రైలులో ప్రేమ
అది ఒక అందమైన చీకటి రాత్రి. విశాఖపట్నం రైల్వే స్టేషన్ ప్లాట్ఫారమ్ మీద వీరేష్, అనుష రైలు కోసం ఎదురుచూస్తున్నారు. "రైలు రాత్రి 9 గంటలకు వస్తుంది" అని మైక్లో అనౌన్స్మెంట్ వినిపించింది. ఇంతలో చల్లని గాలి వీస్తూ, సన్నగా వర్షపు చినుకులు మొదలయ్యాయి. ఇద్దరూ ఒకేసారి తమ వాచీలలో సమయం చూసుకున్నారు—8:50 అవుతోంది. మరో పది నిమిషాల్లో రైలు వస్తుందని మళ్ళీ ప్రకటన వినిపించింది.
అంతలోనే వర్షం ఒక్కసారిగా జోరందుకుంది. ఆ కుండపోత వర్షానికి వీరేష్, అనుష ఇద్దరూ పూర్తిగా తడిసిపోయారు. సరిగ్గా అదే సమయానికి రైలు ప్లాట్ఫారమ్పైకి వచ్చి ఆగింది. తడవకుండా ఉండాలని ఇద్దరూ హడావిడిగా రైలు ఎక్కేశారు. అనుష పొరపాటున తన సీటులో కాకుండా వీరేష్ సీటులో కూర్చుంది. కాసేపటికి తన సీటు వెతుక్కుంటూ అక్కడికి వచ్చిన వీరేష్, "ఇది నా సీటు" అన్నాడు. దానికి అనుష "కాదు, ఇది నా సీటు" అంటూ వాదించింది. అలా వారిద్దరి మధ్య చిన్నపాటి గొడవ మొదలైంది.
వారిద్దరూ అలానే వాదించుకుంటూ ఉండగా, ఇంతలో టికెట్ కలెక్టర్ (TC) వచ్చి టికెట్లు చూపించమని అడిగాడు. ఇద్దరూ తమ టికెట్లు చూపించారు. తన సీటు అనుషకు ఇచ్చేసి, చేసేదేమీ లేక వీరేష్ ఆమెకు ఎదురుగా ఉన్న సీటులో కూర్చున్నాడు.
అలా రైలు ప్రయాణం సాగుతోంది. సమయం రాత్రి 11 గంటలు అవుతోంది. వీరేష్ మెల్లగా అనుష వైపు చూస్తూ, "ఇంతకీ మీరు ఎక్కడికి వెళ్లాలి?" అని అడిగాడు. అప్పటికీ ఇంకా కాస్త కోపంగా ఉన్న అనుష, "నీకెందుకు?" అంది విసురుగా. దానికి వీరేష్ ఏమీ కోప్పడకుండా, చిన్న చిరునవ్వుతో మళ్ళీ "ఎక్కడికి వెళ్లాలి?" అని నెమ్మదిగా అడిగాడు. ఆ చిరునవ్వుకు శాంతించిన అనుష, కొంచెం మెల్లగా "అనంతపురం" అని చెప్పింది.
"ఓహో, అలాగా!" అన్నాడు వీరేష్. "అవును... మరి మీరు ఎక్కడికి వెళ్లాలి?" అని అనుష తిరిగి అడిగింది. "విజయవాడ" అని బదులిచ్చాడు వీరేష్. "అవునా..." అంటూ అనుష కూడా మాట కలిపింది. అలా మొదలైన వారిద్దరి సంభాషణ ఆగకుండా సాగుతూనే ఉంది. కబుర్లలో పడి సమయం తెలియనే లేదు—గడియారం చూస్తే ఒంటిగంట (1:00 AM) దాటింది. "ఇక పడుకుందాం, సమయం ఒంటిగంట అవుతోంది" అన్నాడు వీరేష్. దానికి అనుష "హా సరే, గుడ్ నైట్" అంది. వీరేష్ కూడా "గుడ్ నైట్" చెప్పి నిద్రకు ఉపక్రమించాడు.
