ANNA - 1 books and stories free download online pdf in Malayalam

അന്ന - 1

അന്ന
ഒരു പ്രണയത്തിന്റെ അവസാന ശ്വാസം
ചിലർ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽനിന്ന് പോകും. പക്ഷേ, നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിൽനിന്ന് ഒരിക്കലും പോകില്ല.

Written by Navaneeth Sabu
---
സമർപ്പണം
എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും വന്നിട്ടില്ലെങ്കിലും, എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ജീവിച്ച ഒരാൾക്ക്...
പറയാൻ വൈകിപ്പോയ പ്രണയങ്ങൾക്ക്...
ഒരിക്കൽ കൂടി കാണാൻ കഴിയുമെന്ന് വിശ്വസിച്ച് കാത്തിരിക്കുന്ന കണ്ണുകൾക്ക്...
ഒരാളുടെ പഴയ സന്ദേശം വായിച്ചുകൊണ്ട് ഇന്നും പുഞ്ചിരിക്കുന്ന ഹൃദയങ്ങൾക്ക്...
ഒടുവിൽ ഒരു ഫോട്ടോ മാത്രം ബാക്കിയാകുമ്പോഴും ആ മനുഷ്യനെ മറക്കാൻ കഴിയാത്തവർക്ക്...
ഈ പുസ്തകം സമർപ്പിക്കുന്നു.
ചില പ്രണയങ്ങൾ ഒരുമിച്ചുള്ള ജീവിതമായി മാറില്ല. ചിലത് ഓർമകളിൽ ജീവിക്കാനുള്ളതാണ്.
---
പ്രോലോഗ്
2021 — ഒരു പേര്, ഒരു ജീവിതം
രാത്രി 12 മണി.
പുറത്ത് മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അങ്കമാലിയിലെ ആ പഴയ വീട്ടിൽ ബേസിൽ ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുകയായിരുന്നു.
മേശപ്പുറത്ത് ഒരു ഗ്ലാസ് വെള്ളം. അതിനടുത്ത് പഴയൊരു ഡയറി. ഡയറിയുടെ മുകളിൽ കാലം മഞ്ഞനിറമാക്കിയ ഒരു ഫോട്ടോ.
ഫോട്ടോയിൽ ചിരിക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി.
വെളുത്ത ചുരിദാർ.
നീണ്ട മുടി.
കണ്ണുകളിൽ ലോകത്തെ മുഴുവൻ സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയുന്നത്ര നിഷ്കളങ്കത.
അന്ന.
അവളുടെ പേര് പതുക്കെ ഉച്ചരിച്ചപ്പോൾ ബേസിലിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
"ഇരുപത്തിമൂന്ന് വർഷം..."
അവൻ സ്വയം പറഞ്ഞു.
"ഇരുപത്തിമൂന്ന് വർഷമായല്ലോ, അന്നാ."
അവൻ ഫോട്ടോ കൈയിലെടുത്തു.
"നീ പോയപ്പോൾ എനിക്ക് ഇരുപത്തിനാല് വയസ്സായിരുന്നു. ഇന്ന് എനിക്ക് നാല്പത്തിയേഴ്."
അവൻ ചിരിച്ചു.
"നീ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്നെ അങ്കിൾ എന്നു വിളിച്ച് കളിയാക്കുമായിരുന്നല്ലോ!"
അവന്റെ ചിരി പതുക്കെ മാഞ്ഞു.
മുറിയിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞു.
ബേസിൽ ഫോട്ടോ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് ഡയറി തുറന്നു.
ആദ്യത്തെ പേജിൽ എഴുതിയിരുന്നത് ഒരു തീയതിയായിരുന്നു.
1998 നവംബർ 17.
ആ തീയതിക്കു താഴെ അന്നയുടെ കൈയക്ഷരത്തിൽ ഒരു വാചകവും.
"ഇന്ന് ഞാൻ ബേസിലിനോട് എന്റെ പ്രണയം പറഞ്ഞു. എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷമുള്ള ദിവസം."
ബേസിൽ ആ വാചകത്തിലൂടെ വിരലോടിച്ചു.
"എന്റെയും, അന്നാ..."
അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
"എന്റെയും ഏറ്റവും സന്തോഷമുള്ള ദിവസം."
പക്ഷേ, അടുത്ത ദിവസം...
അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും മായാത്തൊരു ഇരുട്ട് പടരുകയായിരുന്നു.
അന്നയുടെ ചിരി അവസാനിച്ച ദിവസം.
അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ പാതിവഴിയിൽ നിലച്ച ദിവസം.
ഒരു മനുഷ്യൻ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ മറ്റൊരു മനുഷ്യനെ എത്രമാത്രം സ്നേഹിക്കാമെന്ന് ബേസിൽ മനസ്സിലാക്കിയ ദിവസം.
അവൻ ഡയറിയുടെ അടുത്ത പേജ് മറിച്ചു.
പുറത്ത് ഇടിമുഴങ്ങി.
ബേസിൽ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
1998-ലേക്ക് അവന്റെ ഓർമകൾ മടങ്ങിപ്പോയി.
അന്ന ആദ്യമായി അവനെ നോക്കി ചിരിച്ച ആ സായാഹ്നത്തിലേക്ക്.
---
അധ്യായം 1
ആ ചിരിയുടെ ഉടമ

അങ്കമാലി.
