અમદાવાદ હવાઈ મથકના પ્રાઈવેટ હેંગર તરફ જતો રસ્તો સુમસામ હતો. સંદીપ વ્યાસ તેના બોડીગાર્ડ્સ સાથે કાળા રંગની ગાડીમાં સ્પીડમાં એરપોર્ટ તરફ ભાગી રહ્યો હતો. તેના ચહેરા પર હાર અને ભયની રેખાઓ સ્પષ્ટ દેખાતી હતી. હેલિકોપ્ટરની પાંખોનો અવાજ નજીક આવી રહ્યો હતો.
"ઝડપથી ચલાવ! જો આપણે દસ મિનિટમાં ટેક-ઓફ નહીં કરીએ તો રમત પૂરી થઈ જશે!" સંદીપે ડ્રાઈવર પર ચીસ પાડી.
જેવું સંદીપનું વાહન હેંગરની ખુલ્લી જગ્યામાં પહોંચ્યું, પાછળથી સાયરનની મોટી ચીસો સાથે પોલીસની ગાડીઓ આવી પહોંચી. ઇન્સ્પેક્ટર કરન ગાયકવાડ અને તેમની ટીમે સંદીપની ગાડીને ઘેરી લીધી. તેમની સાથે જ બીજી ગાડીમાંથી અનંત પણ બહાર આવ્યો.
સંદીપ ગાડીમાંથી બહાર નીકળ્યો. એના હાથમાં એક રિવોલ્વર હતી. એણે ક્રોધમાં આવીને ગાયકવાડ તરફ બંદૂક તાકી.
"પાછળ હટી જાઓ ગાયકવાડ! જો કોઈ આગળ વધ્યું તો હું ગોળી ચલાવી દઈશ!" સંદીપે પાગલની જેમ બૂમ પાડી.
અનંત ધીમે ધીમે સંદીપ તરફ આગળ વધ્યો. એના ચહેરા પર હવે કોઈ ભય નહોતો, માત્ર એક મક્કમતા હતી.
"સંદીપ!" અનંતે ગંભીર અવાજે કહ્યું. "તારી રમત પૂરી થઈ ગઈ છે. તું જે સંપત્તિ અને બદલા માટે આખી જિંદગી દોડતો રહ્યો, એણે તને આજે ક્યાં લાવીને ઊભો રાખ્યો? તું માત્ર તારી પોતાની નફરતનો શિકાર બની ગયો છે."
"ચૂપ રહે અનંત!" સંદીપનો હાથ ધ્રૂજી રહ્યો હતો. "તારા બાપે મારા પરિવારને બરબાદ કર્યો હતો! મેં તારી પાસેથી બધું છીનવી લીધું—તારા પિતા, તારી પ્રતિષ્ઠા, તારો પ્રેમ!"
"ના, સંદીપ," અનંતે શાંતિથી કહ્યું. "મારા પિતાએ પોતાની ભૂલોનો પસ્તાવો કર્યો હતો, જે એ પેનડ્રાઇવે સાબિત કરી દીધું. પણ તું પસ્તાવાના બદલે માત્ર પાપ કરતો રહ્યો. તું બંદૂક નીચે મૂકી દે, હવે તારી પાસે ભાગવાનો કોઈ રસ્તો નથી."
સંદીપે ક્રોધાવિષ્ટ થઈને અનંત તરફ ગોળી ચલાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ એ જ ક્ષણે ગાયકવાડે સચોટ નિશાન સાધીને સંદીપના હાથ પર ગોળી ચલાવી. બંદૂક સંદીપના હાથમાંથી છટકીને દૂર ફેંકાઈ ગઈ અને એ દર્દથી કળકળતો જમીન પર ઢળી પડ્યો.
પોલીસ કર્મચારીઓએ તરત જ સંદીપને ઘેરી લીધો અને તેના હાથમાં હથકડી પહેરાવી દીધી.