రాత్రి ఒంటిగంట దాటినా ఇద్దరికీ నిద్ర పట్టడం లేదు. వీరేష్, అనుష ఎవరి సీట్లలో వారు పడుకుని, ఒకరి గురించి ఒకరు ఆలోచిస్తూనే ఉన్నారు. 'తెల్లవారితే నేను విజయవాడలో దిగిపోతాను, తను అనంతపురం వరకు వెళ్తుంది... మళ్ళీ తనతో ఎలా మాట్లాడాలి?' అని వీరేష్ ఆలోచనలో పడ్డాడు. అప్పుడే అతనికి ఒక ఆలోచన వచ్చింది—'తన ఫోన్ నంబర్ తీసుకుంటే బాగుంటుంది కదా!' అని. కానీ, అప్పుడే పరిచయమైన అమ్మాయిని నేరుగా నంబర్ ఎలా అడగాలో తెలియక సంకోచించాడు. అటు అనుష మనసులో కూడా అచ్చం అలాంటి ఆలోచనే నడుస్తోంది.
కాసేపు ఆలోచించాక వీరేష్కు ఒక ఉపాయం తట్టింది—'తను నిద్రపోయాక నా నంబర్ రాసి తన బ్యాగ్లో పెడితే సరిపోతుంది' అనుకున్నాడు. ఆ ఆలోచనతో సమయం చూసేసరికి రాత్రి 3 గంటలు దాటింది. 'అమ్మో, సమయం చాలా అయింది' అనుకుని వీరేష్ నిద్రపోయాడు.
తెల్లవారుజామున, మరో పది నిమిషాల్లో విజయవాడ స్టేషన్ వస్తుందనగా వీరేష్కు మెలకువ వచ్చింది. అనుష ఇంకా గాఢనిద్రలో ఉంది. వీరేష్ నెమ్మదిగా ఒక చిన్న కాగితం ముక్క తీసుకుని, దానిపై తన ఫోన్ నంబర్ రాసి, అనుష తల దగ్గర ఉన్న చిన్న బాక్స్లో జాగ్రత్తగా పెట్టాడు. ఇంతలో తను దిగవలసిన విజయవాడ స్టేషన్ రానే వచ్చింది. అనుష వైపు ఒక్కసారి ప్రేమగా చూసి, వీరేష్ రైలు దిగి వెళ్ళిపోయాడు.
వీరేష్ విజయవాడలో దిగిపోయాక, కాసేపటికి అనుషకు మెలకువ వచ్చింది. కళ్లు తెరిచి ఎదురు సీటు వైపు చూసేసరికి అక్కడ వీరేష్ లేడు. ఒక్కసారిగా అనుషకు ఏదో తెలియని వెలితి, చాలా బాధగా అనిపించింది. తను దిగవలసిన అనంతపురం స్టేషన్ రావడానికి ఇంకా మూడు గంటల సమయం ఉంది. ఆ మూడు గంటల ప్రయాణమంతా అనుష మనసు నిండా వీరేష్ ఆలోచనలే నిండిపోయాయి. అలా ఆలోచిస్తూ ఉండగానే అనుష దిగవలసిన అనంతపురం స్టేషన్ రానే వచ్చింది.
అనంతపురం స్టేషన్ నుండి ఇంటికి చేరుకున్న అనుష, స్నానం చేసి వచ్చి అమ్మతో తన రైలు ప్రయాణం ఎలా జరిగిందో కబుర్లు చెబుతోంది. మాటల మధ్యలో ఒక్కసారిగా మళ్ళీ వీరేష్ గుర్తుకు వచ్చాడు. ఆ ఆలోచనలతో మనసు భారమై, "సరే అమ్మా, కొద్దిసేపు పడుకుంటాను" అని చెప్పి తన గదిలోకి వెళ్ళింది. గదిలోకి వెళ్ళాక, ప్రయాణంలో తెచ్చిన తన బ్యాగ్ మొత్తం సర్దడం మొదలుపెట్టింది. ఆ సమయంలో బ్యాగ్లో ఒక చిన్న కాగితం ముక్క కనిపించింది. అది వీరేష్ రాసి పెట్టిన ఫోన్ నంబర్ అని తెలియని అనుష, 'ఏదో పనికిరాని కాగితం అయ్యుంటుందిలే' అనుకుని, దాన్ని తెరిచి కూడా చూడకుండా నేరుగా డస్ట్బిన్లో వేసేసింది.