പുലർച്ചെ പള്ളിമണികൾ മുഴങ്ങുമ്പോൾ നഗരം പതുക്കെ ഉണരുന്ന കാലം.
ചായക്കടകളിൽനിന്ന് ഉയരുന്ന ആവി. ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ തിരക്കിട്ട് നിൽക്കുന്ന ആളുകൾ. വഴിയരികിലെ പൂക്കടകളിൽ പുതുതായി എത്തിയ മുല്ലപ്പൂക്കൾ.
ആ നഗരത്തിൽ ബേസിൽ എന്നൊരു യുവാവുണ്ടായിരുന്നു.
വലിയ സ്വപ്നങ്ങളൊന്നുമില്ലാത്ത സാധാരണക്കാരൻ.
ജീവിതത്തിൽ ആരെയും വേദനിപ്പിക്കരുത് എന്നാഗ്രഹിക്കുന്നവൻ.
കൂടുതൽ സംസാരിക്കാത്തവൻ.
തന്റെ സങ്കടങ്ങൾ മറ്റുള്ളവരോട് പറയുന്നതിനേക്കാൾ നിശ്ശബ്ദമായി സഹിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവൻ.
അവന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്ത് ജോമോനായിരുന്നു.
"എടാ ബേസിലേ, നിനക്ക് പ്രണയമൊന്നുമില്ലേ?"
ഒരു ദിവസം ചായക്കടയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ജോമോൻ ചോദിച്ചു.
ബേസിൽ ചായ കുടിച്ചുകൊണ്ട് അവനെ നോക്കി.
"എന്തിന്?"
"എന്തിനെന്നോ? നിന്റെ പ്രായത്തിലുള്ള എല്ലാവർക്കും പ്രണയമുണ്ട്."
"എന്നാൽ അവരോട് ചോദിക്ക്."
ജോമോൻ ചിരിച്ചു.
"നിന്നെപ്പോലൊരു മനുഷ്യനെ പെണ്ണുങ്ങൾ എങ്ങനെ സഹിക്കുമെന്നാണ് എന്റെ സംശയം."
"എന്നെ സഹിക്കേണ്ട ആവശ്യം ആർക്കുമില്ല."
"അതാണ് നിന്റെ പ്രശ്നം!"
ബേസിൽ ചിരിച്ചു.
ആ സമയത്താണ് റോഡിന്റെ മറുവശത്ത് ഒരു പെൺകുട്ടി ബസ് കാത്തുനിൽക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടത്.
നീല ഷാൾ.
വെളുത്ത ചുരിദാർ.
കൈയിൽ പുസ്തകങ്ങൾ.
അവൾ ആരോടോ ഫോണിൽ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.
സംസാരിക്കുന്നതിനിടയിൽ അവൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
ആ ചിരി കേട്ടപ്പോൾ ബേസിൽ അറിയാതെ അവളെ നോക്കിനിന്നു.
ജോമോൻ അവന്റെ നോട്ടം ശ്രദ്ധിച്ചു.
"ആഹാ!"
"എന്താ?"
"അപ്പോൾ നിനക്കും ഹൃദയമുണ്ടല്ലേ!"
"പോടാ!"
ബേസിൽ മുഖം തിരിച്ചു.
പക്ഷേ, കുറച്ചുനിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം അവന്റെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും അവളെ തേടി.
അവൾ ബസിൽ കയറി.
ബസ് മുന്നോട്ടുപോയി.
അവളുടെ മുഖം കാഴ്ചയിൽനിന്ന് മറഞ്ഞു.
"പേര് എന്താണെന്ന് പോലും അറിയില്ല," ബേസിൽ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
ജോമോൻ കേട്ടു.
"എന്താ പറഞ്ഞത്?"
"ഒന്നുമില്ല."
അന്ന് രാത്രി ബേസിലിന് ഉറക്കം വന്നില്ല.
എന്തുകൊണ്ടാണ് ആ പെൺകുട്ടിയുടെ ചിരി വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർമ വരുന്നത്?
അവൻ സ്വയം ചിരിച്ചു.
"വെറും ഒരു പെൺകുട്ടി."
പക്ഷേ, ഹൃദയം അവന്റെ വാക്കുകൾ വിശ്വസിച്ചില്ല.
അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
താൻ ഒരു നിമിഷം കണ്ട ആ പെൺകുട്ടി, ഒരിക്കൽ തന്റെ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ നിമിഷങ്ങളുടെയും കേന്ദ്രമായി മാറുമെന്ന്.
---
അധ്യായം 2
പേര് അന്ന
അവളെ വീണ്ടും കണ്ടത് ഒരാഴ്ചയ്ക്കുശേഷമായിരുന്നു.
അങ്കമാലിയിലെ ഒരു പുസ്തകക്കടയിൽ.
ബേസിൽ ഒരു പുസ്തകം വാങ്ങാനെത്തിയതായിരുന്നു.
അവിടെ, ഒരു ഷെൽഫിനുമുന്നിൽ നിന്നുകൊണ്ട് പുസ്തകങ്ങൾ തിരയുന്ന അതേ പെൺകുട്ടി!
അവന്റെ ഹൃദയം പെട്ടെന്ന് വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു.
ഈ പ്രാവശ്യം സംസാരിക്കണം.
