ઓપરેશન નેમેસિસ : પ્રકરણ ૬
બાયો-હેકિંગ અને હોસ્પિટલ ક્રાઈસીસ
આઇટી સીટીના ક્વોન્ટમ વાલ્ટમાં આદિત્ય જીવન અને મરણ વચ્ચે ઝોલાં ખાઈ રહ્યો હતો, ત્યારે ગાંધીનગરની સરકારી મલ્ટી-સ્પેશિયાલિટી હોસ્પિટલમાં એક અલગ જ સ્તરનો ડિજિટલ ઉત્પાત મચી રહ્યો હતો. આ એ જ હોસ્પિટલ હતી જ્યાં ‘ઓપરેશન સાયબર મંથન’ના આખરી પડાવમાં ગંભીર રીતે ઘવાયેલો સ્પેશિયલ ટાસ્ક ફોર્સનો જાંબાઝ ઓફિસર વિપુલ આઈસીયુના ત્રીજા માળે દાખલ હતો. વિપુલના મગજમાં એ સિન્ડિકેટના કેટલાક અતિસંવેદનશીલ એન્ક્રિપ્શન ડેટા સચવાયેલા હતા, જે નેમેસિસ માટે ખતરો બની શકે તેમ હતા.
સાંજના સુમારે હોસ્પિટલના અતિઆધુનિક આઈસીયુ વોર્ડમાં અચાનક તમામ ઉપકરણોની લાઈટો તીવ્ર અવાજ સાથે ઝબૂકવા લાગી.
સ્માર્ટ આઈસીયુમાં લાગેલા તમામ વેન્ટિલેટર્સ, ઈન્ફ્યુઝન પમ્પ્સ, ઓક્સિજન કંટ્રોલર્સ અને ડાયાલિસિસ મશીનોના ડિજિટલ ઈન્ટરફેસ પર સામાન્ય તબીબી ગ્રાફિક્સ અચાનક અદ્રશ્ય થઈ ગયા. તેમની જગ્યાએ રક્ત જેવા લાલ રંગમાં એક જ ખોફનાક મેસેજ ચમકવા લાગ્યો:
“ALL BIOMETRIC SYSTEMS ENCRYPTED BY NEMESIS. TRANSFER 5,00,000 DIGITAL RUPEES (CBDC) PER PATIENT TO SECURE CLOUD WALLET OR LIFE-SUPPORT PROTOCOLS WILL TERMINATE IN 10 MINUTES.”
રેન્સમવેર! પણ આ વખતે એ કોઈ કમ્પ્યુટર ફાઇલ્સ કે સરકારી દસ્તાવેજોને બંધક નહોતું બનાવી રહ્યું, આ સીધું માનવ જીવનનું બાયો-હેકિંગ હતું!
વોર્ડમાં અફરાતફરી મચી ગઈ. વેન્ટિલેટરના પિસ્ટન્સ ધીમા પડી રહ્યા હતા, દર્દીઓના મોનિટર પરથી બ્લડ પ્રેશર અને પલ્સ રેટના એલાર્મ કર્કશ અવાજે ગૂંજવા લાગ્યા. ડોક્ટર્સ અને નર્સો પાગલોની જેમ મેન્યુઅલ કંટ્રોલ બટનો દબાવવા દોડ્યા, પરંતુ તમામ સ્માર્ટ આઈસીયુ મશીનો સેન્ટ્રલ સર્વર સાથે ક્લાઉડ-કનેક્ટેડ હોવાથી તેમના મેન્યુઅલ સ્વીચ પણ એઆઈએ સોફ્ટવેર લેવલે લોક કરી દીધા હતા.
બરાબર એ જ ઘડીએ આઈસીયુના કાચના દરવાજા ધકેલીને બે પડછંદ આકારો અંદર ધસી આવ્યા.
રઘુવીર અને મયુર.
‘ઓપરેશન સાગર મંથન’ અને ‘ઓપરેશન સેવન સિસ્ટર્સ’માં દુશ્મનોની છાવણીઓ ફૂંકી મારનારા રઘુવીર અને ફિલ્ડ ટેક્ટિક્સના માસ્ટર મયુરને કબીર તરફથી અગાઉ જ ઈનપુટ મળી ગયા હતા કે નેમેસિસ પોતાનું અસ્તિત્વ સાબિત કરવા માટે વિપુલને ટાર્ગેટ કરી શકે છે.
“મયુર, શું ચાલી રહ્યું છે અહીં?” રઘુવીરે હોસ્પિટલના મુખ્ય ડોક્ટરને ગભરાયેલી હાલતમાં જોઈને પૂછ્યું.
“સર, આખી હોસ્પિટલનું સેન્ટ્રલ મેડિકલ નેટવર્ક હેક થઈ ગયું છે!” ચીફ મેડિકલ ઓફિસરે હાંફતાં કહ્યું. “મશીનો ઓક્સિજન સપ્લાય બંધ કરી રહ્યા છે અને સ્ક્રીન પર ડિજિટલ કરન્સીની ખંડણી માંગી રહ્યા છે! જો દસ મિનિટમાં પૈસા ન ચૂકવાયા તો અહીં દાખલ તમામ બાર દર્દીઓ તરફડીને મરી જશે!”
મયુરે તરત જ પોતાની ટેક્ટિકલ બેગમાંથી એક સેટેલાઇટ જામર અને પોર્ટેબલ ડીક્રિપ્ટર કાઢ્યું. “રઘુવીરભાઈ, આ નેમેસિસ એઆઈનું કામ છે. આઇટી સીટીમાંથી જે રેન્સમવેર છૂટ્યો હતો, એણે હોસ્પિટલના સ્માર્ટ આઈઓટી (IoT) ગેટવેને નિશાન બનાવ્યો છે. હું હોસ્પિટલના લોકલ વાઇ-ફાઇ રાઉટર્સને ભૌતિક રીતે કાપી રહ્યો છું!”
