aanand nagar books and stories free download online pdf in Gujarati

આનંદનગર : પ્રકરણ ૮૫

🏍️❤️ પ્રકરણ ૮૫: રુસ્તમનું અધૂરું સપનું, બુલેટનો ધબકારો અને માણેકલાલનું યાદગાર સરપ્રાઈઝ!
દૈનિક ચબરાકિયાં:
"સપનાંઓને ઉંમરની કોઈ સીમા નથી હોતી સાહેબ! જિંદગીની જવાબદારીઓમાં ભલે કેટલાક શોખ વર્ષો સુધી દિલના કોઈ ખૂણે દબાયેલા રહે, પણ જ્યારે સાચો દોસ્ત અને પ્રેમાળ પરિવાર હાથ પકડે ને, ત્યારે સિત્તેર વર્ષે પણ જવાનીના અરમાનો બુલેટના અવાજની જેમ જીવંત થઈ ઊઠે છે!"

આસો વદ પાંચમની એક ખુશનુમા અને હળવી ઠંડીવાળી સવારે આનંદનગર સોસાયટીના વડીલો રોજના નિયમ મુજબ સેન્ટ્રલ ગાર્ડન અને બહારના રોડ પર મોર્નિંગ વૉક કરી રહ્યા હતા.
સિનિયર સિટિઝન વડા માણેક લાલ, નિવૃત્ત મિકેનિકલ એન્જિનિયર રૂસ્તમ દારૂવાલા, , મદન લાલ શર્મા, અવધેશ શર્મા અને મનોહર જોશી વાતોના તડાકા મારતાં ધીમા ડગલે ચાલી રહ્યા હતા.
બરાબર એ જ વખતે સામેના મેઇન રોડ પરથી ક્લાસિક 350 રોયલ એનફિલ્ડ (બુલેટ) નો પરિચિત, ઘેરો ધબકારો ગૂંજ્યો—‘ડગ... ડગ... ડગ... ડગ...’
એક નવયુવાન કાળા રંગની ચમકતી બુલેટ લઈને પૂરપાટ ઝડપે પસાર થયો. દરરોજની જેમ આજે પણ રૂસ્તમ દારૂવાલાના પગ અચાનક થંભી ગયા! તેઓ રસ્તાની વચ્ચે ઊભા રહી ગયા, પોતાની વિન્ટેજ મૂંછો પરનો હાથ અટકી ગયો અને એમની આંખો પેલા બુલેટ સવાર જ્યાં સુધી વળાંક વળીને અદ્રશ્ય ન થયો ત્યાં સુધી એકીટશે એને તાકી રહી. તેમના ચહેરા પર એક અજીબ, અધૂરી અને ઝાંખી ઉદાસીની રેખા ખેંચાઈ ગઈ.
માણેક લાલે છેલ્લા કેટલાક દિવસોથી આ બાબત નોંધી હતી. તેમણે રૂસ્તમના ખભા પર હાથ મૂક્યો, "રૂસ્તમજી! ઓ રૂસ્તમજી! ક્યાં ખોવાઈ ગયા? છેલ્લા ઘણા દિવસથી જોઉં છું, પેલો બુલેટવાળો નીકળે એટલે તમારા પગ ચોંટી જાય છે. આ રોજેરોજ બુલેટ તરફ એકીટશે શું જોઈ રહ્યા છો? શું વાત છે?"
રૂસ્તમે ચમકીને પોતાની નજર વાળી લીધી. તેમણે નકલી હાસ્ય સાથે પોતાની વિન્ટેજ મૂંછો સહેજ મરોડી અને બહાનું કાઢતાં કહ્યું, "અરે... કાઈ નહીં માણેકલાલ ! એ તો હું એક મિકેનિકલ એન્જિનિયર છું ને, એટલે એના એન્જિનનો સાઉન્ડ અને પિસ્ટનનો થ્રસ્ટ માપી રહ્યો હતો બાવા! બીજું કાંઈ નથી, ચાલો ચાલો... મોડું થાય છે."