അവൻ മനസ്സിൽ തീരുമാനിച്ചു.
പക്ഷേ, അവളുടെ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ എല്ലാ വാക്കുകളും മറന്നുപോയി.
അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
"എന്താ?"
ബേസിൽ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു:
"നിങ്ങൾക്ക് പുസ്തകങ്ങൾ ഇഷ്ടമാണോ?"
അവൾ ചിരിച്ചു.
"പുസ്തകക്കടയിൽ വന്നിട്ട് പച്ചക്കറി വാങ്ങാനാണോ നിൽക്കുന്നത്?"
ബേസിൽ ചമ്മിപ്പോയി.
അവൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
"സോറി. ഞാൻ വെറുതെ കളിയാക്കിയതാണ്."
"അത് സാരമില്ല."
"നിങ്ങൾ എന്നെ മുമ്പ് കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?"
"ഉണ്ട്. ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ."
"ഓഹോ! അപ്പോൾ എന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നല്ലേ?"
ബേസിലിന്റെ മുഖം ചുവന്നു.
അവൾ ചിരി നിർത്തിയില്ല.
"എന്റെ പേര് അന്ന."
അവൾ കൈ നീട്ടി.
"നിങ്ങളുടെയോ?"
"ബേസിൽ."
"ശരി, ബേസിൽ. ഇനി കാണുമ്പോൾ പരിചയമില്ലാത്തവനെപ്പോലെ നിൽക്കരുത്."
"ശരി."
അവൾ പുസ്തകം വാങ്ങി പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
വാതിലിനടുത്തെത്തിയപ്പോൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
"ബേസിൽ!"
"എന്താ?"
"നിങ്ങൾക്ക് ചിരിക്കാനും അറിയാമല്ലോ!"
അവൾ വീണ്ടും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നടന്നുപോയി.
ബേസിൽ അവൾ പോയ വഴിയിലേക്ക് നോക്കിനിന്നു.
അന്ന് അവൻ വീട്ടിലെത്തി ഡയറിയിൽ ഒരു പുതിയ വരി എഴുതി.
"ഇന്ന് അന്നയെ പരിചയപ്പെട്ടു. അവൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ചിരിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല."
അവൻ പേന അടച്ചു.
അവളുടെ പേര് ഒരിക്കൽ കൂടി വായിച്ചു.
അന്ന.
ചെറിയൊരു പേര്.
പക്ഷേ, ആ പേരിനായി ഒരിക്കൽ തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഇരുപത്തിമൂന്ന് വർഷങ്ങൾ കാത്തിരിക്കേണ്ടിവരുമെന്ന് അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
---
അധ്യായം 3
സൗഹൃദത്തിന്റെ മറവിൽ
അന്നയും ബേസിലും തമ്മിലുള്ള സൗഹൃദം പതുക്കെ വളർന്നു.
അവർ ഒരുമിച്ച് ചായ കുടിച്ചു.
പുസ്തകങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു.
സിനിമകളെക്കുറിച്ച് തർക്കിച്ചു.
അന്നയ്ക്ക് മഴ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.
ബേസിലിന് മഴയേക്കാൾ മഴയത്ത് അവൾ സംസാരിക്കുന്നത് കേൾക്കാനായിരുന്നു ഇഷ്ടം.
"ബേസിൽ, നിനക്ക് മഴ ഇഷ്ടമാണോ?"
ഒരു ദിവസം അന്ന ചോദിച്ചു.
"ഇഷ്ടമാണ്."
"എന്തുകൊണ്ട്?"
"അറിയില്ല."
"അയ്യേ! നിനക്ക് ഒന്നിനും കാരണമില്ലേ?"
ബേസിൽ ചിരിച്ചു.
"നിനക്ക് എന്തുകൊണ്ട് മഴ ഇഷ്ടമാണ്?"
അന്ന കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു.
"മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ലോകം കുറച്ചുനേരത്തേക്ക് നിശ്ശബ്ദമാകുന്നതുപോലെ തോന്നും."
"നീയും നിശ്ശബ്ദയാകുമോ?"
"ഒരിക്കലുമില്ല!"
അവൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
അവളുടെ ചിരിയിൽ ബേസിലിന്റെ മനസ്സിലെ നിശ്ശബ്ദത പതുക്കെ ഇല്ലാതാകുകയായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം അന്ന അവനോട് ചോദിച്ചു:
"ബേസിൽ, നിനക്ക് ഒരു ആഗ്രഹം സാധിക്കാനുള്ള അവസരം കിട്ടിയാൽ എന്ത് ചോദിക്കും?"
"എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ആളുകൾ എപ്പോഴും എന്റെ കൂടെയുണ്ടാകണം."
അന്നയുടെ മുഖം ഗൗരവമായി.
"എല്ലാവരും എപ്പോഴും കൂടെയുണ്ടാകില്ല, ബേസിൽ."
"അറിയാം."
"പിന്നെ?"
"അവർ പോകേണ്ടിവന്നാലും എന്നെ മറക്കരുത്."
അന്ന കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കി.
പിന്നെ അവന്റെ കൈയിൽ പതുക്കെ തട്ടി.
"നിന്നെ മറക്കാൻ എളുപ്പമല്ല."
ആ വാക്കുകൾ ബേസിലിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പതിഞ്ഞു.
അന്ന് വൈകുന്നേരം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ അവൻ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കി.
