એ ફક્ત મારો પ્રેમ નહોતો ❤️
ક્યારેક આપણા જીવનમાં કોઈ વ્યક્તિ એક અજાણ્યા માણસ તરીકે આવે છે.
પછી ધીમે ધીમે એ વ્યક્તિ મિત્ર બની જાય છે, આપણી આદત બની જાય છે, આપણી ખુશી બની જાય છે અને એક દિવસ…
આપણા ઘરનું કારણ બની જાય છે.
આરવ મારા જીવનમાં પણ આવી જ રીતે આવ્યો હતો.
અમારી પહેલી મુલાકાત કોઈ ફિલ્મી દૃશ્ય જેવી નહોતી.
ન તો વરસાદમાં કોઈ રોમેન્ટિક ગીત વાગી રહ્યું હતું, ન તો આસપાસ કોઈ ખાસ વાતાવરણ હતું.
એ એક સામાન્ય સાંજ હતી.
હું બસ સ્ટોપ પર ઊભી હતી અને વરસાદ બંધ થવાની રાહ જોઈ રહી હતી. એ દિવસે હું છત્રી લાવવાનું ભૂલી ગઈ હતી.
વરસાદ સતત વધી રહ્યો હતો.
હું મારી બેગને ભીની થવાથી બચાવવાનો પ્રયત્ન કરી રહી હતી ત્યારે મારી બાજુમાં ઊભેલા એક યુવકે પોતાની છત્રી મારી તરફ કરતાં કહ્યું—
“જો તમને વાંધો ન હોય તો તમે આ છત્રી નીચે ઊભા રહી શકો છો.”
મેં તેની તરફ જોયું.
“અને તમે?”
તે હસ્યો.
“હું થોડો ભીનો થઈ જઈશ. કંઈ વાંધો નહીં. પણ તમને આખા ભીના થતા જોવું સારું નહીં લાગે.”
મારા ચહેરા પર અજાણતાં સ્મિત આવી ગયું.
“થેન્ક યુ.”
“વેલકમ.”
અમારી પહેલી વાતચીત બસ એટલી જ હતી.
પણ ત્યારે મને ક્યાં ખબર હતી કે આ અજાણ્યો માણસ એક દિવસ મારા જીવનનો સૌથી નજીકનો માણસ બની જશે.
તેનું નામ હતું—આરવ.ધીમે ધીમે વધતું નાતું
અમારી મુલાકાતો વધવા લાગી.
ક્યારેક બસ સ્ટોપ પર.
ક્યારેક ઓફિસની નજીકની નાની ચાની દુકાન પર.
અને ક્યારેક કોઈ કારણ વગર પણ.
શરૂઆતમાં અમારી વાતો બહુ સામાન્ય હતી.
“ઘરે પહોંચી ગયા?”
“જમ્યા?”
“કાલે ઓફિસ છે?”
પણ ધીમે ધીમે એ નાની વાતો લાંબી થવા લાગી.
પછી ફોન કોલ્સ શરૂ થયા.
પછી કલાકો સુધી વાતો થવા લાગી.
અને પછી એવો સમય આવ્યો જ્યારે કશું બોલ્યા વગર પણ એકબીજાની હાજરી પૂરતી લાગતી.
હું ધીમે ધીમે આરવને સમજવા લાગી.
તે સામાન્ય પરિવારનો છોકરો હતો.
મોટી નોકરી નહોતી.
મોંઘી કાર નહોતી.
કોઈ મોટી સંપત્તિ નહોતી.
પરંતુ તેની અંદર એક એવી વસ્તુ હતી જે મને સૌથી વધુ ગમતી હતી—
જવાબદારી.
તેના પિતાનું થોડા વર્ષો પહેલાં અવસાન થયું હતું.
ત્યારથી તેણે પોતાની માતા અને નાની બહેનની જવાબદારી સંભાળી હતી.
તે ક્યારેય ફરિયાદ કરતો નહોતો.
