भाग: सत्तर दुकानांचा सौदा
मी रात्रभर झोपलो नाही. अण्णा कोण असतील? ते कसे दिसत असतील? ते मला नापास करतील का?
सकाळी मी पाच वाजताच उठलो. ऑफिस झाडलं. बोर्डावरचे पाचही नियम मी नव्याने लिहिले. रामला म्हणालो, "आज कोणीही काहीही बोलला तरी तोंड उघडायचं नाही. फक्त बघायचं."
ठीक 10 वाजता गोडाऊनसमोर एक काळी Scorpio येऊन थांबली. त्यातून भाऊसाहेब उतरला. त्याच्या मागे एक माणूस उतरला - उंच, सावळा, डोळ्यावर काळा गॉगल, पांढरा शर्ट आणि हातात सोन्याचं घड्याळ. त्याला बघताच कळत होतं, हा माणूस पैशाने नाही, पैशावर राज्य करतो.
भाऊसाहेब म्हणाला, "जय, हे माझे मोठे बंधू - अण्णा. मुंबईचे सगळे मोठे होलसेलर्स यांच्याच हाताखाली आहेत."
मी हात जोडले. "नमस्कार अण्णा."
अण्णांनी गॉगल काढला नाही. माझ्याकडे बघत म्हणाले, "तूच का तो जय? सात दुकानवाला?"
मी म्हणालो, "हो अण्णा."
अण्णा म्हणाले, "भाऊसाहेबने तुझं खूप कौतुक केलंय. म्हणतोय पोरगा आग आहे. पण मला आग नकोय, मला राखेतून पैसा काढणारा माणूस पाहिजे. दाखव, तुझी वही दाखव."
मी माझी ती छोटी वही पुढे केली, जिथे मी रोजचा हिशोब लिहायचो.
अण्णांनी वही घेतली, एक पान बघितलं आणि जमिनीवर फेकून दिली.
म्हणाले, "हा काय बाजारच्या पाटीवरचा हिशोब आहे? मला Excel पाहिजे. तुला Excel येतं का? Computer येतं का?"
माझ्या अंगाला घाम फुटला. मला काहीच येत नव्हतं.
मी म्हणालो, "नाही अण्णा, पण मी एका रात्रीत शिकेन."
अण्णा मोठ्याने हसले. म्हणाले, "एक रात्र? धंदा एक रात्र थांबत नाही. ठीक आहे, मी तुला शिकवणारा माणूस देतो. पण आधी माझी अट ऐक."
भाऊसाहेब मध्ये पडला. म्हणाला, "अण्णा, पोरगा नवीन आहे, अट नको."
अण्णा म्हणाले, "गप्प बस भाऊ. धंदा तुझा नाही, माझा आहे."
ते माझ्याकडे वळले. म्हणाले, "जय, मी तुला सत्तर नाही, शंभर दुकानं देतो. माल माझा, पैसा माझा, गाडी माझी. तुला फक्त एक काम करायचं - त्या शंभर दुकानांवर तुझं नाव लावायचं. बोर्ड लागेल - 'अंतर्मन एजन्सी'. मालक - जय."
"जर कोणी दुकानदार पळाला, पोलीस आले, तर पोलीस कोणाला पकडतील? तुला. मला नाही. तुला हा धोका मान्य आहे का?"
गोडाऊनमध्ये सगळे शांत झाले. राम माझ्याकडे बघत होता. त्याच्या डोळ्यात भीती होती.
मला कळलं होतं, हा ऑफर नाहीये, हा सापळा आहे. ते मला फ्रंटमॅन बनवत होते. सगळा धोका माझ्या नावावर.
मी दोन मिनिटं गप्प बसलो. मग मी म्हणालो, "अण्णा, मला सत्तर नको, शंभर पण नको. मला दोनशे दुकानं द्या."
अण्णा आणि भाऊसाहेब दोघेही चकित झाले.
अण्णा म्हणाले, "काय?"
मी म्हणालो, "अण्णा, तुम्ही म्हणताय धोका माझ्या नावावर. मी म्हणतोय ठीक आहे, धोका माझ्या नावावर. पण धंदा पण माझ्या नावावर पाहिजे. आपण नवीन कंपनी काढू - अंतर्मन प्रायव्हेट लिमिटेड. त्या कंपनीत तुम्ही 60%, मी 40%. धोका कंपनीवर, नफा वाटून."
"मी एकटा जेलमध्ये जाणार नाही, आपण तिघे जाऊ. आणि मी एकटा मोठा होणार नाही, आपण तिघे मोठे होऊ."
अण्णांनी दोन सेकंद माझ्याकडे बघितलं. मग त्यांनी गॉगल काढला.
त्यांच्या डोळ्यात पहिल्यांदा हसू होतं.
ते म्हणाले, "भाऊसाहेब, ऐकलंस का? हा पोरगा सात दुकानवाला नाही, हा सातशे दुकानवाला आहे. स्वतःच्या नावावर धोका घेत नाही, कंपनीच्या नावावर घेतोय. हाच धंदा आहे!"
त्यांनी माझ्या खांद्यावर हात ठेवला. म्हणाले, "ठीक आहे, अंतर्मन प्रायव्हेट लिमिटेड. उद्यापासून तू या गोडाऊनचा मालक नाहीस, तू कंपनीचा CEO आहेस. राम तुझा मॅनेजर."
रामच्या डोळ्यात पाणी आलं. माझ्याही.
त्या दिवशी संध्याकाळी मी बोर्डवर सहावा नियम लिहिला.
नियम 6: धोका कधीच एकट्याने घ्यायचा नाही, तो वाटायचा असतो. तेव्हाच मोठा धंदा होतो.
रात्री मी घरी आलो. आईने विचारलं, "आज काय झालं?"
मी म्हणालो, "आई, आज आपण कंपनी काढली."
---
पुढच्या भागात - कंपनी तर काढली, पण दोनशे दुकानं मिळवायची कशी? आणि अण्णांचा खरा प्लॅन काय आहे?