അന്നയില്ലാത്ത ദിവസങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ശൂന്യമാണ്.
അവളുടെ ഒരു വിളിക്കായി അവൻ കാത്തിരിക്കുന്നു.
അവൾ ചിരിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സും സന്തോഷിക്കുന്നു.
അവൾ വിഷമിക്കുമ്പോൾ അവന് സമാധാനം നഷ്ടപ്പെടുന്നു.
അവൻ അന്നയെ സ്നേഹിച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നു.
പക്ഷേ, അവളോട് അത് പറയാനുള്ള ധൈര്യം അവനുണ്ടായിരുന്നില്ല.
---
അധ്യായം 4
പറയാതെ പോയ പ്രണയം
അന്നയുടെ ജന്മദിനമായിരുന്നു അന്ന്.
ബേസിൽ അവൾക്കായി ഒരു ചെറിയ സമ്മാനം വാങ്ങി.
വിലകൂടിയതൊന്നുമല്ല.
ഒരു പേന.
അവൾക്ക് എഴുതാൻ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.
ആ പേന കൊടുക്കുമ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞു:
"ജന്മദിനാശംസകൾ, അന്നാ."
അവൾ സന്തോഷത്തോടെ സമ്മാനം വാങ്ങി.
"എന്താണിത്?"
"തുറന്നുനോക്ക്."
അന്ന പേപ്പർ മാറ്റി.
പേന കണ്ടപ്പോൾ അവൾ ചിരിച്ചു.
"എനിക്കാണോ?"
"അല്ല. നിന്റെ അടുത്തിരിക്കുന്ന ആനയ്ക്ക്!"
അവൾ അവനെ അടിക്കാൻ കൈയുയർത്തി.
"നീ എന്നെ കളിയാക്കുകയാണല്ലേ?"
ബേസിൽ ചിരിച്ചു.
"നിനക്കുവേണ്ടി വാങ്ങിയതാണ്."
അന്നയുടെ മുഖത്ത് സന്തോഷം നിറഞ്ഞു.
"നന്ദി, ബേസിൽ."
അവൾ പേന ബാഗിൽ സൂക്ഷിച്ചു.
"ഇത് ഞാൻ കളയില്ല."
ബേസിലിന് ആ നിമിഷം അവളോട് എല്ലാം പറയണമെന്നു തോന്നി.
അന്നാ, ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു.
പക്ഷേ, അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അനങ്ങിയില്ല.
അവൾ അവനെ നോക്കി.
"എന്താ?"
"ഒന്നുമില്ല."
"എന്തോ പറയാനുണ്ടല്ലോ."
"ഇല്ല."
അന്ന കണ്ണുകൾ ചുരുക്കി.
"ബേസിൽ, നീ എന്തെങ്കിലും ഒളിച്ചുവെക്കുന്നുണ്ടോ?"
അവൻ ചിരിച്ചു.
"ഇല്ല."
അന്ന അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് കുറച്ചുനേരം നോക്കിനിന്നു.
പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
"നിനക്ക് എന്നോട് എന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടെങ്കിൽ പറയാം."
അവൾ നടന്നുപോയി.
ബേസിൽ അവിടെത്തന്നെ നിന്നു.
അവൾക്ക് തന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് മനസ്സിലായിട്ടുണ്ടാകുമോ?
അവൻ അറിയില്ലായിരുന്നു.
പക്ഷേ, ഒരു കാര്യം അവനറിയാമായിരുന്നു.
അന്നയോട് പ്രണയം പറയാൻ അവൻ വീണ്ടും വൈകിയിരിക്കുന്നു.
അവൻ കരുതിയത് നാളെ പറയാമെന്നാണ്.
ജീവിതം അവന് ഒരുപാട് നാളുകൾ നൽകുമെന്ന് അവൻ വിശ്വസിച്ചു.
പക്ഷേ, ചിലപ്പോൾ നമ്മുടെ ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റ് പ്രണയിക്കാൻ മറക്കുന്നതല്ല. പ്രണയം പറയാൻ ഇനിയും ഒരുപാട് സമയമുണ്ടെന്ന് കരുതുന്നതാണ്.
---
അധ്യായം 5
ആശുപത്രിയുടെ വെളുത്ത ചുവരുകൾ
1998 നവംബർ.
അന്നയുടെ ആരോഗ്യനില മോശമാകാൻ തുടങ്ങി.
ആദ്യമൊക്കെ ചെറിയ ക്ഷീണം.
പിന്നീട് പതിവായി വേദനയും അസ്വസ്ഥതയും.
പരിശോധനകൾക്കുശേഷം ഡോക്ടർമാർ ശസ്ത്രക്രിയ നിർദേശിച്ചു.
അന്നയുടെ വീട്ടിൽ ആശങ്ക നിറഞ്ഞു.
ബേസിൽ വിവരം അറിഞ്ഞപ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ എന്തോ തകർന്നു.
അവൻ ഉടൻ അന്നയെ കാണാനെത്തി.
അവൾ ആശുപത്രിയുടെ മുറ്റത്തുള്ള ബെഞ്ചിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
അവനെ കണ്ടതും ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
"എന്താ ബേസിൽ? നീയൊക്കെ പേടിച്ചുപോയോ?"
അവൻ അവളുടെ അരികിലിരുന്നു.
"നിനക്ക് പേടിയില്ലേ?"