એક દિવસ મેં તેને પૂછ્યું—
“તમારું સપનું શું છે?”
તે થોડીવાર વિચારતો રહ્યો.
પછી બોલ્યો—
“મારે મારી મમ્મીને શાંતિથી જીવતી જોવી છે. મારી બહેનને જેટલું ભણવું હોય એટલું ભણાવવું છે.”
મેં હસીને પૂછ્યું—
“અને તમારું પોતાનું શું?”
તે પણ હસ્યો.
“મારા વિશે પછી વિચારીશ.”
તેની આ વાત મને અંદરથી સ્પર્શી ગઈ.
કદાચ એ જ ક્ષણે મારા દિલમાં તેના માટે કંઈક બદલાયું હતું.
મને સમજાયું કે હું તેને માત્ર પસંદ કરતી નહોતી.
હું તેના પ્રેમમાં પડી રહી હતી.એક સવાલ
એક સાંજે અમે એક શાંત બગીચામાં બેઠા હતા.
મેં અચાનક તેને પૂછ્યું—
“જો આપણા પરિવારને આપણો સંબંધ પસંદ ન આવે તો?”
આરવ થોડો સમય ચૂપ રહ્યો.
પછી તેણે ધીમેથી કહ્યું—
“હું તને મેળવવા માટે મારું પરિવાર ગુમાવવા નથી માંગતો.”
મારું દિલ થોડું તૂટી ગયું.
પણ તે આગળ બોલ્યો—
“અને મારા પરિવારને ખુશ રાખવા માટે તને પણ ગુમાવવા નથી માંગતો.”
મેં તેની તરફ જોયું.
“તો પછી શું કરીશું?”
તે હળવું સ્મિત કરીને બોલ્યો—
“બધાને સાથે લાવવાનો પ્રયત્ન કરીશું.”
“અને જો તેઓ ન માને તો?”
“રાહ જોઈશું.”
“કેટલા સમય સુધી?”
તે મારી આંખોમાં જોઈને બોલ્યો—
“જેટલો સમય લાગશે એટલો.”
એ જવાબ મારા દિલમાં ઊતરી ગયો.
કારણ કે તેણે મને ક્યારેય પોતાના પરિવાર સામે ઊભી થવાનું કહ્યું નહોતું.
તેણે મને ભાગી જવાનું પણ કહ્યું નહોતું.
તે ફક્ત એટલું કહેતો હતો—
“આપણે આપણા પ્રેમને સમય આપીશું.”જ્યારે પરિવારને ખબર પડી
થોડા મહિનાઓ પછી અમે અમારા પરિવારને અમારા સંબંધ વિશે જણાવવાનું નક્કી કર્યું.
હું ખૂબ ડરી રહી હતી.
મારા પિતા મને ખૂબ પ્રેમ કરતા હતા, પરંતુ તેઓ માનતા હતા કે લગ્ન માત્ર બે લોકો વચ્ચેનો સંબંધ નથી.
પરિવાર પણ મહત્વનો છે.
આર્થિક સ્થિતિ મહત્વની છે.
સામાજિક સ્થિતિ મહત્વની છે.
જ્યારે મેં ઘરે આરવ વિશે કહ્યું ત્યારે આખા ઘરમાં શાંતિ છવાઈ ગઈ.
પપ્પાએ મને પૂછ્યું—
“એ શું કરે છે?”
મેં જવાબ આપ્યો.
“તેના પરિવારની સ્થિતિ કેવી છે?”
મેં બધું સમજાવ્યું.
પછી તેમણે મને જોયું અને કહ્યું—
“શું એ તને જીવનભર ખુશ રાખી શકશે?”
મેં ધીમેથી કહ્યું—
“હા.”
પપ્પાએ ઊંડો શ્વાસ લીધો.
“દીકરી, જીવન માત્ર પ્રેમથી નથી ચાલતું.”
મને ખબર હતી કે તેઓ આવું કહેશે.