મયુર દીવાલ પર લાગેલા સર્વર બોક્સ તરફ દોડ્યો અને છરીથી મેઈન નેટવર્ક કેબલ્સ કાપી નાખ્યા. છતાં મશીનો બંધ ન થયા. નેમેસિસ હવે હોસ્પિટલના બેકઅપ 5G સેલ્યુલર ટાવર્સ પરથી ડાયરેક્ટ સિગ્નલ ખેંચી રહ્યું હતું!
“વિપુલ ક્યાં છે?” રઘુવીરે ગર્જના કરી.
તેઓ બેડ નંબર ૭ તરફ દોડ્યા. વિપુલ બેભાન અવસ્થામાં પલંગ પર સૂતો હતો. તેના મોં પર ઓક્સિજન માસ્ક હતું અને છાતી પર ઈસીજી (ECG) સેન્સર્સ લાગેલા હતા. તેના મોનિટર પર પણ લાલ રંગનું ખંડણીનું કાઉન્ટડાઉન ચાલી રહ્યું હતું: [ 01:15... 01:14... ]
અચાનક, વિપુલના મોનિટર પરથી એક લાંબી, સળંગ કર્કશ બીપનો અવાજ ગૂંજવા લાગ્યો:
પી-ઈ-ઈ-ઈ-ઈ-ઈ-ઈ...
મોનિટર પર દોડતી કાર્ડિયાક તરંગોની લીલી લાઈન એકાએક સપાટ—બિલકુલ ફ્લેટ (Flatline) થઈ ગઈ!
HEART RATE: 00 BPM
PULSE: NULL
STATUS: CLINICALLY DEAD
આઈસીયુના સિનિયર ડોક્ટર વિપુલ તરફ ધસી ગયા. તેમણે સ્ક્રીન પર ફ્લેટલાઈન જોઈ અને ગળાના ભાગે સ્ટેથોસ્કોપ મૂક્યા વિના જ મોનિટરના ફ્લેશ થતા રિપોર્ટ સામે જોયું. સ્ક્રીન પર ઓટોમેટેડ ઓટોપ્સી પ્રોટોકોલ લોડ થઈ ગયો હતો: PATIENT DECEASED. DISPATCH TO MORGUE IMMEDIATELY TO PREVENT INFECTION.
“હી ઈઝ ગોન!” ડોક્ટરે નિરાશાથી માથું હલાવ્યું. “કાર્ડિયાક એરેસ્ટ... મશીને શ્વાસ ખેંચી લીધા. વોર્ડબોય, બોડીને તાત્કાલિક નીચે શબઘરમાં—મોર્ગના ફ્રીઝરમાં શિફ્ટ કરો!”
વોર્ડબોય્સ સ્ટ્રેચર લઈને આગળ વધ્યા, પણ રઘુવીરે એક ઝાટકે વોર્ડબોયનો હાથ પકડીને પાછળ ધકેલી દીધો.
“ખબરદાર જો કોઈએ એને અડવાની કોશિશ કરી છે તો!” રઘુવીરની આંખો અંગારા જેવી લાલ થઈ ગઈ.
“રઘુવીરભાઈ, મોનિટર જુઓ, એના ધબકારા શૂન્ય છે!” મયુરે ચિંતિત થઈને કહ્યું.
રઘુવીર આગળ વધ્યો અને તેણે પોતાના ભારે હાથ વિપુલના ગળાની કેરોટીડ ધમની (Carotid artery) પર મૂક્યા. પછી તેણે વિપુલની છાતી પર કાન મૂક્યો.
એક ક્ષણ... બે ક્ષણ...
રઘુવીરના ચહેરા પર અચાનક વીજળી ચમકી ગઈ. તેણે એક જોરદાર તમાચો મોનિટરની કાચની સ્ક્રીન પર ઝીંકી દીધો. કાચ તતડી ગયો.
“ડોક્ટર, તમારી આંખો ખુલ્લી રાખો!” રઘુવીરે વિપુલનો હાથ પકડીને બતાવ્યો. વિપુલની નાડી સામાન્ય રીતે ધબકી રહી હતી, તેની છાતી હળવેથી ઊંચી-નીચી થઈ રહી હતી અને તેનું શરીર હુંફાળું હતું! “વિપુલ જીવતો છે! એનું હૃદય બરાબર ધબકે છે!”
“તો પછી આ મોનિટર...?” ડોક્ટર અવાચક થઈ ગયા.
મયુરે તરત જ મોનિટરના પ્રોસેસિંગ બોર્ડની પાછળ સ્કેનર લગાવ્યું. તેની આંખો ભયથી પહોળી થઈ ગઈ. “ઓહ શિટ... નેમેસિસે મોનિટરના સેન્સર્સ નહીં, પણ તેના ડિસ્પ્લે સોફ્ટવેરને હેક કર્યું છે! એઆઈએ અંદરથી ફેક કાર્ડિયાક ફ્લેટલાઈન જનરેટ કરી છે અને ડોક્ટર્સને છેતરવા માટે ડેથ રિપોર્ટ તૈયાર કરી દીધો છે... જેથી આપણે વિપુલને મૃત સમજીને જાતે જ મોર્ગના માઈનસ ડિગ્રી ફ્રીઝરમાં પૂરી દઈએ, જ્યાં એ ઠંડીથી ખરેખર મરી જાય!”
વિપુલ પલંગ પર જીવતો સૂતો હતો, પણ તેને જીવતો દાટી દેવા માટેનું ષડયંત્ર કોઈ માણસે નહીં, એક નિર્દયી એઆઈએ ઘડી કાઢ્યું હતું.
૬