അന്ന കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
"ഉണ്ട്."
അവളുടെ ശബ്ദം വളരെ പതുക്കെയായിരുന്നു.
"ഒരുപാട് പേടിയുണ്ട്."
ബേസിൽ അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു.
"എല്ലാം ശരിയാകും."
അന്ന അവനെ നോക്കി.
"എന്നോട് കള്ളം പറയരുത്, ബേസിൽ."
അവൻ ഞെട്ടി.
"ഞാൻ കള്ളം പറഞ്ഞതല്ല."
"എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ, എനിക്ക് പേടിയുണ്ട്."
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
"എനിക്ക് ഇനിയും ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാനുണ്ട്."
ബേസിൽ അവളുടെ കൈ മുറുകെപ്പിടിച്ചു.
"നമുക്ക് ചെയ്യാം."
"എന്തൊക്കെ?"
"നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം."
അന്ന ചിരിച്ചു.
"നിനക്കൊപ്പം ഒരു ചെറിയ വീട്ടിൽ താമസിക്കണം."
ബേസിലിന്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു.
"എന്താ?"
അവൾ അവനെ നോക്കി.
"ഞാൻ പറയുന്നത് കേട്ടില്ലേ?"
"കേട്ടു."
"എന്നാൽ?"
ബേസിൽ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
ഇത്രയും നാൾ പറയാതെ സൂക്ഷിച്ച വാക്കുകൾ ഹൃദയത്തിൽനിന്ന് പുറത്തേക്കുവരാൻ തുടങ്ങി.
"അന്നാ..."
"എന്താ?"
"ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു."
അന്ന നിശ്ശബ്ദയായി.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
ബേസിൽ തുടർന്നു.
"ഒരുപാട് നാളായി നിന്നോട് പറയണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. പക്ഷേ, എനിക്ക് പേടിയായിരുന്നു. നീ എന്നെ എങ്ങനെ കാണുമെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു."
അന്ന അവന്റെ കൈകൾ രണ്ടും പിടിച്ചു.
"മണ്ടാ..."
അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ചിരിച്ചു.
"ഇത്രയും നാൾ കാത്തിരിക്കാൻ എന്നെക്കൊണ്ട് പറ്റിയല്ലോ!"
ബേസിൽ അവളെ നോക്കി.
"അതിന്റെ അർത്ഥം?"
അന്ന അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
"എനിക്കും നിന്നെ ഇഷ്ടമാണ്, ബേസിൽ."
ആ നിമിഷം അവന്റെ ലോകം മാറി.
അവൻ സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്ന ജീവിതം മുന്നിൽ തുറന്നതുപോലെ തോന്നി.
"സത്യമാണോ?"
"അല്ല, നിന്നെ പറ്റിക്കാൻ പറഞ്ഞതാണ്!"
അവൾ ചിരിച്ചു.
ബേസിലും ചിരിച്ചു.
അന്ന അവന്റെ കൈയിൽ തലോടി.
"നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കണം, ബേസിൽ."
അവൻ തലകുലുക്കി.
"ജീവിക്കാം."
"നീ എന്നെ വിട്ടുപോകരുത്."
"ഒരിക്കലുമില്ല."
അവൾ അവന്റെ തോളിൽ ചാഞ്ഞിരുന്നു.
അവരുടെ മുന്നിൽ ഒരു ജീവിതമുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു വീടുണ്ടായിരുന്നു.
പൂക്കൾ നിറഞ്ഞ മുറ്റമുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരുമിച്ചുള്ള പ്രഭാതങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരുപാട് ചിരികളുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ, ആ സ്വപ്നങ്ങൾക്കിടയിൽ നാളെ നടക്കാനിരിക്കുന്ന ശസ്ത്രക്രിയയുടെ നിഴൽ നിശ്ശബ്ദമായി നിന്നിരുന്നു.
---
അധ്യായം 6
നാളെ കാണാം
ശസ്ത്രക്രിയയുടെ തലേദിവസം വൈകുന്നേരം.
അന്നയുടെ മുറിയിൽ വെളിച്ചം കുറവായിരുന്നു.
ജനലിലൂടെ സന്ധ്യയുടെ അവസാനത്തെ പ്രകാശം അകത്തേക്ക് വീണു.
ബേസിൽ അവളുടെ അരികിലിരുന്നു.
"നാളെ എത്ര മണിക്ക് വരും?" അന്ന ചോദിച്ചു.
"രാവിലെത്തന്നെ."
"വൈകിക്കരുത്."
"ഇല്ല."
"എനിക്ക് നിന്നെ കാണണം."
ബേസിൽ അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു.
"നീ കണ്ണുതുറക്കുമ്പോൾ ഞാൻ അവിടെത്തന്നെയുണ്ടാകും."
അന്ന ചിരിച്ചു.
"വാക്കാണോ?"
"വാക്ക്."
അവൾ കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കിയിരുന്നു.
പിന്നെ ചോദിച്ചു:
"ബേസിൽ, നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് വയസ്സാകുമോ?"
അവന്റെ ഹൃദയം വേദനിച്ചു.
"തീർച്ചയായും."
"ഞാൻ വയസ്സായാലും എന്നെ സ്നേഹിക്കുമോ?"
"അപ്പോൾ കൂടുതൽ സ്നേഹിക്കും."