પણ છતાં એ શબ્દો સાંભળીને આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
બીજી તરફ આરવની માતાની પ્રતિક્રિયા પણ અલગ નહોતી.
તેમણે સ્પષ્ટ કહી દીધું—
“મારા દીકરાના લગ્ન આ છોકરી સાથે નહીં થાય.”
આરવે તેમને સમજાવવાનો ઘણો પ્રયત્ન કર્યો.
“મમ્મી, એ બહુ સારી છોકરી છે.”
“મને કંઈ સાંભળવું નથી.”
“એ તમારો ખૂબ આદર કરે છે.”
“મને ફરક નથી પડતો.”
“તો પછી તમને વાંધો શેનો છે?”
તેની માતાએ કહ્યું—
“મારે મારા દીકરાનું ભવિષ્ય સુરક્ષિત જોઈએ છે.”
આરવ ચૂપ થઈ ગયો.રાહ જોવાની શરૂઆત
મને ખૂબ દુઃખ થયું.
મેં આરવને ફોન કરીને પૂછ્યું—
“શું આપણે અહીં જ બધું પૂરું કરી દઈએ?”
તે તરત બોલ્યો—
“ના.”
“તો પછી?”
“રાહ જોઈશું.”
“પણ ઘરમાં મારા માટે બીજા સંબંધો આવી રહ્યા છે.”
“મને ખબર છે.”
“દરરોજ મને સમજાવવામાં આવે છે.”
“મને ખબર છે.”
“તને ડર નથી લાગતો?”
થોડીવાર શાંતિ રહી.
પછી તે બોલ્યો—
“ડર લાગે છે.”
“તો?”
“પણ તને ગુમાવવાનો ડર મારા માટે સૌથી મોટો છે.”
હું રડી પડી.
તે બોલ્યો—
“આપણે ભાગી જઈશું નહીં.”
“શા માટે?”
“કારણ કે હું તને મારી પત્ની તરીકે મારા પરિવારના આશીર્વાદ સાથે ઘરે લાવવા માંગું છું.”
એ દિવસથી અમારી રાહ શરૂ થઈ.એક દિવસ બધું બદલાઈ ગયું
એક સવારે આરવનો ફોન આવ્યો.
તેનો અવાજ ખૂબ જ અલગ લાગતો હતો.
“તું ક્યાં છે?”
“ઘરે.”
“હોસ્પિટલ આવી શકે છે?”
મારું હૃદય ધબકી ઊઠ્યું.
“શું થયું?”
“મમ્મીની તબિયત ખૂબ ખરાબ છે.”
હું એક ક્ષણ પણ વિચારી નહીં.
સીધી હોસ્પિટલ પહોંચી ગઈ.
આરવ ICUની બહાર એક ખુરશી પર બેઠો હતો.
તેનું માથું નીચે હતું.
તેની આંખોમાં આંસુ હતા.
હું તેની બાજુમાં જઈને બેઠી.
તેણે મારી તરફ જોયું.
કશું બોલ્યો નહીં.
મેં પણ કંઈ પૂછ્યું નહીં.
ફક્ત તેનો હાથ મારા હાથમાં લઈ લીધો.
થોડીવાર પછી તેણે ધીમેથી કહ્યું—
“મને ખબર નથી હવે શું કરવું.”
મેં કહ્યું—
“હમણાં કંઈ વિચારવાની જરૂર નથી.”
તે મારી તરફ જોયું.
“તું આવી.”
“હા.”
“મને લાગ્યું હતું કે તું નહીં આવે.”
મેં તેની આંખોમાં જોઈને કહ્યું—
“તારી મમ્મીએ મને વહુ તરીકે સ્વીકારી નથી, એ અલગ વાત છે.”
“પણ એ એક માણસ છે જેને આજે મારી જરૂર છે.”
આરવની આંખોમાંથી આંસુ નીકળી ગયા.માત્ર પ્રેમિકા નહીં
આગળના ઘણા દિવસો હું હોસ્પિટલ જતી રહી.
