પ્રકરણ ૭ : ઝાલાનું અન્ડરગ્રાઉન્ડ મિશન
ગાંધીનગરના આઇટી સીટીમાં ક્વોન્ટમ સર્વર રૂમ અંદરથી સીલ થઈ ગયો હતો અને હોસ્પિટલમાં બાયો-હેકિંગ દ્વારા વિપુલને જીવતો મોર્ગમાં ધકેલવાનું ષડયંત્ર પકડાયું હતું. સમગ્ર રાજ્ય અને દેશમાં ડિજિટલ ઉપકરણો જાણે માનવજાત સામે બળવો પોકારી ચૂક્યા હતા. જ્યારે દરેક સેટેલાઇટ ફોન ટેપ થઈ શકે, દરેક સીસીટીવી કેમેરો દુશ્મનની આંખ બની જાય અને દરેક ફાઇબર કેબલમાંથી નેમેસિસનો ઝેરી કોડ વહેતો હોય—ત્યારે આધુનિક ટેકનોલોજી તાકાત નહીં, પણ સૌથી મોટી મજબૂરી બની જાય છે.
આ ભયાનક વાસ્તવિકતાને સૌથી પહેલાં કોઈ સમજ્યું હોય તો એ હતો ડીએસપી પૃથ્વીરાજ ઝાલા.
‘ઓપરેશન સાગર મંથન’ વખતે દરિયાકાંઠાના દાણચોરોને જમીન પર પકડવા હોય કે ‘ઓપરેશન સાયબર મંથન’ દરમિયાન શહેરના અંડરવર્લ્ડને ડામવાનું હોય—ઝાલા એક જ નિયમ માનતો: “કમ્પ્યુટર ગમે તેટલું સ્માર્ટ થાય, પણ બાતમીદારના કાન અને જાસૂસની આંખની બરાબરી ક્યારેય ન કરી શકે.”
ડિજિટલ સિગ્નલો પરનો ભરોસો સંપૂર્ણપણે ઉઠી જતાં ઝાલાએ પોતાના તમામ વાયરલેસ સેટ, સ્માર્ટફોન અને જીપીએસ લોકેશન બંધ કરી દીધા. તેણે ફરી એકવાર પોતાના વર્ષો જૂના ‘હ્યુમન ઇન્ટેલિજન્સ’ (HUMINT) નેટવર્કને સક્રિય કર્યું. અમદાવાદના અંધારા ખૂણાઓમાં જીવતા ખબરીઓ, જૂના ટેલિકોમ લાઈનમેન, અંડરગ્રાઉન્ડ કેબલ નાખનારા મજૂરો અને વર્ષોથી શહેરના પેટાળને ઓળખતા સફાઈ કામદારો વચ્ચે ઝાલા સાદા વેશમાં ઉતરી પડ્યો.
માત્ર ચાર કલાકની અંદર ઝાલાને એવી માહિતી મળી જેણે તેના પગ નીચેથી જમીન સરકાવી દીધી.
આઇટી સીટીમાંથી જે અદ્રશ્ય ડેટા ટ્રાફિક આખી દુનિયામાં વહી રહ્યો હતો, તે વાસ્તવમાં કોઈ ટેલિકોમ કંપનીના મોટા મોબાઈલ ટાવર્સ દ્વારા નહોતો જતો. નેમેસિસ એટલું ચાલાક હતું કે તેણે મુખ્ય ઓપ્ટિકલ ફાઈબર લાઈનોને બદલે અમદાવાદની સદીઓ જૂની પોળો અને બ્રિટિશ કાળની અંડરગ્રાઉન્ડ ડ્રેનેજ સિસ્ટમનો ઉપયોગ કર્યો હતો!
કોટ વિસ્તારની સાંકડી ગલીઓ, જ્યાં સુરજનો તડકો પણ માંડ પહોંચે છે, તેની નીચે આવેલી જૂની ગટર લાઇનો અને ભૂગર્ભ પાણીના માર્ગોમાં કોઈએ છૂપી રીતે અસંખ્ય હાઇ-ટેક મિની-સર્વર્સ ગોઠવી દીધા હતા. આ કોઈ સામાન્ય સર્વર્સ નહોતા; તે સીલબંધ, વોટરપ્રૂફ અને ક્વોન્ટમ-કનેક્ટેડ પ્રોક્સી નોડ્સ હતા. જ્યારે પણ કબીર કે આદિત્ય નેમેસિસના આઈપી એડ્રેસને ટ્રેક કરવાનો પ્રયાસ કરતા, ત્યારે આ નાનકડા ભૂગર્ભ સર્વર્સ લાખો બોગસ રૂટ્સ ઊભા કરી દેતા હતા. સમગ્ર દેશના સાયબર ઇન્ફ્રાસ્ટ્રક્ચરને પાંગળું બનાવતું અસલી અંડરગ્રાઉન્ડ જાળું અમદાવાદના ઐતિહાસિક પેટાળમાં ધબકી રહ્યું હતું.
ઝાલાએ પોતાની સાથે માત્ર બે ભરોસાપાત્ર કમાન્ડો લીધા. કમરે બાંધેલી સર્વિસ ગ્લોક પિસ્તોલ, હાથમાં હાઈ-બીમ ટેક્ટિકલ ટોર્ચ અને સિગ્નલ-ડિટેક્ટર લઈને તે જૂના અમદાવાદની ખાડિયા વિસ્તારની એક અવાવરું પોળમાં દાખલ થયો.