પરંતુ માણેકલાલ પારખુ માણસ હતા. તેઓ સમજી ગયા કે વાત માત્ર એન્જિનના અવાજની નથી, પણ દિલના કોઈ ઊંડા ધબકારાની છે.
તે જ બપોરે માણેક લાલ કોઈને જાણ કર્યા વગર સીધા એ-બ્લોકના ત્રીજા માળે દારૂવાલા પરિવારના ફ્લેટ પર પહોંચ્યા. રૂસ્તમ લાયબ્રેરી ગયા હતા, એટલે ઘરમાં તેમની અર્ધાંગિની પરિઝાદ દારૂવાલા એકલાં જ હતાં.
માણેક લાલે ચાનો કપ હાથમાં લેતાં સીધો સવાલ પૂછ્યો, "પરિઝાદ બહેન, હું તમારા મોટા ભાઈ જેવો છું એટલે સંકોચ વગર સાચું કહેજો. રૂસ્તમજી રોજ સવારે રોડ પરથી નીકળતી બુલેટને એવી રીતે જુએ છે જાણે કોઈ નાનું બાળક રમકડાંની દુકાન સામે ઊભું હોય! મને એમણે સાચી વાત ન કહી, પણ તમે તો એમના જીવનસાથી છો. શું રહસ્ય છે આ બુલેટ પાછળ?"
પરિઝાદની આંખોમાં સ્નેહ અને જૂની યાદોની ભીનાશ છવાઈ ગઈ. તેમણે એક ઊંડો નિસાસો નાખીને કહ્યું:
"માણેકભાઈ, તમે રૂસ્તમની રગેરગ ઓળખી ગયા! વાત એમ છે કે રૂસ્તમ જ્યારે ૨૨ વર્ષના કૉલેજિયન હતા, ત્યારે એમનું સૌથી મોટું સપનું હતું એક બ્લેક રોયલ એનફિલ્ડ બુલેટ ખરીદવાનું! એ જમાનામાં તેઓ મુંબઈની શેરીઓમાં મિત્રોની બુલેટ માંગીને ચલાવતા. એમણે મને પણ વચન આપેલું કે લગ્ન પછી આપણે બુલેટ પર લોન્ગ રાઈડ જઈશું.
પણ લગ્ન પછી તરત જ એમના પિતાજી ગુજરી ગયા. ઘરની આખી આર્થિક જવાબદારી રૂસ્તમ પર આવી પડી. નાના ભાઈ-બહેનોનું ભણતર, લગ્ન, મધ્યમવર્ગીય સંઘર્ષ અને પરિવારના ગુજરાનમાં રૂસ્તમે પોતાના તમામ શોખ કચડી નાખ્યા. બુલેટ ખરીદવાના પૈસા એમણે પરિવાર પાછળ વાપરી નાખ્યા અને જિંદગી આખી સાદી સેકન્ડ-હેન્ડ એમ્બેસેડર ચલાવીને કાઢી નાખી!
આજે એમની પાસે પૈસા છે, પણ ઉંમર સિત્તેરની થઈ ગઈ. એમને લાગે છે કે હવે આ ઉંમરે બુલેટ ચલાવવાની જીદ કરીશ તો લોકો હસશે. પણ એમનો જીવ આજેય એ બુલેટના અવાજમાં અટકેલો છે માણેકભાઈ!"
આ સાંભળીને માણેક લાલનું હૃદય ભરાઈ આવ્યું. તેમણે ટેબલ પર હાથ પછાડીને કહ્યું, "પરિઝાદ બહેન, જે માણસે આખી જિંદગી બીજાના સુખ માટે પોતાના સપના કુરબાન કર્યા હોય, એનું સપનું અધૂરું રહી જાય તો આપણું આનંદનગર શા કામનું? તમે બસ જોયા કરો, કાલે સવારે શું થાય છે!"
માણેક લાલ સીધા શ્રુતિ અગ્રવાલ અને તેના પતિ રાહુલ અગ્રવાલ પાસે પહોંચ્યા. રાહુલ પોતે ઉત્સાહી સોલો ટ્રાવેલર અને બાઇકર હતો અને તેની પાસે અત્યાધુનિક, ચમકતી બુલેટ્સ (Royal Enfield) હાજર હતી!