ક્યારેક દવાઓ લઈને.
ક્યારેક ઘરનું ભોજન લઈને.
ક્યારેક આરવની બહેનને મદદ કરવા.
અને ક્યારેક માત્ર તેની મમ્મીની બાજુમાં બેસવા.
મેં ક્યારેય તેમને ખુશ કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો નહીં.
મેં ક્યારેય એ સાબિત કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો નહીં કે હું તેમના દીકરાની પત્ની બનવા લાયક છું.
હું ફક્ત એક માણસ તરીકે તેમની સાથે રહી.
એક સાંજે તેમની તબિયત થોડી સુધરી.
તેમણે મારો હાથ પકડીને પૂછ્યું—
“તું મારા દીકરાને ખરેખર પ્રેમ કરે છે?”
મેં કહ્યું—
“હા.”
“કેટલો?”
હું થોડીવાર ચૂપ રહી.
પછી કહ્યું—
“એટલો કે જો એની ખુશી મારા વગર પણ હોય તો હું એની ખુશી માટે પ્રાર્થના કરી શકું.”
તેમણે મારી તરફ આશ્ચર્યથી જોયું.
પછી પૂછ્યું—
“જો હું તને મારી વહુ તરીકે સ્વીકારું નહીં તો?”
મારી આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
મેં ધીમેથી કહ્યું—
“મને દુઃખ થશે.”
તેમણે મારી તરફ જોયું.
“પણ હું તમને ક્યારેય નફરત નહીં કરું.”
“શા માટે?”
“કારણ કે તમે એની મા છો.”
તેમણે મારું હાથ વધુ મજબૂતીથી પકડી લીધું.
તે દિવસથી તેમના મનમાં કંઈક બદલાવ આવવા લાગ્યો.એક નવો સંબંધ
થોડા દિવસો પછી આરવની મમ્મી હોસ્પિટલમાંથી ઘરે આવી.
ઘરે પહોંચ્યા પછી તેમણે આરવને કહ્યું—
“એ છોકરીને ઘરે બોલાવ.”
આરવ આશ્ચર્યમાં પડી ગયો.
“શા માટે?”
તેમણે હળવું સ્મિત કર્યું.
“વહુ સાથે વાત કરવી છે.”
જ્યારે હું તેમના ઘરે પહોંચી ત્યારે તેમણે મને પોતાની પાસે બેસાડ્યું.
મારો હાથ પકડીને કહ્યું—
“મારે તારી પાસે માફી માંગવી છે.”
મેં કહ્યું—
“મમ્મી, એવું કંઈ નથી.”
તેમણે માથું હલાવ્યું.
“છે.”
તેમની આંખોમાં આંસુ હતા.
“મને લાગતું હતું કે તું મારા દીકરાને મારાથી દૂર કરી દેશે.”
હું ચૂપ રહી.
તેમણે આગળ કહ્યું—
“પણ તું તો એને પોતાના પરિવારની વધુ નજીક લઈ આવી.”
પછી તેમણે મને ગળે લગાવી.
“મને માફ કર, દીકરી.”
એ એક શબ્દે મારા મનની બધી ફરિયાદો ખતમ કરી દીધી.
દીકરી.
તેમણે પહેલી વાર મને વહુ નહીં, દીકરી કહી હતી.મારા પિતાનો નિર્ણય
હજી મારા પિતા સંપૂર્ણ રીતે તૈયાર નહોતા.
તેમણે આરવને મળવાનું નક્કી કર્યું.
તેમણે ઘણા પ્રશ્નો પૂછ્યા.
“મારી દીકરીને શું આપશો?”
આરવે શાંતિથી જવાબ આપ્યો—
“હું એને વૈભવી જીવનનું વચન આપી શકતો નથી.”
પપ્પા ચૂપ રહ્યા.
આરવ આગળ બોલ્યો—
“પણ હું એને સન્માન આપવાનું વચન આપી શકું છું.”