"എന്തിന്?"
"കാരണം അപ്പോൾ നീ എന്നെക്കാൾ കൂടുതൽ സംസാരിക്കുമല്ലോ!"
അന്ന അവന്റെ കൈയിൽ അടിച്ചു.
"പോടാ!"
അവർ ചിരിച്ചു.
കുറച്ചുനേരത്തിനുശേഷം അവൾ ശാന്തയായി.
"ബേസിൽ..."
"എന്താ?"
"എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ..."
"അന്നാ!"
അവൻ അവളുടെ വാക്കുകൾ തടഞ്ഞു.
"അങ്ങനെ പറയരുത്."
അവൾ അവന്റെ കൈ മുറുകെപ്പിടിച്ചു.
"ഞാൻ വെറുതെ പറഞ്ഞതാണ്."
അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ കൈവെച്ചു.
"നാളെ നീ സുഖമായി കണ്ണുതുറക്കും. പിന്നെ നമുക്ക് ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാനുണ്ട്."
അന്ന തലയാട്ടി.
അവൾക്കും അത് വിശ്വസിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പിരിയുന്നതിനുമുമ്പ് അവൾ അവനെ വിളിച്ചു.
"ബേസിൽ!"
അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
"നാളെ എനിക്ക് പൂക്കൾ കൊണ്ടുവരണം."
"ഏത് പൂക്കൾ?"
"നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത്."
"ശരി."
അന്ന ചിരിച്ചു.
"നാളെ കാണാം."
ബേസിൽ അവളെ നോക്കി.
"നാളെ കാണാം, അന്നാ."
അവൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
വാതിൽക്കൽവെച്ച് ഒരിക്കൽ കൂടി തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
അന്ന കൈവീശി.
അവനും കൈവീശി.
അവൻ പോയതിനുശേഷവും അന്ന കുറച്ചുനേരം വാതിലിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു.
അവൾക്കറിയില്ലായിരുന്നു.
അവൾ പറഞ്ഞ 'നാളെ കാണാം' എന്ന വാക്ക് ബേസിലിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വേദനയുള്ള ഓർമയായി മാറുമെന്ന്.
---
അധ്യായം 7
വെള്ളപ്പൂക്കൾ
1998 നവംബർ 18.
രാവിലെ ബേസിൽ നേരത്തേ എഴുന്നേറ്റു.
അന്നയെ കാണാനുള്ള സന്തോഷവും ശസ്ത്രക്രിയയെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കയും അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരുമിച്ചുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ കുളിച്ചു തയ്യാറായി.
പിന്നെ പൂക്കടയിലേക്ക് പോയി.
വെള്ളപ്പൂക്കൾ കണ്ടപ്പോൾ അന്നയുടെ ചിരി അവന് ഓർമ വന്നു.
അവൻ ഒരു പൂക്കെട്ട് വാങ്ങി.
"ഇത് നന്നായിട്ടുണ്ട്, അല്ലേ?" അവൻ കടക്കാരനോട് ചോദിച്ചു.
"അതെ, ചേട്ടാ."
ബേസിൽ പൂക്കൾ കൈയിൽ പിടിച്ചു.
"അവൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടും."
അവൻ സ്വയം പറഞ്ഞു.
ആശുപത്രിയിലെത്തുമ്പോൾ അന്നയുടെ കുടുംബം അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ പൂക്കൾ അവളുടെ അമ്മയെ ഏൽപ്പിച്ചു.
"അന്നയ്ക്ക് കൊടുക്കണം."
അവളുടെ അമ്മ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
"അവൾ നിന്നെക്കുറിച്ച് ഇന്നലെ ഒരുപാട് സംസാരിച്ചു."
ബേസിലിന്റെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി വിടർന്നു.
"ശരിക്കും?"
അവൾ തലയാട്ടി.
"നീ അവളെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്, മോനേ."
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ബേസിലിന്റെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞു.
അന്നയെ കാണാൻ കഴിയുന്നതുവരെ അവൻ കാത്തിരുന്നു.
മിനിറ്റുകൾ മണിക്കൂറുകളായി.
അവൻ ഘടികാരത്തിലേക്ക് നോക്കി.
പിന്നെ പൂക്കളിലേക്ക്.
അന്ന കണ്ണുതുറന്നാൽ ആദ്യം കാണേണ്ടത് താനായിരിക്കണം.
അവൾ ചിരിക്കും.
"എന്തിനാ പൂക്കൾ?"
അവൻ പറയും:
"എന്റെ പെണ്ണിനുവേണ്ടി."
അവൾ നാണിച്ചുകൊണ്ട് അവനെ കളിയാക്കും.
അവൻ ചിരിക്കും.
അവരുടെ ജീവിതം തുടങ്ങും.
അവൻ ആ സ്വപ്നങ്ങളിൽ മുഴുകിയിരിക്കുമ്പോഴാണ് ശസ്ത്രക്രിയാമുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നത്.
ഡോക്ടർ പുറത്തുവന്നു.
ബേസിൽ ഉടനെ എഴുന്നേറ്റു.
"ഡോക്ടർ! അന്നയ്ക്ക് എങ്ങനെയുണ്ട്?"
ഡോക്ടറുടെ മുഖത്ത് ഗൗരവമുണ്ടായിരുന്നു.
