આખી રાત નંદિતા પલંગ પર પડખાં ફેરવતી રહી. તેના કાનમાં વારંવાર એ જ શબ્દો ગુંજતા હતા—
“સ્ટેશન પર આવવાનું ભૂલતી નહીં...”
બારીની બહાર વરસાદ બંધ થઈ ગયો હતો, પણ તેના મનમાં ઊઠેલા પ્રશ્નોનો વરસાદ હજુ યથાવત્ હતો. આખરે આર્યને એવો કયો ભેદ જાણ્યો હતો, જેના કારણે તેને પોતાનો જીવ ગુમાવવો પડ્યો? અને સૌથી મોટો પ્રશ્ન—જો આર્યન ખરેખર મરી ગયો હતો, તો પછી એ ફોન કોણ કરતું હતું?
સવારે ઓફિસ પહોંચ્યા પછી પણ તેનું ધ્યાન કામમાં લાગતું નહોતું. ન્યૂઝરૂમમાં લોકોની અવરજવર, ફોનની રિંગ અને કમ્પ્યુટરના અવાજો વચ્ચે તે પોતાના કેબિનમાં શાંત બેઠી હતી.
“તું ઠીક છે?” પાછળથી અવાજ આવ્યો.
નંદિતાએ માથું ઊંચું કર્યું. સામે માયા ઊભી હતી. છેલ્લા દસ વર્ષથી માયા તેની સૌથી નજીકની મિત્ર હતી.
“હા... બસ, થોડો થાક લાગે છે,” નંદિતાએ હસવાનો પ્રયત્ન કર્યો.
માયાએ ખુરશી ખેંચીને તેની સામે બેસતાં કહ્યું, “તું મારી સામે ખોટું બોલી રહી છે. શું થયું છે?”
થોડી ક્ષણ માટે નંદિતા મૂંઝાઈ ગઈ. તે માયાને બધું કહી દેવા માંગતી હતી, પણ કંઈક તેને રોકી રહ્યું હતું.
“કંઈ નહીં,” તેણે વાત ટાળી દીધી.
માયાએ વધુ પૂછ્યું નહીં, પરંતુ જતા જતા માત્ર એટલું કહ્યું, “ક્યારેક બધું એકલા સહન કરવાનો પ્રયત્ન ન કર.”
સાંજ પડતાં નંદિતાએ ઘડિયાળ તરફ જોયું. આજે ૧૭ જુલાઈ હતી.
એ જ તારીખ, જે ફોટોગ્રાફની પાછળ લખેલી હતી.
આખરે તેણે નક્કી કરી લીધું—તે સ્ટેશન પર જશે.
રાત્રે દસ વાગ્યે તેણે કાર સ્ટાર્ટ કરી. શહેરના રસ્તાઓ લગભગ ખાલી હતા. પવનમાં ભેજ હતી અને દૂર આકાશમાં વીજળી ચમકી રહી હતી.
જૂનું રેલવે સ્ટેશન શહેરની બહાર હતું. વર્ષો પહેલાં નવી લાઇન શરૂ થયા પછી ત્યાં ટ્રેનો આવતી બંધ થઈ ગઈ હતી. હવે એ જગ્યા ખંડેર બની ગઈ હતી.
અગિયાર વાગતા જ નંદિતાની કાર સ્ટેશનની બહાર અટકી.
તેણે કારમાંથી બહાર પગ મૂક્યો.
સ્ટેશનની ઇમારત અંધકારમાં ડૂબેલી હતી. તૂટેલી બારીઓમાંથી પવન સીટી વગાડતો પસાર થઈ રહ્યો હતો. પ્લેટફોર્મ પર પીળા દીવાના ધૂંધળા પ્રકાશ સિવાય બીજું કંઈ દેખાતું નહોતું.
તે ધીમે ધીમે આગળ વધી.
અચાનક પાછળથી કોઈ પગલાંનો અવાજ આવ્યો.
નંદિતા તરત પાછળ ફરી.
પરંતુ ત્યાં કોઈ નહોતું.
તેના હાથ ઠંડા પડી ગયા.
પ્લેટફોર્મ નંબર બે તરફ જતાં તેને દૂર એક બેન્ચ દેખાઈ. બેન્ચ પર કાળો બેગ પડ્યો હતો.
તે થોડો સમય ત્યાં જ ઊભી રહી.
આ બેગ અહીં કોણ મૂકી ગયું હશે?
હિંમત કરીને તે બેગ પાસે પહોંચી. બેગ પર ધૂળની પાતળી પરત હતી, જાણે વર્ષોથી કોઈએ તેને સ્પર્શ્યો ન હોય.
તેણે ધીમેથી ચેઇન ખોલી.
અંદર ત્રણ વસ્તુઓ હતી—
એક જૂની ડાયરી.
એક મોબાઇલ ફોન.
અને એક લિફાફો.
લિફાફાની ઉપર આર્યનના અક્ષરોમાં લખેલું હતું—
“માત્ર નંદિતા માટે.”
નંદિતાનું હૃદય ઝડપથી ધબકવા લાગ્યું.
તે લિફાફો ખોલવા જતી હતી, એટલામાં પ્લેટફોર્મની બીજી તરફથી કોઈ દોડતું હોય એવો અવાજ આવ્યો.
તે ચમકીને ઊભી થઈ ગઈ.
અંધકારમાં એક માણસ દોડતો દેખાયો.
“અરે! કોણ છે ત્યાં?” નંદિતાએ બૂમ પાડી.
પણ એ માણસ પાછળ વળીને જોયા વગર જ સ્ટેશનની બહારની તરફ દોડવા લાગ્યો.
એક ક્ષણ માટે નંદિતા મૂંઝાઈ ગઈ. પછી તેણે બેગ જમીન પર મૂકી અને તેની પાછળ દોડવા લાગી.
પવન વધુ જોરથી ફૂંકાવા લાગ્યો. સ્ટેશનની બહાર પહોંચતાં જ તેણે જોયું કે કાળા કપડાં પહેરેલો એ માણસ એક જૂની જીપમાં બેસી ગયો.
જીપ પૂરઝડપે આગળ વધી.
નંદિતાએ તેનો નંબર જોવા પ્રયત્ન કર્યો, પરંતુ કાદવથી નંબર પ્લેટ ઢંકાઈ ગઈ હતી.
નિરાશ થઈને તે પાછી ફરી.
પરંતુ જ્યારે તે ફરી બેન્ચ પાસે પહોંચી, ત્યારે તેના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ.
બેગ ત્યાં નહોતો.
ડાયરી, મોબાઇલ, લિફાફો—બધું ગાયબ હતું.
અને બેન્ચ પર હવે માત્ર એક જ વસ્તુ પડી હતી—
એક ચાંદીની વીંટી.
નંદિતાએ કંપતા હાથે વીંટી ઉઠાવી.
એ આર્યનની લગ્નની વીંટી હતી.
અને તેની અંદર માત્ર બે શબ્દો કોતરેલા હતા—
“સત્ય નજીક છે.”