అటు వీరేష్ మాత్రం 'ఈరోజు కాకపోతే రేపైనా అనుష ఫోన్ చేస్తుంది' అని ఆశగా ఎదురుచూస్తూనే ఉన్నాడు. కానీ రోజులు, నెలలు గడిచిపోతున్నాయి—ఎలాంటి కాల్ రాలేదు. అయినా సరే, ప్రతిరోజూ ఎక్కడో ఒకచోట వారిద్దరూ ఒకరినొకరు తలుచుకుంటూనే ఉన్నారు.
అలా చూస్తుండగానే మూడు సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి. అనుషకు ఒక పెద్ద సాఫ్ట్వేర్ కంపెనీలో మంచి ఉద్యోగం వచ్చింది. మరోవైపు వీరేష్ కూడా ఒక సాఫ్ట్వేర్ కంపెనీలో ఉద్యోగంలో చేరాడు. ఆ కొత్త జీవితంలో, ఆఫీసు పనులలో పడి ఇద్దరూ ఎవరి ప్రపంచంలో వారు చాలా బిజీ అయిపోయారు.
ఒకరోజు ఒక ముఖ్యమైన క్లయింట్ ప్రాజెక్ట్ పని మీద వారిద్దరి కంపెనీల నుండి ఒకొక్కరిని బెంగళూరు పంపాలని నిర్ణయించారు. అలా అనుష కంపెనీ నుండి అనుష, వీరేష్ కంపెనీ నుండి వీరేష్ ఎంపికయ్యారు. కానీ విచిత్రం ఏమిటంటే—ఆ ప్రాజెక్ట్ కోసం తనతో పాటు వేరే కంపెనీ నుండి వస్తున్న పార్టనర్ వీరేష్ అని అనుషకు తెలియదు, అలాగే అనుషే తన పార్టనర్ అని వీరేష్కూ తెలియదు. ఒకరి గురించి ఒకరికి తెలియకుండానే, ఆ రాత్రి 8 గంటలకు ఇద్దరూ బెంగళూరుకు బయలుదేరారు. కానీ, ఈసారి కూడా రైలు ప్రయాణంలో వారు ఒకరినొకరు కలుసుకోలేదు. మరుసటి రోజు ఉదయం ఇద్దరూ బెంగళూరు రైల్వే స్టేషన్లో దిగారు.
స్టేషన్లో దిగాక, తన ప్రాజెక్ట్ పార్టనర్ ఎవరో తెలుసుకోవడానికి వీరేష్ కంపెనీ వాళ్ళు పంపిన నంబర్కు కాల్ చేయబోయాడు. అటువైపు అనుష కూడా తన కంపెనీ ఇచ్చిన పార్టనర్ నంబర్కు కాల్ చేయడానికి ఫోన్ తీసింది. సరిగ్గా ఒకే క్షణంలో ఒకరి నంబర్కు మరొకరు కాల్ చేశారు! దానివల్ల ఇద్దరి ఫోన్లలోనూ 'మీరు కాల్ చేస్తున్న నంబర్ బిజీగా ఉంది' అని వినిపించింది.
'అరె, బిజీ వస్తోంది కదా... కొద్దిసేపు ఆగి మళ్ళీ ట్రై చేద్దాం' అనుకుని వీరేష్ కాల్ కట్ చేశాడు. అలా కాల్ కట్ చేసిన సరిగ్గా రెండు నిమిషాలకే వీరేష్ ఫోన్ రింగ్ అయింది. కాల్ లిఫ్ట్ చేయగానే అవతలి వైపు నుండి ఒక అమ్మాయి గొంతు, "హలో..." అని వినిపించింది. ఆ గొంతు వినగానే వీరేష్ ఒక్క క్షణం ఆగిపోయాడు—'ఇది అచ్చం అనుష వాయిస్లాగే ఉందే!' అని మనసులో అనుకున్నాడు. ఆశ్చర్యంతోనే "హలో..." అన్నాడు వీరేష్.