"നിങ്ങൾ അന്നയുടെ ബന്ധുവാണോ?"
"ഞാൻ അവളുടെ..."
അവൻ വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കിയില്ല.
"ഞാൻ അവളുടെ ബേസിലാണ്."
ഡോക്ടർ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
പിന്നെ പറഞ്ഞു:
"ശസ്ത്രക്രിയയ്ക്കിടെ അനസ്തേഷ്യയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഗുരുതരമായ സങ്കീർണതയുണ്ടായി. അവളെ രക്ഷിക്കാൻ ഞങ്ങൾ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ..."
ബേസിലിന്റെ കൈയിൽനിന്ന് പൂക്കൾ താഴെ വീണു.
"പക്ഷേ എന്താണ്, ഡോക്ടർ?"
ഡോക്ടർ തലകുനിച്ചു.
"ഞങ്ങൾക്ക് അവളെ രക്ഷിക്കാനായില്ല."
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടിട്ടും ബേസിൽ ഒന്നും മനസ്സിലാക്കിയില്ല.
അവൻ ഡോക്ടറെ നോക്കി.
"അല്ല, ഡോക്ടർ."
അവന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
"ഇന്നലെ അവൾ എന്നോട് സംസാരിച്ചതാണ്."
ഡോക്ടർ നിശ്ശബ്ദനായി.
"അവൾ എന്നോട് നാളെ വരാൻ പറഞ്ഞു."
ബേസിൽ നിലത്തുകിടന്ന പൂക്കളിലേക്ക് നോക്കി.
"ഞാൻ പൂക്കൾ കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്."
അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
"അവൾക്ക് കൊടുക്കാനാണ്."
ആശുപത്രിയുടെ ഇടനാഴിയിൽ ആളുകൾ നിശ്ശബ്ദരായി നിന്നു.
ബേസിൽ പതുക്കെ ചുമരിനരികിലേക്ക് നീങ്ങി.
അവൻ അവിടെ ഇരുന്നു.
അവന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
"അന്നാ..."
അവൻ വിളിച്ചു.
"നീ എവിടെയാണ്?"
മറുപടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.
"നീ എന്നോട് സ്നേഹമാണെന്ന് പറഞ്ഞതല്ലേ?"
അവന്റെ കണ്ണുനീർ ഒഴുകി.
"നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞതല്ലേ?"
അവൻ പൂക്കൾ കൈയിലെടുത്തു.
"അന്നാ, ഞാൻ വന്നിട്ടുണ്ട്."
അവൻ വിങ്ങിക്കരഞ്ഞു.
"നീ മാത്രം എന്തുകൊണ്ടാണ് വരാത്തത്?"
ആശുപത്രിയിലെ ഘടികാരം മുന്നോട്ടു നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ലോകം പഴയതുപോലെ മുന്നോട്ടുപോയി.
പക്ഷേ, ബേസിലിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ദിവസം എന്നെന്നേക്കുമായി അവസാനിച്ചു.
1998 നവംബർ 18.
അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സ്വപ്നം അവസാനിച്ച ദിവസം.
---
അധ്യായം 8
അവളില്ലാത്ത ജീവിതം
അന്നയുടെ മരണത്തിനുശേഷമുള്ള ദിവസങ്ങൾ ബേസിലിന് ഒരിക്കലും പഴയതുപോലെയായിരുന്നില്ല.
രാവിലെ ഉണരുമ്പോൾ ആദ്യം അവളെ ഓർക്കും.
ചായ കുടിക്കുമ്പോൾ അവളെ ഓർക്കും.
ജോലിക്കുപോകുമ്പോൾ അവൾ നടന്ന വഴികൾ ഓർമ വരും.
രാത്രിയിൽ ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോൾ അവൾ അവസാനമായി പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ മനസ്സിൽ തെളിയും.
നാളെ കാണാം.
ആ വാക്കുകൾ അവനെ ദിവസവും വേദനിപ്പിച്ചു.
ഒരു ദിവസം ജോമോൻ അവനെ കാണാൻ വന്നു.
"ബേസിൽ, നീ എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചോ?"
"വിശപ്പില്ല."
"ഇങ്ങനെ എത്ര ദിവസം?"
ബേസിൽ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
ജോമോൻ അവന്റെ അരികിലിരുന്നു.
"അന്ന നിന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. അത് നിനക്കറിയാമല്ലോ?"
ബേസിൽ അവനെ നോക്കി.
"അറിയാം."
"അവൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ നീ ഇങ്ങനെ ജീവിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുമോ?"
ബേസിലിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
"എനിക്കറിയില്ല, ജോമോൻ."
അവൻ മുഖം കൈകളിൽ മറച്ചു.
"എനിക്ക് അവളെ മറക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല."
ജോമോൻ അവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു.
"അവളെ മറക്കേണ്ടതില്ല. പക്ഷേ, അവളെ സ്നേഹിച്ച നീയും ജീവിക്കണം."
ആ വാക്കുകൾ ബേസിലിന്റെ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞു.
എന്നാൽ വേദനയോട് പൊരുത്തപ്പെടാൻ എളുപ്പമായിരുന്നില്ല.
അവൻ ചില ദിവസങ്ങളിൽ ജോലിക്ക് പോകും.
ചില ദിവസങ്ങളിൽ അവധി എടുക്കും.