“જો તે નોકરી કરવા માંગે તો?”
“હું એને રોકીશ નહીં.”
“જો તે તમારી સાથે અસહમત થાય તો?”
“હું એની વાત સાંભળીશ.”
“અને જો તમે મુશ્કેલીમાં ફસાઈ જશો તો?”
આરવે કહ્યું—
“હું વધુ મહેનત કરીશ.”
પપ્પાએ છેલ્લો પ્રશ્ન પૂછ્યો—
“અને જો મારી દીકરીથી ભૂલ થઈ જાય તો?”
આરવ થોડું હસ્યો.
“તો હું એને એકલી ભૂલ સુધારવા નહીં દઉં.”
પપ્પા ઘણા સમય સુધી ચૂપ રહ્યા.
પછી તેમણે મારી તરફ જોયું.
“તું આ છોકરા પર વિશ્વાસ કરે છે?”
મેં માથું હલાવ્યું.
પપ્પાએ ધીમેથી કહ્યું—
“તો હું પણ પ્રયત્ન કરીશ.”અમારું લગ્ન
અમારા લગ્ન ખૂબ ભવ્ય નહોતા.
મોટી હોટેલ નહોતી.
ખૂબ મોંઘી સજાવટ નહોતી.
પરંતુ ત્યાં કંઈક હતું જે પૈસાથી ખરીદી શકાય નહીં—
બે પરિવારોની ખુશી.
લગ્ન પહેલાં આરવની મમ્મી મારી પાસે આવી.
તેમણે મારી સાડી સરખી કરી.
મારા માથા પર હાથ મૂક્યો.
પછી ધીમેથી કહ્યું—
“એક સમયે મને લાગતું હતું કે તું મારા દીકરાને મારાથી દૂર કરી દેશે.”
મેં સ્મિત કર્યું.
“અને હવે?”
તેમણે મને ગળે લગાવી.
“હવે લાગે છે કે તું મારા ઘરમાં એક દીકરી લઈને આવી છે.”
મારી આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
આરવ દૂર ઊભો રહીને અમને જોઈ રહ્યો હતો.
તેની આંખોમાં પણ ખુશીના આંસુ હતા.
લગ્ન પછી મને સમજાયું કે આરવ સાચો હતો.
અમારી પ્રેમકથા માત્ર બે લોકોની નહોતી.
તે બે પરિવારોને જોડતી એક સફર હતી.
અમે એકબીજાને પસંદ કર્યા હતા.
પરંતુ સમય સાથે સમજાયું કે પ્રેમ માત્ર કોઈને મેળવવાનું નામ નથી.
પ્રેમ એટલે કોઈના પરિવારને સમજવું.
પ્રેમ એટલે મુશ્કેલીમાં સાથે ઊભા રહેવું.
પ્રેમ એટલે અહંકાર કરતાં સંબંધને મોટું માનવું.
અને સૌથી મહત્વનું—
પ્રેમ એટલે કોઈને પોતાના પરિવારથી દૂર ન કરવો, પરંતુ બે દિલોની સાથે બે પરિવારોને પણ નજીક લાવવાનો પ્રયત્ન કરવો.
આજે જ્યારે હું એ દિવસોને યાદ કરું છું ત્યારે મને સમજાય છે—
આરવ ફક્ત મારો પ્રેમ નહોતો.
તે મારો મિત્ર હતો.
મારો જીવનસાથી હતો.
મારા પરિવારનો એક ભાગ હતો.
અને સૌથી વધુ—
તે એ વ્યક્તિ હતો જેણે મને શીખવ્યું કે સાચો પ્રેમ ઘર તોડતો નથી… સાચો પ્રેમ એક નવું ઘર બનાવે છે. ❤️ભાગ – 1 સમાપ્ત
એ ફક્ત મારો પ્રેમ નહોતો ❤️
ભાગ – 2 : જ્યારે પ્રેમ પરિવાર બની ગયો
લગ્ન પછી મને લાગ્યું હતું કે અમારી બધી મુશ્કેલીઓ હવે પૂરી થઈ ગઈ.
