भाग : दोनशे दुकानांचा प्लॅन
कंपनी काढली या आनंदात मी रात्रभर झोपलो नाही. अंतर्मन प्रायव्हेट लिमिटेड. नाव ऐकायला किती भारी वाटत होतं.
सकाळी मी ऑफिसला गेलो. अण्णा आधीच बसले होते. त्यांच्यासमोर एक मोठा नकाशा होता - आमच्या शहराचा.
अण्णा म्हणाले, "जय, ये."
मी गेलो.
ते म्हणाले, "हा बघ नकाशा. यात लाल टिक असलेली 200 दुकानं आहेत. ही सगळी दुकानं आमच्या जुन्या एजंटने सोडली आहेत. कारण त्यांच्याकडून उधारी वसूल होत नाही. तुझं काम आहे, पुढच्या 15 दिवसात या 200 दुकानदारांना परत आपल्या सिस्टममध्ये आणायचं."
मी नकाशाकडे बघितलं. 200 दुकानं. मागच्या वेळी 7 दुकानं मिळवायला मला 2 महिने लागले होते. आता 200 दुकानं 15 दिवसात?
मी म्हणालो, "अण्णा, हे अशक्य आहे."
अण्णा म्हणाले, "मला माहिती आहे अशक्य आहे. म्हणूनच मी तुला देतोय. शक्य असतं तर मी भाऊसाहेबला दिलं असतं."
भाऊसाहेब मान खाली घालून बसला होता.
अण्णा म्हणाले, "एक अट अजून आहे. या 200 दुकानदारांना तू उधारीवर माल देऊ शकत नाहीस. तुला त्यांच्याकडून आधी पैसे घ्यावे लागतील, मग माल द्यावा लागेल. अॅडव्हान्स."
मी म्हणालो, "अण्णा, जी दुकानं उधारीमुळे पळाली, ती अॅडव्हान्स कशी देणार?"
अण्णा हसले. म्हणाले, "हाच तर तुझा टेस्ट आहे. जर तू हे केलंस, तर तू खरा CEO. नाही केलंस, तर परत सात दुकानवाला."
मी ऑफिसच्या बाहेर आलो. डोकं सुन्न झालं होतं.
राम म्हणाला, "भाऊ, काय झालं?"
मी सगळं सांगितलं.
राम म्हणाला, "भाऊ, 15 दिवसात 200 दुकानं? आणि ते पण अॅडव्हान्स घेऊन? आपण मरू."
मी म्हणालो, "मरायचं नाही, करायचं."
मी त्या रात्री विचार केला. ही 200 दुकानं का पळाली? कारण जुन्या एजंटने त्यांना फसवलं. माल खराब दिला, पैसे जास्त घेतले. त्यांचा विश्वास गेला होता.
विश्वास परत कसा आणायचा?
दुसऱ्या दिवशी सकाळी मी एक वेगळंच केलं. मी 200 दुकानांपैकी 10 सर्वात मोठ्या दुकानदारांना फोन केला नाही, मी त्यांच्या घरी गेलो. सकाळी 7 वाजता. त्यांच्या घरी चहा प्यायला.
पहिलं दुकान - शिंदे जनरल स्टोअर. शिंदे काका घरी होते. मला बघून म्हणाले, "कोण तू?"
मी म्हणालो, "काका, मी अंतर्मन कंपनीचा जय. मला तुमच्याशी धंद्याचं नाही, एका माफीचं बोलायचंय."
काका म्हणाले, "कसली माफी?"
मी म्हणालो, "मागच्या एजंटने तुम्हाला खराब माल दिला, त्याबद्दल. तो आमचाच माणूस होता. त्याची माफी मागायला आलोय. आणि हा घ्या, त्याने तुमचे 2000 रुपये जास्त घेतले होते, ते परत करायला आलोय."
मी माझ्या खिशातून 2000 रुपये काढून त्यांच्या हातात ठेवले. माझ्या स्वतःच्या खिशातले.
काका थक्क झाले. म्हणाले, "तू कोणाच्या सांगण्यावरून पैसे देतोयस?"
मी म्हणालो, "कोणाच्याच नाही. माझ्या कंपनीची सुरुवात माफीने व्हावी म्हणून."
काका म्हणाले, "बरं, काय काम आहे?"
मी म्हणालो, "काम काही नाही. फक्त एवढंच सांगा, जर मी तुम्हाला चांगला माल, योग्य भावात, रोजच्या हप्त्यावर दिला नाही, तर मी दुकान बंद करेन. पण एकदा विश्वास ठेवून बघा."
काकांनी 2 मिनिटं विचार केला. म्हणाले, "ठीक आहे, उद्या ये. 5000 चा माल घेऊन ये. पण अॅडव्हान्स नाही देणार, माल आल्यावर पैसे."
मी म्हणालो, "चालेल."
पहिला मासा गळाला लागला होता.
असंच मी 10 दिवसात 30 दुकानदारांच्या घरी गेलो. सगळ्यांना मी आधीचे पैसे परत दिले. माझ्याकडे असलेले सगळे 30,000 रुपये संपले.
राम म्हणाला, "भाऊ, तू वेडा झालास का? आपल्याकडचे सगळे पैसे वाटून टाकलेस?"
मी म्हणालो, "पैसे नाही वाटले, विश्वास विकत घेतला आहे."
11 व्या दिवशी चमत्कार झाला.
शिंदे काकांनी त्यांच्या व्यापारी ग्रुपमध्ये मेसेज टाकला - "अंतर्मन कंपनीचा जय नावाचा पोरगा आला होता, त्याने माझे जुने पैसे परत दिले. पोरगा प्रामाणिक वाटतोय. एकदा ट्राय करायला हरकत नाही."
त्या एका मेसेजने 50 दुकानदारांनी मला फोन केला.
15 व्या दिवशी माझ्याकडे 200 नाही, 210 दुकानं होती. आणि सगळ्यांनी अॅडव्हान्स नाही, पण माल आल्यावर पैसे द्यायची तयारी दाखवली होती.
मी अण्णांसमोर गेलो. म्हणालो, "अण्णा, 200 चा टार्गेट होता, 210 झाले आहेत. पण अॅडव्हान्सवर नाही, विश्वासावर."
अण्णांनी नकाशा बघितला. ते काहीच बोलले नाहीत.
मग म्हणाले, "जय, तू 30,000 रुपये वाटलेस ना?"
मी थक्क झालो. त्यांना कसं कळलं?
अण्णा म्हणाले, "मला सगळं कळतं. तू तुझ्या खिशातले पैसे दिलेस. हाच CEO चा गुण आहे. स्वतःचा पैसा लावून कंपनीचा विश्वास कमवायचा."
त्यांनी खिशातून 1 लाख रुपयांचं बंडल काढलं आणि माझ्या हातात दिलं.
म्हणाले, "हे तुझे 30,000 आणि वरचे 70,000 तुझं बोनस. उद्यापासून तू 200 नाही, 500 दुकानं बघणार."
त्या रात्री मी बोर्डवर सातवा नियम लिहिला.
नियम 7: पैशाने दुकानं येत नाहीत, विश्वासाने येतात. आणि विश्वास विकत घ्यावा लागतो.
- 500 दुकानं म्हणजे खूप मोठा पैसा, पण खूप मोठे शत्रू पण. कोणीतरी जयची कंप्लेंट करणार आहे.