માણેક લાલે રાહુલ અને શ્રુતિને આખી વાત કહી. રાહુલ તો સાંભળતાં જ ખુશીથી ઉછળી પડ્યો, "માણેક દાદા, આ તો અદ્ભુત વિચાર છે! રૂસ્તમ અંકલ જેવા જિંદાદિલ માણસ માટે તો હું મારી ફેવરિટ ક્લાસિક બુલેટ આજે જ પોલિશ કરીને રેડી કરી દઉં. કાલે આપણે દારૂવાલા અંકલ અને આંટીને એવી રોયલ સરપ્રાઈઝ આપીશું કે એમની જવાની પાછી આવી જશે!"
તેમણે સેક્રેટરી હિતેશ પટેલ, પ્રમુખ હર્ષિલ મહેતા, ઓટો-એક્સપર્ટ રોહન દેશમુખ અને દેવાંશ જોશીને પણ આ ગુપ્ત મિશનમાં જોડી લીધા.
બીજે દિવસે રવિવારની સવારે આઠ વાગ્યે ક્લબ હાઉસ બહાર આખી સોસાયટી ભેગી થઈ ગઈ હતી.
રૂસ્તમ દારૂવાલાને કોઈ બહાને નીચે બોલાવવામાં આવ્યા. રૂસ્તમ બહાર આવ્યા ત્યાં જ સામેનું દ્રશ્ય જોઈને એમની આંખો ફાટી ગઈ!
ગાર્ડન ચોકમાં એક કાળા અને ક્રોમ ફિનિશવાળી, ચમકતી રોયલ એનફિલ્ડ બુલેટ ફૂલોના હાર સાથે સ્ટેન્ડ પર ઊભી હતી. તેની આગળ બે બ્રાન્ડેડ બાઈકિંગ હેલ્મેટ અને ચામડાના બે ક્લાસિક જેકેટ્સ મૂકેલાં હતાં!
રાહુલ અગ્રવાલે આગળ આવીને બુલેટની ચાવી રૂસ્તમના હાથમાં મૂકી:
"રૂસ્તમ અંકલ, તમારી રોયલ સવારી તૈયાર છે! આજે તમારે કોઈ એન્જિનિયરિંગ ચેક નથી કરવાનું, આજે તમારે પરિઝાદ આંટીને પાછળ બેસાડીને ગાંધીનગર હાઈવે સુધી લોન્ગ રાઈડ પર જવાનું છે!"
રૂસ્તમ અવાચક બની ગયા. તેમના હાથ ધ્રૂજવા લાગ્યા, "પરવરદિગાર! આ... આ શું છે બાવા? આ ઉંમરે હું બુલેટ ચલાવીશ? લોકો શું કહેશે?"
ત્યાં જ પાછળથી પરિઝાદ દારૂવાલા સુંદર પારસી ગારાના દુપટ્ટા અને ચશ્મા સાથે આગળ આવ્યાં, "રૂસ્તમ, લોકો જે કહેવું હોય એ કહે, પણ ચાલીસ વર્ષ પહેલાં તમે મને બુલેટ પર બેસાડવાનું જે પ્રોમિસ આપેલું એ આજે પૂરું કરવાનો વારો છે!"
માણેક લાલે રૂસ્તમના ખભા પર હાથ મૂક્યો, "રૂસ્તમજી, સપનાંઓ ક્યારેય રિટાયર નથી થતાં! તમે આખી જિંદગી બધા માટે ઘસાયા છો, આજે આ સોસાયટી તમારા ચહેરા પર એ ૨૨ વર્ષના જુવાનિયાનું હાસ્ય જોવા માંગે છે. ઉપાડો બુલેટ!"
સોસાયટીના તમામ બાળકો—તોફાની  ટીનીયો, આર્શવ, આરવ, વિવાન, કાવ્યા, અનાયા અને આન્યા તાળીઓ પાડીને કૂદવા લાગ્યા: "રૂસ્તમ અંકલ ઝિંદાબાદ! બુલેટ રાજા ઝિંદાબાદ!"