પણ થોડા જ સમયમાં મને સમજાયું કે—
પ્રેમ મેળવવો એક વાત છે, અને પ્રેમને જીવનભર સાચવવો બીજી વાત છે.
લગ્નના બીજા દિવસે હું વહેલી સવારે ઊઠીને રસોડામાં ગઈ.
મારી સાસુ પહેલેથી જ ત્યાં ઊભી હતી.
મને જોઈને તેઓ હસ્યાં.
“આટલી વહેલી સવારે ઊઠવાની જરૂર નથી, દીકરી.”
મેં હસીને કહ્યું—
“મમ્મી, હવે આ મારું પણ ઘર છે.”
તેમણે મારી તરફ જોઈને કહ્યું—
“હા, અને તું અહીં વહુ બનીને નહીં… દીકરી બનીને રહીશ.”
એ સાંભળીને મારું મન ખુશ થઈ ગયું.
પણ દરેક સંબંધ એટલો સરળ નહોતો.
આરવની એક કાકી થોડા દિવસો માટે અમારા ઘરે આવી હતી.
તેમણે મને ધ્યાનથી જોયું અને પછી સાસુને કહ્યું—
“તમે વહુને બહુ છૂટ આપો છો.”
સાસુએ શાંતિથી જવાબ આપ્યો—
“એ કેદી નથી.”
કાકીએ કહ્યું—
“મારો એવો અર્થ નથી. નવી વહુએ ઘરની રીતભાત શીખવી જોઈએ.”
સાસુ હસ્યાં.
“એ પણ શીખશે અને આપણે પણ એની પાસેથી કંઈક શીખીશું.”
હું રસોડામાં ઊભી રહીને આ વાત સાંભળી રહી હતી.
મને સમજાયું કે મારી સાસુ બદલાઈ ગઈ હતી.
પરંતુ એ પણ સમજાયું કે—
દરેક વ્યક્તિ એક જ દિવસે બદલાતી નથી.
---
લગ્ન પછીનું જીવન
આરવ પોતાની નોકરી પર પાછો ગયો.
હું પણ મારી નોકરી કરતી રહી.
જીવન ખૂબ વ્યસ્ત થઈ ગયું.
ક્યારેક આખો દિવસ પસાર થઈ જતો અને અમને બેસીને વાત કરવાનો સમય પણ મળતો નહીં.
આરવ થાકીને ઘરે આવતો.
હું પણ આખો દિવસ કામ કરીને થાકી જતી.
નાની નાની વાતો પર અમારી વચ્ચે ઝઘડા થવા લાગ્યા.
“તું મને લંચમાં ફોન કેમ નથી કરતી?”
“તું પણ તો નથી કરતો!”
“તું હંમેશા વ્યસ્ત રહે છે.”
“અને તું?”
થોડીવાર બંને ચૂપ.
પછી કોઈ એક હસે.
અને ઝઘડો પૂરો.
ધીમે ધીમે અમને સમજાયું કે લગ્નમાં હંમેશા જીતવું જરૂરી નથી.
ક્યારેક સંબંધ બચાવવા માટે પોતાની વાત સાચી હોવા છતાં ચૂપ રહેવું પડે છે.
---
આરવની નોકરી
એક સાંજે આરવ ઘરે આવ્યો ત્યારે તે ખૂબ જ ચિંતિત લાગતો હતો.
મેં પૂછ્યું—
“શું થયું?”
“કંઈ નહીં.”
હું હસીને બોલી—
“‘કંઈ નહીં’ એટલે ચોક્કસ કંઈક થયું છે.”
તે થોડીવાર ચૂપ રહ્યો.
પછી બોલ્યો—
“કંપનીમાં ઘણા લોકોની નોકરી જવાની છે.”
મારું હૃદય ધબકવા લાગ્યું.
