અહીં એકદમ મૌલિક અને રોમાંચક સાયન્સ ફિક્શન વાર્તાની શરૂઆત છે. આ વાર્તાને એવી રીતે ડિઝાઇન કરવામાં આવી છે કે જ પ્લોટ પરથી એક પૂરી નવલકથા (Novel) લખી શકાય. આ ક્યાંય પબ્લિશ થયેલી નથી.સ્મૃતિ-ચોર: બિયોન્ડ ધ માઇન્ડ (The Memory Thief)"માણસ એ બીજું કંઈ નથી, પણ એની યાદોનો સરવાળો છે. જો મગજમાંથી યાદો જ છીનવી લેવામાં આવે, તો પાછળ શું વધે? માત્ર એક ખાલી મશીન."— ડૉ. ઇલિયાસ (મેમરી સાયન્સના પિતા, વર્ષ ૨૧૪૦)વર્ષ ૨૧૮૦. નિયો-અમદાવાદ.શહેરની હવા હવે શ્વાસ લેવા લાયક નહોતી રહી, પણ લોકોને ઓક્સિજન કરતા વધુ જરૂર 'આર્ટિફિશિયલ નોસ્ટાલ્જિયા' (કૃત્રિમ યાદો) ની હતી. અમીરો પોતાના કંટાળાજનક જીવનમાં રોમાંચ લાવવા માટે ગરીબોની ...Read More

કાટ ખાધેલી સીડીના છેલ્લા પગથિયેથી કૂદીને કબીર છત પર પહોંચ્યો ત્યારે તેના ફેફસાં હવાની ભીખ માંગી રહ્યા હતા. વરસાદનું હવે વધી ગયું હતું અને આખી છત પર કાળું ડામર અને શેવાળ જામી ગયું હતું, જેના કારણે જમીન ખૂબ જ લપસણી બની ગઈ હતી. નીચે ગલીમાંથી પેલા એજન્ટ્સના મશીની પગલાંનો અવાજ હવે સીડીઓ પર સંભળાવા લાગ્યો હતો. ક્લેન્ક... ક્રેક... એમના વજનથી જૂની સીડીઓ કણસી રહી હતી, પણ તેમની ચડવાની ઝડપ કોઈ પણ સામાન્ય માણસ કરતાં ત્રણ ગણી વધારે હતી.કબીરે એક ક્ષણ માટે પાછળ જોયું. ગગનચુંબી ઇમારતોની વચ્ચે આ છત એક નાનકડા ટાપુ જેવી લાગતી હતી. દૂર દૂર સુધી માત્ર ધુમાડો, ...Read More

કબીરના શ્વાસ ધમણની જેમ ચાલી રહ્યા હતા. છાતીમાં જાણે આગ લાગી હતી અને પગના સ્નાયુઓ હવે સંપૂર્ણપણે જવાબ આપી હતા. ઓરેકલના એજન્ટ્સથી બચવા માટે તે સતત દોડી રહ્યો હતો. નિયોન લાઈટ્સથી ઝગમગતા શહેરની ચમક અને ઊંચી ઈમારતો હવે ક્યાંય પાછળ છૂટી ગઈ હતી. તે હવે શહેરના એવા ઔદ્યોગિક વિસ્તારમાં પ્રવેશી ચૂક્યો હતો, જેને ઓરેકલે દાયકાઓ પહેલાં 'ડેડ ઝોન' (મૃત જાહેર) કરી દીધો હતો. અહીં માત્ર કાટ ખાધેલા વિશાળ મશીનો, તૂટેલી પાઈપલાઈનો અને ઇલેક્ટ્રોનિક ભંગારના મોટા ઢગલાઓ જ જોવા મળતા હતા. વાતાવરણમાં સડેલા કેમિકલ અને ભીની, ખરાબ માટીની દુર્ગંધ આવતી હતી. આકાશમાં ધુમ્મસ અને પ્રદૂષણ એટલું હતું કે તારા તો ...Read More

અંધકાર... એવો ઘનઘોર અંધકાર જે માત્ર આંખોને જ નહીં, પણ આત્માને પણ થીજાવી દે.લોખંડના એ ભારે ઢાંકણા નીચે ટનલમાં પછી કબીર માટે સમય જાણે થંભી ગયો હતો. ઉપરની દુનિયા, એ હાઈ-ટેક નિયો-અમદાવાદ શહેર જ્યાં હોલોગ્રામ અને કૃત્રિમ સૂર્યપ્રકાશથી ક્યારેય રાત પડતી નહોતી, તે હવે એક દૂરનો ભૂતકાળ બની ગયું હતું. અહીં, આ ભેજવાળી અને સાંકડી અંડરગ્રાઉન્ડ ટનલમાં માત્ર તેના પોતાના શ્વાસોચ્છ્વાસનો અને છત પરથી ટપકતા ગંદા પાણીનો અવાજ જ ગુંજી રહ્યો હતો. 'ટપ... ટપ... ટપ...' એ અવાજ આ ભયાનક શાંતિમાં કોઈ ટાઈમ-બોમ્બની ટિક-ટિક જેવો ડરામણો લાગતો હતો.કબીરના હાથમાં રહેલી નાનકડી ફ્લેશલાઈટનો પીળો પ્રકાશ માંડ દસ ડગલાં આગળ જઈ શકતો ...Read More

શહેરની આકાશગુંબજ ઇમારતો પરથી એસિડિક વરસાદનું પાણી સતત વરસી રહ્યું હતું. આ એક એવું શહેર હતું જ્યાં રાત ક્યારેય નહોતી થતી. ગગનચુંબી કાચ અને સ્ટીલની ઇમારતો પર લાગેલા મહાકાય હોલોગ્રાફિક ડિસ્પ્લે બોર્ડ્સમાંથી ઓરેકલના નિયમોની જાહેરાતો સતત ગુંજતી રહેતી. નિયોન સાઈનબોર્ડ્સના લાલ, જાંબલી અને ભૂરા પ્રકાશમાં પલળેલા રસ્તાઓ જાણે લોહી અને ઝેરથી રંગાયેલા લાગતા હતા. સત્તાના આ ભયાનક સામ્રાજ્યમાં, જ્યાં ટેક્નોલોજીએ માણસાઈને કચડી નાખી હતી, સામાન્ય માણસની કોઈ કિંમત નહોતી.કબીર એક સાંકડી, અંધારી અને દુર્ગંધ મારતી ગલીમાં કચરાના મોટા કન્ટેનર પાછળ શ્વાસ રોકીને બેઠો હતો. તેનું હૃદય એટલી જોરથી ધડકી રહ્યું હતું કે તેને ડર હતો કે ક્યાંક એ ધબકારાનો ...Read More