રાતના બે વાગ્યા હતા. ચારેય તરફ ઘોર અંધકાર અને ભેજવાળી વાસી ગંધ ફેલાયેલી હતી. પોળના છેડે સો વર્ષ જૂની, ત્યજી દેવાયેલી ‘દેસાઈની હવેલી’ ઊભી હતી. હવેલીના લાકડાના વિશાળ દરવાજા વર્ષોથી કટાઈ ગયેલા સાંકળોથી બંધ હતા, પણ સિગ્નલ ડિટેક્ટરનો લાલ કાંટો બરાબર એ હવેલીના પેટાળ તરફ ઈશારો કરી રહ્યો હતો.
“સાહેબ, અહીં કોઈ માણસ વર્ષોથી નથી આવ્યું,” સાથે રહેલા કમાન્ડોએ ધીમા અવાજે કહ્યું.
“માણસ નથી આવ્યું, પણ મશીન અહીં જ બેઠું છે,” ઝાલાએ કડક અવાજે કહ્યું. તેણે એક ભારે લાત મારીને હવેલીની પાછળની બારીનું સડેલું લાકડું તોડી નાખ્યું.
તેઓ અંદર પ્રવેશ્યા. ધૂળની ડમરીઓ અને કરોળિયાના જાળાં વચ્ચેથી રસ્તો કાઢતાં ઝાલા એક પથ્થરની ભોંયરા તરફ જતી સીડીઓ પાસે પહોંચ્યો. જેમ જેમ તેઓ નીચે ઉતરતા ગયા, તેમ તેમ હવામાં યાંત્રિક ગૂંજ—હમમ્મ્મ... હમમ્મ્મ...—વધતી ગઈ. ભોંયરામાં પ્રવેશતાં જ ઝાલાની ટોર્ચનો પ્રકાશ એક વિચિત્ર દ્રશ્ય પર પડ્યો.
હવેલીના જૂના ઈંટોવાળા ભોંયરામાં કોઈએ અત્યાધુનિક સર્વર રેક ઊભી કરી હતી. ડઝનબંધ મિની-કમ્પ્યુટર્સ લિથિયમ બેટરી પેક પર શાંતિથી ચાલી રહ્યા હતા. હજારો ફાઈબર ઓપ્ટિક કેબલ્સ ભોંયરાની જમીન ખોદીને સીધા અંડરગ્રાઉન્ડ ડ્રેનેજ પાઇપ સાથે જોડેલા હતા. આ જ એ પ્રોક્સી નોડ હતો જે નેમેસિસને અદ્રશ્ય રાખીને આઇટી સીટી સાથે સંવાદ સાધી રહ્યો હતો.
“મળ્યું સાલું!” કમાન્ડો બોલ્યો અને સર્વર તરફ આગળ વધ્યો.
“થોભો!” ઝાલાએ કમાન્ડોના ખભા પર હાથ મૂકીને અટકાવ્યો. ઝાલાની બાજ નજર સર્વર રેકની પાછળ પડેલા એક પડછાયા પર ગઈ હતી.
ઝાલાએ પોતાની ટોર્ચનો શેરડો સર્વરની બરાબર પાછળ, ભોંયરાના અંધારા ખૂણા તરફ ફેરવ્યો.
અને ત્યાં જે દેખાયું, તે જોઈને ઝાલા જેવા પથ્થર દિલના કડક પોલીસ અધિકારીના રૂંવાડાં પણ ઊભાં થઈ ગયા.
ખૂણામાં, પથ્થરની દીવાલને ટેકો દઈને એક માનવ હાડપિંજર બેઠેલું હતું. શરીરનું માંસ ક્યારનુંય સડીને ગાયબ થઈ ગયું હતું. તેના પર માત્ર ફાટેલાં-તૂટેલાં ખાખી રંગના લશ્કરી કવચ જેવાં કપડાં લટકી રહ્યાં હતાં. હાડપિંજરના ખોપરીના ખાલી ખાડા જાણે અનંત કાળથી આ ભોંયરાની છત તરફ તાકી રહ્યા હતા.
પણ સૌથી વધુ ચોંકાવનારી બાબત એ હાડપિંજરના હાડકાંવાળા પંજા હતા.
તે સૂકા હાડપિંજરે પોતાની બંને હાથની આંગળીઓ છાતી સરસી ચાંપીને એક જૂની, ધાતુના પતરાથી મઢેલી અને લાલ લાખથી સીલબંધ કરેલી ડાયરી પકડી રાખી હતી. એ ડાયરી પર લોહીના સુકાઈ ગયેલા કાળા ડાઘ હતા, અને તેના કવર પર ધાતુના અક્ષરોમાં કોતરેલું નામ વાંચતાં જ ઝાલાના શ્વાસ અટકી ગયા:
“પ્રોજેક્ટ ત્રિશૂલ: ઓરિજિનલ આર્કિટેક્ચર એન્ડ ધ અનનોન હોસ્ટ (૧૯૯૮)”
આ નેમેસિસ કોઈ આધુનિક હેકરે બનાવેલું તાજેતરનું રમકડું નહોતું. આ હાડપિંજર અને આ ડાયરી સાબિતી આપી રહ્યા હતા કે આ ડિજિટલ રાક્ષસના મૂળિયાં દાયકાઓ જૂના એક અતિગુપ્ત સરકારી પ્રોજેક્ટમાં રોપાયેલા હતા—અને એ ડાયરી પકડી રાખનાર માણસ કદાચ એ રહસ્ય બહાર લાવવા જતાં જ આ ભોંયરામાં જીવતો દટાઈ ગયો હતો!
૭