“તમારી પણ?”
“શક્યતા છે.”
મેં તેનો હાથ પકડીને કહ્યું—
“તો આપણે સંભાળી લઈશું.”
તે મારી તરફ જોયું.
“જો નોકરી જતી રહી તો?”
“બીજી શોધીશું.”
“જો સમય લાગ્યો તો?”
“તો રાહ જોઈશું.”
“અને જો મુશ્કેલી વધી?”
હું હસીને બોલી—
“તો સાથે મળીને મુશ્કેલીનો સામનો કરીશું.”
તે દિવસે અમારી પાસે કોઈ ઉકેલ નહોતો.
પરંતુ એકબીજાનો હાથ હતો.
અને ક્યારેક એ જ સૌથી મોટો ઉકેલ હોય છે.
---
નોકરી ચાલી ગઈ
થોડા અઠવાડિયા પછી આરવની નોકરી ખરેખર ચાલી ગઈ.
તે નવી નોકરી માટે અરજી કરવા લાગ્યો.
એક પછી એક ઇન્ટરવ્યૂ.
પણ ક્યાંય સફળતા મળતી નહોતી.
ઘરની બચત ધીમે ધીમે ઓછી થવા લાગી.
એક દિવસ આરવની કાકીએ આવીને પરિસ્થિતિ જાણી.
તેમણે કહ્યું—
“પ્રેમથી લગ્ન કર્યા પછી આવું જ થાય છે.”
રૂમમાં શાંતિ છવાઈ ગઈ.
તેમણે આગળ કહ્યું—
“લગ્ન પહેલાં તો આરવ સારું કરી રહ્યો હતો. હવે જુઓ.”
મને ખૂબ દુઃખ થયું.
પણ હું કંઈ બોલું એ પહેલાં મારી સાસુ બોલી ઊઠી—
“બસ.”
કાકી ચૂપ થઈ ગયા.
સાસુએ કહ્યું—
“મારા દીકરાની નોકરી જવી એમાં મારી વહુનો શું વાંક?”
કાકી કંઈ બોલવા ગયા.
સાસુએ ફરી કહ્યું—
“તમે એક વખત કહ્યું હતું કે આ છોકરી મારા દીકરાને મારાથી દૂર કરી દેશે.”
તેમણે મારી તરફ જોયું.
“પણ આજે જ્યારે મારો દીકરો મુશ્કેલીમાં છે ત્યારે એની સાથે કોણ ઊભું છે?”
રૂમ ફરી શાંત થઈ ગયો.
મારી આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
તે દિવસે મને સમજાયું કે સાસુએ મને માત્ર સ્વીકારી નહોતી.
તેમણે મને પોતાની દીકરી બનાવી હતી.
---
મારો નિર્ણય
થોડા દિવસ પછી મને બીજી શહેરમાં સારી નોકરીની ઓફર મળી.
મેં આરવને કહ્યું.
તે તરત બોલ્યો—
“તું આ નોકરી સ્વીકારી લે.”
“અને તું?”
“હું અહીં બીજી નોકરી શોધીશ.”
“પણ આપણું ઘર?”
તે હસ્યો.
“ઘર કોઈ એક શહેરમાં નથી હોતું.”
તે મારી તરફ જોઈને બોલ્યો—
“જ્યાં આપણે સાથે ઊભા હોઈએ, ત્યાં ઘર છે.”
હું રડી પડી.
અમે નક્કી કર્યું કે હું થોડા સમય માટે બીજા શહેરમાં જઈને કામ કરીશ.
અમારા લગ્ન પછી પહેલીવાર અમે અલગ શહેરોમાં રહેવાના હતા.
દૂર રહેવું સરળ નહોતું.
ક્યારેક ફોન ન થઈ શકે.
ક્યારેક કામના કારણે વાત ન થઈ શકે.
ધીમે ધીમે ગેરસમજ ઊભી થવા લાગી.