સંદીપે અનંત તરફ જોયું. અનંતની આંખોમાં કોઈ બદલાની ભાવના નહોતી, પણ એક ઊંડી કરુણા અને શાંતિ હતી. સંદીપને કાયદાના શિકંજામાં ધકેલી દેવામાં આવ્યો.
ત્રણ મહિના પછી...
શરદઋતુની એક સુંદર અને શાંત સાંજે બંગલાનો બગીચો ગુલાબના ફૂલોથી મહેકી રહ્યો હતો.
તમામ કાનૂની ગૂંચવણો ઉકેલાઈ ગઈ હતી. રાકેશ શર્માની કંપની અને સંપત્તિ હવે અનંતના કુશળ હાથોમાં હતી, જેને એ યોગ્ય રીતે અને ઈમાનદારીથી ચલાવી રહ્યો હતો. અનંતે કંપનીના નફાનો એક મોટો હિસ્સો રમણલાલ જોશીના પરિવારના નામે ચેરિટી ટ્રસ્ટ બનાવીને અર્પિત કરી દીધો હતો, જેથી તેના પિતાનું ઋણ પૂરેપૂરું ચૂકવાઈ જાય.
બગીચાના બાંકડા પર અનંત બેઠો હતો. દૂરથી સંજના ધીમા પગલે તેની તરફ આવી રહી હતી. તેના ચહેરા પર હજુ પણ ભૂતકાળના અપરાધભાવની છાયા હતી. તે અનંતની સામે આવીને ઊભી રહી.
"અનંત..." સંજનાનો અવાજ ધ્રૂજતો હતો. "હું અહીં માત્ર તારો આભાર માનવા અને આખરી વિદાય લેવા આવી હતી. મેં જે કર્યું... સંદીપના દબાણમાં આવીને પણ મેં જે તારી સાથે વિશ્વાસઘાત કર્યો, એ માટે હું મારી જાતને ક્યારેય માફ નહીં કરી શકું."
અનંત ઊભો થયો. તેણે સંજના સામે જોયું.
"સંજના," અનંતે મૃદુ અવાજે કહ્યું. "જો તું એ દિવસે કોર્ટમાં સાચી સાક્ષી ન આપત, તો કદાચ સત્ય ક્યારેય બહાર ન આવત. તું પણ સંદીપના સાજિશ અને બ્લેકમેલિંગની શિકાર હતી."
સંજનાની આંખોમાંથી આંસુ વહી નીકળ્યા. "પણ અનંત, મેં તારું દિલ દુભાવ્યું છે..."
અનંતે આગળ વધીને સંજનાના હાથ પોતાના હાથમાં લીધા અને સ્મિત સાથે કહ્યું, "જે વીતી ગયું એ એક ખરાબ સ્વપ્ન હતું, સંજના. મેં તને દિલથી માફ કરી દીધી છે."
સંજનાએ અશ્રુભીની આંખોથી અનંત તરફ જોયું. અનંતની ક્ષમાએ તેના મન પરનો અસહ્ય બોજ ક્ષણવારમાં ઉતારી દીધો હતો.
સૂર્યાસ્તની સોનેરી કિરણો બગીચામાં પથરાઈ રહી હતી. વિતેલા અંધકારભર્યા વાદળો દૂર થઈ ચૂક્યા હતા અને અનંત તથા સંજનાના જીવનમાં એક નવી, પ્રેમભરી અને આશાસ્પદ સવારનો પ્રારંભ થઈ ચૂક્યો હતો.
(સમાપ્ત)
લગભગ ત્રણ ચાર વર્ષના બ્રેક બાદ અડધી વાર્તા પૂર્ણ કરવાનો પ્રયાસ કર્યો છે. એટલે કોઈ નાની મોટી ભૂલ જણાય તો ચોક્કસ આપનો અભિપ્રાય આપશો, હું મારું લખાણ સુધારવા માટે જે જરૂરી સૂચનો આપશો તેના પર ચોક્કસ અમલ કરીશ. આપ સૌ વાંચકમિત્રોનો ખુબ ખુબ આભાર..