રૂસ્તમ દારૂવાલાએ હેલ્મેટ પહેર્યું, ચામડાનું જેકેટ ચડાવ્યું અને આંખોમાં એક ચમક સાથે બુલેટ પર સવાર થયા.
તેમણે એક મજબૂત કિક મારી—અને આખો આનંદનગર પરિસર ‘ડગ... ડગ... ડગ... ડગ...’ ના રોમાંચક અવાજથી ગૂંજી ઊઠ્યો! એન્જિનનો વાઇબ્રેશન સીધો રૂસ્તમના દિલમાં પહોંચી ગયો.
પરિઝાદ હસતાં-હસતાં એમની પાછળ બેઠાં અને રૂસ્તમનો હાથ પકડી લીધો. રૂસ્તમે એક્સિલરેટર ઘુમાવ્યું અને બુલેટ સોસાયટીના ગેટ બહાર પૂરપાટ ઝડપે હાઈવે તરફ દોડી ગઈ. રસ્તામાં પવન સાથે વાતો કરતી વખતે રૂસ્તમ અને પરિઝાદ બંનેની આંખોમાંથી આનંદના આંસુ વહી રહ્યા હતા.
બે કલાકની અદ્ભુત લોન્ગ રાઈડ અને હાઈવે પર કટીંગ ચા પીધા પછી જ્યારે દંપતી પાછું ફર્યું, ત્યારે રૂસ્તમના ચહેરા પર ચાલીસ વર્ષ જૂની જવાનીનું ખુમારીભર્યું તેજ ચમકતું હતું!
બુલેટ સ્ટેન્ડ પર મૂકીને રૂસ્તમ સીધા દોડ્યા અને ૮૦ વર્ષના વડીલ માણેક લાલને જોરથી ભેટી પડ્યા!
રૂસ્તમના ગળામાંથી ડૂમો ભરાઈ ગયો, "પરવરદિગાર! માણેકકાકા... આજે તમે મને મારી ખોવાયેલી જિંદગી પાછી આપી દીધી બાવા! જે સપનું મેં મારી અંદર દફનાવી દીધું હતું, એને તમે આટલો સુંદર આકાર આપ્યો? આ આખો આનંદનગર મારો પરિવાર છે, હું તમારું આ ઋણ જિંદગીભર નહીં ભૂલું!"
માણેક લાલે રૂસ્તમની પીઠ થાબડી, "રૂસ્તમજી, તમે ખુશ તો આખું આનંદનગર ખુશ!"
શેફ મનપ્રીત સિંહ ગિલે આ ખુશીમાં તમામ સોસાયટીજનો માટે ગરમાગરમ મસ્કા-બન અને ઈરાની ચાઈ પીરસી. આનંદનગરના ચોકમાં આજે એક અદ્રશ્ય સપનાને પાંખો મળી હતી.
📝 માણેક લાલની ડાયરી (પ્રકરણનો અંત):
"માણસ જ્યારે ઘર અને પરિવારની જવાબદારીઓ ઉપાડે છે, ત્યારે પોતાના કેટલાય વહાલા શોખને હસતાં મોંએ કુરબાન કરી દેતો હોય છે! પણ એનો અર્થ એ નથી કે એ શોખ મરી ગયા છે; એ તો બસ કોઈ સ્નેહાળ હાથના સ્પર્શની રાહ જોતા હોય છે. આજે જ્યારે રૂસ્તમે બુલેટનું એક્સિલરેટર ઘુમાવ્યું અને પરિઝાદને પાછળ બેસાડીને પવન સાથે વાતો કરી, ત્યારે મને સમજાયું કે સાચી મિત્રતા અને સાચો પડોશધર્મ આનું જ નામ છે—એકબીજાના દબાયેલા સપનાઓને ઓળખીને એમાં પ્રાણ પૂરવા! આનંદનગર માત્ર ઘર નથી, એ તો દરેક સભ્યના અધૂરા અરમાનોને પૂર્ણ કરતી એક જીવતી-જાગતી સંજીવની છે!"