એક રાત્રે આરવે પૂછ્યું—
“શું તને હવે મારી જરૂર નથી?”
મને ખૂબ દુઃખ થયું.
“એવું કેમ કહે છે?”
“કારણ કે તું હવે તારી દુનિયામાં ખુશ છે.”
મેં કહ્યું—
“હું આપણા ભવિષ્ય માટે કામ કરી રહી છું.”
તે બોલ્યો—
“મને ડર લાગે છે કે ક્યાંક તું મારા વગર આગળ ન વધી જાય.”
મારી આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
“આરવ, હું તારા વગર આગળ નથી વધી રહી.”
“તો?”
“હું ઇચ્છું છું કે આપણે બંને સાથે આગળ વધીએ.”
થોડા સમય સુધી શાંતિ રહી.
પછી તેણે કહ્યું—
“મને માફ કર.”
મેં કહ્યું—
“મને પણ.”
એ રાત્રે અમે સમજ્યાં કે પ્રેમમાં ક્યારેક ગેરસમજ પણ આવે છે.
પણ સંબંધ તોડવો એ તેનો એકમાત્ર ઉકેલ નથી.
---
ફરી એકસાથે
થોડા મહિનાઓ પછી આરવને નવી નોકરી મળી.
પગાર પહેલાં કરતાં ઓછો હતો.
પરંતુ તે ખુશ હતો.
અમે ફરી એકસાથે રહેવા લાગ્યા.
જીવન ફરી સામાન્ય થવા લાગ્યું.
પણ આ વખતે અમને સમજાઈ ગયું હતું—
જીવનમાં પૈસા મહત્વના છે, પરંતુ સંબંધો તેની કરતાં પણ વધુ મહત્વના છે.
એક દિવસ તેની માતાની તબિયત ફરી ખરાબ થઈ.
સારવારનો ખર્ચ ઘણો હતો.
આરવ બધું પોતે સંભાળવા માંગતો હતો.
મેં કહ્યું—
“આરવ, હવે તારી સમસ્યા અને મારી સમસ્યા અલગ નથી.”
તે બોલ્યો—
“તમે પહેલેથી જ ઘણું કર્યું છે.”
મેં તેનો હાથ પકડીને કહ્યું—
“આ બલિદાન નથી.”
“તો શું છે?”
“આ લગ્ન છે.”
તે મારી તરફ જોતો રહ્યો.
“જ્યારે તું મારી મુશ્કેલીમાં ઊભો રહ્યો હતો ત્યારે તું ક્યારેય પૂછ્યું નહોતું કે મારી સમસ્યા તારી છે કે નહીં.”
“તો હવે તું પણ એવું જ ન પૂછ.”
તેની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
એ દિવસે મને લાગ્યું—
અમે ખરેખર પતિ-પત્ની બની ગયા હતા.
---
એક નવી સમજણ
એક સાંજે મારી સાસુએ મને પોતાની પાસે બોલાવી.
તેમણે મારો હાથ પકડીને કહ્યું—
“મારે તને કંઈ કહેવું છે.”
“શું?”
“જ્યારે તું આ ઘરમાં આવી ત્યારે મને લાગતું હતું કે તું મારા દીકરાને મારી પાસેથી દૂર કરી દેશે.”
હું ચૂપ રહી.
તેમણે કહ્યું—
“પણ તું તો એને પરિવારની વધુ નજીક લાવી.”
પછી તેમણે મારી આંખોમાં જોઈને કહ્યું—
“તું મારી વહુ નથી.”
મારું હૃદય ધબક્યું.
તેમણે સ્મિત કરીને કહ્યું—
“તું મારી દીકરી છે.”
મેં તેમનું માથું મારા ખભા પર રાખી દીધું.
તે દિવસે મને સમજાયું કે લોહીના સંબંધો કરતાં પણ ક્યારેક લાગણીના સંબંધો વધુ મજબૂત હોય છે.
ભાગ – 2 સમાપ્ત ❤️
