपणे.काहीही मागणी न करता.त्या दिवशी ऑफिसमध्ये काम थोडं जास्त होतं.तारा आपल्या टेबलावर बसून फाईल पूर्ण करत ...Read More