"నేను మీ ప్రాజెక్ట్ పార్టనర్ని... మీరు ఎక్కడ ఉన్నారు?" అని అడిగింది అనుష. దానికి వీరేష్ తన ఆత్రుతను దాచుకుంటూ, "మీరు ఎక్కడ ఉన్నారు?" అని తిరిగి అడిగాడు.
"నేను బెంగళూరు స్టేషన్లో ఉన్నాను" అని అనుష చెప్పింది. "నేను కూడా అక్కడే ఉన్నాను... స్టేషన్లో ఎక్కడ ఉన్నారు?" అని వీరేష్ అడగగానే, "నేను బ్లాక్ కలర్ డ్రెస్ వేసుకున్నాను" అంది అనుష. ఆశ్చర్యపోయిన వీరేష్, "నాది కూడా సేమ్ కలర్!" అన్నాడు.
"ఓహో అవునా... మరి ఎక్కడ ఉన్నారు మీరు?" అని అనుష అటు ఇటు వెతుకుతూ అడిగింది. సరిగ్గా అదే క్షణం, రద్దీగా ఉన్న ఆ ప్లాట్ఫారమ్ మీద బ్లాక్ డ్రెస్లో ఫోన్ పట్టుకుని నిలబడి ఉన్న అనుష వీరేష్ కంటపడింది. ఆమెను చూసిన ఆ ఒక్క క్షణం... వీరేష్ కాలం ఆగిపోయినట్టు నిశ్చేష్టుడైపోయాడు. తన చుట్టూ ఏం జరుగుతుందో, ఆ స్టేషన్ శబ్దాలేవీ తనకు వినిపించనట్టుగా, కళ్ళార్పకుండా ప్రేమగా ఆమె వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాడు.
అటు ఇటు వెతుకుతున్న అనుష కళ్ళు కూడా ఒక్కసారిగా వీరేష్ మీద ఆగాయి. అతన్ని చూడగానే అనుష ఆశ్చర్యంతో షాక్ అయిపోయింది—తాను చూస్తున్నది నిజమా కలా అని నమ్మలేకపోయింది. ఇద్దరూ మెల్లగా ఒకరి దగ్గరికి ఒకరు నడిచి వచ్చారు.
"నిజంగా... మనమిద్దరం మళ్ళీ ఇలా కలుస్తామని అస్సలు ఊహించలేదు!" అన్నారు ఇద్దరూ ఒకేసారి.
వీరేష్ ప్రేమగా అనుష కళ్ళలోకి చూస్తూ, "ఈ మూడేళ్లలో ఒక్క రోజు కూడా నిన్ను మర్చిపోలేదు అనుష... రోజూ నీ గురించే ఆలోచిస్తూ ఉండేవాడిని. ఆ రోజు మొదటిసారి రైలులో నిన్ను చూసినప్పుడు నీతో ఇంకా మాట్లాడాలనిపించింది, కానీ నువ్వేమైనా ఇబ్బంది పడతావేమోనని ఆగిపోయాను" అని తన మనసులోని మాట చెప్పాడు. అది విన్న అనుష కళ్ళలో ఆనందభాష్పాలు తిరిగాయి. చిరునవ్వుతో, "నేను కూడా అంతే వీరేష్... ఆ రోజు నుండి నీ గురించే ఎదురుచూస్తున్నాను" అంది.
మూడేళ్ల క్రితం ఒక రాత్రి రైలు ప్రయాణంలో మొదలైన వారి పరిచయం, విధి ఆడిన వింత నాటకాన్ని దాటి, మరో రైల్వే స్టేషన్ సాక్షిగా శాశ్వతమైన ప్రేమగా మారింది.