ചിലപ്പോൾ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം സംസാരിക്കും.
ചിലപ്പോൾ മണിക്കൂറുകളോളം നിശ്ശബ്ദനായി ഇരിക്കും.
അന്നയുടെ ജന്മദിനത്തിൽ അവൾക്കായി പൂക്കൾ വാങ്ങും.
അവൾ ആദ്യമായി അവനോട് സംസാരിച്ച ദിവസത്തിൽ ആ പഴയ പുസ്തകക്കടയ്ക്കരികിലൂടെ നടക്കും.
നവംബർ 17-ന് അവൾ സമ്മതം പറഞ്ഞ സായാഹ്നം ഓർക്കും.
നവംബർ 18-ന് അവളെ നഷ്ടപ്പെട്ട ആശുപത്രിയുടെ മുന്നിൽ കുറച്ചുനേരം നിൽക്കും.
അന്നയെ മറക്കാൻ അവൻ ശ്രമിച്ചില്ല. അവളെ ഓർത്തുകൊണ്ടും ജീവിതം മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകാൻ പതുക്കെ പഠിച്ചു.
അവന്റെ ജീവിതം തുടർന്നു.
പക്ഷേ, അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു ചെറിയ മുറി എന്നും അന്നയ്ക്കായി ഒഴിഞ്ഞുകിടന്നു.
---
അധ്യായം 9
ഇരുപത്തിമൂന്ന് വർഷങ്ങൾ
കാലം ഒരിക്കലും ആർക്കുവേണ്ടിയും നിൽക്കില്ല.
1999 വന്നു.
പിന്നെ 2000.
അതിനുശേഷം 2005.
വർഷങ്ങൾ ഒന്നിനുപിറകെ ഒന്നായി കടന്നുപോയി.
ബേസിൽ ജോലിയിൽ മുന്നേറി.
പുതിയ സുഹൃത്തുക്കളെ പരിചയപ്പെട്ടു.
ജീവിതത്തിലെ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ ഏറ്റെടുത്തു.
അവന്റെ മുടിയിൽ നര പടർന്നു.
മുഖത്ത് പ്രായത്തിന്റെ അടയാളങ്ങൾ വന്നു.
അവന്റെ പഴയ സുഹൃത്തുക്കൾ പലരും വിവാഹിതരായി.
അവരുടെ കുട്ടികൾ വളർന്നു.
ജീവിതം മുന്നോട്ടുപോകുന്നത് അവൻ കണ്ടു.
എന്നാൽ ചില രാത്രികളിൽ അവൻ പഴയ ഡയറി തുറക്കും.
അന്നയുടെ കൈയക്ഷരം വായിക്കും.
അവളുടെ ഫോട്ടോ നോക്കും.
അവൾ ഇഷ്ടപ്പെട്ട പാട്ടുകൾ കേൾക്കും.
അവളോടൊപ്പം സ്വപ്നം കണ്ട ചെറിയ വീടിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കും.
അവൻ പലപ്പോഴും സ്വയം ചോദിച്ചു:
അന്ന ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്റെ ജീവിതം എങ്ങനെയായിരിക്കുമായിരുന്നു?
അവൾ ഇപ്പോൾ എത്ര വയസ്സായിരിക്കുമായിരുന്നു?
അവളുടെ മുടിയിൽ നര വന്നിരിക്കുമോ?
അവൾ ഇപ്പോഴും ഒരുപാട് സംസാരിക്കുമായിരുന്നോ?
അവൾ ഇപ്പോഴും മഴയെ സ്നേഹിക്കുമായിരുന്നോ?
ആ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരമില്ലായിരുന്നു.
പക്ഷേ, അവന്റെ മനസ്സിൽ അന്നയുടെ ചിരി എന്നും ഇരുപത്തിരണ്ടാം വയസ്സിൽത്തന്നെ നിന്നു.
അവൾ വളർന്നില്ല.
അവൾക്ക് പ്രായമായില്ല.
അവൾക്ക് പുതിയ സ്വപ്നങ്ങൾ ഉണ്ടായില്ല.
ബേസിലിന്റെ ഓർമകളിൽ അവൾ എന്നും ആ പഴയ പെൺകുട്ടിയായിരുന്നു.
വെളുത്ത ചുരിദാറും നീല ഷാളും ധരിച്ച് ചിരിക്കുന്ന അന്ന.
ഒരിക്കൽ അവൻ അവളോട് ചോദിച്ചു:
"നീ എന്നെ ഒരിക്കലും മറക്കില്ലല്ലോ?"
അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞിരുന്നു:
"നിന്നെ മറക്കാൻ എളുപ്പമല്ല."
അവൾ പറഞ്ഞത് സത്യമായിരുന്നു.
അവൾ അവനെ മറന്നിരുന്നില്ലെന്ന് ബേസിൽ വിശ്വസിച്ചു.
കാരണം, അവൾ ജീവിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് അവൾ അവനെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു.
ആ സ്നേഹം മരണത്തോടെ ഇല്ലാതായെന്ന് അവൻ കരുതിയില്ല.
അത് അവന്റെ ഓർമകളിൽ ജീവിച്ചു.
ഇരുപത്തിമൂന്ന് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും അന്നയുടെ പേര് കേൾക്കുമ്പോൾ ബേസിലിന്റെ ഹൃദയം പഴയതുപോലെ മിടിച്ചു.
---