મોહનલાલ એક વૃદ્ધ છે જેમણે પોતાની જિંદગીના ઘણાં વર્ષો ગામમાં પસાર કર્યા છે. તેઓ વળેલી કમર અને કરચલીવાળા હાથ સાથે ધીરે ધીરે લાકડીનો સહારો લઈને ચાલે છે. તેમના જીવનમાં ઘણા પરિવર્તનો આવ્યા છે, પરંતુ હવે તેઓ સમાજથી વિખૂટા પડી ગયા છે અને લોકો તેમને ભૂલી ગયા છે. મોહનલાલને માત્ર પોતાના મોટા દીકરા સાથે રહેવાનું છે, જેનાથી તેમને રોજિંદા જમણવારમાં જ યાદ કરવામાં આવે છે. તેઓ એકાંતમાં જીવતા અને પોતાના અસ્તિત્વને અનાવૃત કરી રહ્યા છે. ઓટલો, જે તેમના માટે બીજું ઘર બની ગયું છે, ત્યાં જવા માટે તેમને વધુ મહેનત કરવાની જરૂર પડી રહી છે, અને તેઓને લાગે છે કે આ અંતર દરેક દિવસ સાથે વધતું જાય છે.

by Narendrasinh Rana in Gujarati Moral Stories

Writen by Narendrasinh Rana

Category Moral Stories