कामातुराणाम् न भयम् न लज्जा.( केवळ प्रौढांसाठी)एकगोव्या मधल्या एका सुंदर खेड्यांमधील समुद्रकिनारी असलेलं ते एक सुंदर घर होतं.त्यात राहणारी दिसायला पारंपरिक अर्थाने सुंदर नव्हती. पण कुरळ्या केसांची ती मुलगी नजरेत भरायची. अंगात एक वेगळीच खुमारी होती. पुढच्या जाळीदार दरवाजामागे उभी राहून ती जय शिरोडकर कडे कपाळावर आठ्या घालून पाहत होती.“मी जय शिरोडकर. शिरोडकर-टीव्ही मधून आलोय. थोडा उशीर झाला, माफ करा,” तो म्हणाला.“ठीक आहे.”ती जेमतेम पंचवीस वर्षांची असावी.घरातला दिवा लागला होता. सोमवारची रात्र. साधारण आठचा सुमार. तिच्या मागून आतली मोठी रुंद खोली दिसत होती. महागडं फर्निचर, नीटनेटका साज. आणि त्या पलीकडे एक उजेडाने भरलेली बेडरूम.तिथे करड्या केसांचा एक म्हातारा हॉस्पिटलच्या ...Read More

प्रकरण २जय शिरोडकरला ती ओळखीची भावना पुन्हा जाणवली. छातीत किंचित जडपणा. जणू श्वास पूर्ण भरत नव्हता. पण अजून तरी त्याकडे फारसं लक्ष दिलं नाही. काही वेळा तो लोकांकडे जरा जास्तच बारकाईने पाहत असे. त्यांच्या स्वभावाच्या आड नेमकं काय दडलंय, ते शोधण्याचा तो प्रयत्न करत राहायचा.तो दुकानासमोरून गेला. कुणीतरी दुकान बंद करून गेलं होतं. फक्त रात्रीचे दिवे चालू होते. शोकेसमध्ये ठेवलेले दोन टीव्ही अजूनही सुरू होते. एका पडद्यावर पाश्चिमात्य चित्रपट चालू होता, तर दुसऱ्यावर कुस्तीचे सामने.शिरोडकर चा एक सिद्धांत होता. बाहेरून बघत उभे राहणाऱ्यांपैकी एखादा-दुसरा आत शिरेल, आणि मग त्याच्या खिशापर्यंत पोहोचायला एक पाऊल कमी पडेल. म्हणूनच ते टीव्ही तो ...Read More

कामातुराणाम् न भयम् न लज्जाप्रकरण ३दुपारी दोनच्या सुमारास जय पुन्हा रीना परेराच्या घरी परतला. दुपारच्या जेवणासाठी थांबावं, असा तिचा होता; पण इलेक्ट्रॉनिक उपकरणांच्या ऑर्डर्स पाहण्यासाठी दुकानात जायलाच हवं, असं सांगून तो निघाला होता. प्रत्यक्षात मात्र तो दुकानाकडे फिरकलाही नाही. ढगांशिवाय नितळ आकाश आणि डोक्यावर तळपणारा जवळजवळ शुभ्र भासणारा सूर्य—हे सगळं त्याच्या नजरेसमोर होतं; पण त्याच्या मनात मात्र फक्त रीना परेरा होती. बाकीचं सगळं धूसर,आकारहीन झालं होतं.तिच्यात काहीतरी विलक्षण होतं. ती सामान्य नव्हती, हे त्याला ठाऊक होतं; पण नेमकं कशामुळे ती वेगळी आहे, हे अजून त्याला उमगत नव्हतं.क्षणभर त्याच्या मनात विचार आला—सगळं सोडून द्यावं. नोकराला पाठवावं आणि त्यानेच जाऊन उरलेलं ...Read More