ବନ୍ଧନ — ଏକ ପ୍ରେମର କାହାଣୀ
କିଛି ସମ୍ପର୍କ ରକ୍ତରେ ନୁହେଁ, ଭଲପାଇବାରେ ଗଢ଼ିଉଠେ।
କିଛି ବନ୍ଧନ ପାଇଁ କୌଣସି ପ୍ରତିଜ୍ଞା, କୌଣସି କାଗଜ କିମ୍ବା କୌଣସି ନିୟମର ଆବଶ୍ୟକତା ନଥାଏ। ହୃଦୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସେହି ବନ୍ଧନ ସମୟ ସହିତ ଆହୁରି ଗଭୀର ହୋଇଯାଏ।
ଏହା ହେଉଛି ସେହିପରି ଏକ ବନ୍ଧନର କାହାଣୀ।
ଏକ ଛୋଟ ରାକ୍ଷୀର ସୂତାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ଏକ ସମ୍ପର୍କ, ଯାହା ପରେ ଦୁଇଟି ହୃଦୟର ସବୁଠାରୁ ମଜବୁତ ସମ୍ପର୍କରେ ପରିଣତ ହୋଇଥିଲା।
ଅଧ୍ୟାୟ — ୧ : ଭୁଲିଯାଇଥିବା ବନ୍ଧନ
ଦେବଗଡ଼ ନାମକ ଏକ ଛୋଟ ସହରରେ ସେଦିନ ସକାଳଠାରୁ ବର୍ଷା ହେଉଥିଲା।
ଆକାଶ ମେଘାଚ୍ଛନ୍ନ ଥିଲା। ରାସ୍ତାଗୁଡ଼ିକ ବର୍ଷା ପାଣିରେ ଭିଜିଯାଇଥିଲା। ଗଛର ପତ୍ରରେ ବର୍ଷା ବୁନ୍ଦା ଚମକୁଥିଲା ଏବଂ ଭିଜା ମାଟିର ସୁଗନ୍ଧ ସାରା ପରିବେଶକୁ ଭରିଦେଇଥିଲା।
ସହରର ଶେଷ ପାଖରେ ଥିବା ଏକ ଛୋଟ ଘରର ଝରକା ପାଖରେ ଅନନ୍ୟା ଠିଆ ହୋଇଥିଲା।
ତା' ହାତରେ ଏକ କପ୍ ଚା' ଥିଲା।
କିନ୍ତୁ ଚା' କେବେଠାରୁ ଥଣ୍ଡା ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସେ ଜାଣିନଥିଲା।
ତା' ଆଖି ରାସ୍ତା ଉପରେ ଥିଲା।
ସେ କାହାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲା?
ତା' ବଡ଼ ଭାଇ ଆରବକୁ।
ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ହୋଇଗଲା।
ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ହେଲା ଆରବ ଘର ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯାଇଥିଲା।
ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ହୁଏତ ଏକ ଦୀର୍ଘ ସମୟ।
କିନ୍ତୁ ଅନନ୍ୟା ପାଇଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ଥିଲା।
ସେ କାହିଁକି ଚାଲିଗଲା?
ସେ କାହିଁକି ଆଉ ଫୋନ୍ କଲା ନାହିଁ?
ସେ କାହିଁକି ଫେରିଲା ନାହିଁ?
ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ—
ସେ କ'ଣ ତାକୁ ଭୁଲିଗଲା?
ଅନନ୍ୟା ଆଖି ବନ୍ଦ କଲା।
ତା' ମନେ ପଡ଼ିଗଲା ସେହି ଦିନ।
ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ପୂର୍ବର ସେହି ସନ୍ଧ୍ୟା।
ସେତେବେଳେ ଅନନ୍ୟାର ବୟସ ଥିଲା ଊଣେଇଶ ବର୍ଷ ଏବଂ ଆରବର ବୟସ ଥିଲା ପଚିଶ ବର୍ଷ।
ସେମାନଙ୍କ ବାପା-ମାଆ ଆଉ ଏ ଦୁନିଆରେ ନଥିଲେ।
ଆରବ ହିଁ ଅନନ୍ୟା ପାଇଁ ସବୁକିଛି ଥିଲା।
ଭାଇ।
ଅଭିଭାବକ।
ବନ୍ଧୁ।
କେବେ କେବେ ବାପା ମଧ୍ୟ।
ଯେତେବେଳେ ଅନନ୍ୟା ଭୟ କରୁଥିଲା, ଆରବ କହୁଥିଲା,
“ଡରନା ଅନୁ, ମୁଁ ଅଛି।”
ସେହି ପାଞ୍ଚଟି ଶବ୍ଦ ଅନନ୍ୟାର ସମସ୍ତ ଭୟକୁ ଦୂର କରିଦେଉଥିଲା।
କିନ୍ତୁ ଏକ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ସବୁକିଛି ବଦଳିଗଲା।
ଆରବକୁ ଅନ୍ୟ ଏକ ସହରରେ ଚାକିରି ମିଳିଥିଲା।
ଚାକିରିଟି ଭଲ ଥିଲା।
ସେମାନଙ୍କୁ ଟଙ୍କାର ମଧ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକତା ଥିଲା।
ଆରବ କହିଥିଲା,
“ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ଫେରିଆସିବି।”
ଅନନ୍ୟା ଲୁହ ଲୁଚାଇ ହସିଥିଲା।
“କେବେ?”
“କିଛି ଟଙ୍କା ସଞ୍ଚୟ କରିବା ପରେ।”
“କେତେ ଟଙ୍କା?”
ଆରବ ହସି କହିଥିଲା,
“ଏତେ ଟଙ୍କା, ଯାହା ପରେ ମୋ ଛୋଟ ଭଉଣୀକୁ କେବେ କୌଣସି କଥା ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ।”
ସେହି ଥିଲା ସେମାନଙ୍କ ଶେଷ ସନ୍ଧ୍ୟା।
ପରଦିନ ସକାଳେ ଆରବ ଚାଲିଗଲା।
ପ୍ରଥମେ ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଫୋନ୍ କରୁଥିଲା।
ତା'ପରେ ସପ୍ତାହରେ ଥରେ।
ପରେ ମାସକୁ ଥରେ।
ଏବଂ ତା'ପରେ—
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନୀରବତା।
ନା ଫୋନ୍।
ନା ମେସେଜ୍।
ନା ଚିଠି।
କିଛି ନାହିଁ।
ଅନନ୍ୟା ଅନେକଥର ତାକୁ ଫୋନ୍ କରିଥିଲା।
କିନ୍ତୁ ତା' ନମ୍ବର ବଦଳିଯାଇଥିଲା।
ପୁରୁଣା ସାଙ୍ଗମାନେ ମଧ୍ୟ କିଛି ଜାଣୁନଥିଲେ।
ଧୀରେ ଧୀରେ ସମସ୍ତେ ତାକୁ ଗୋଟିଏ କଥା କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
“ହୁଏତ ସେ ଆଉ ଫେରିବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ।”
କିନ୍ତୁ ଅନନ୍ୟା ଏହା ବିଶ୍ୱାସ କରିନଥିଲା।
କାରଣ ସେ ନିଜ ଭାଇକୁ ଜାଣିଥିଲା।
ଅନ୍ତତଃ ସେ ଭାବୁଥିଲା ଯେ ସେ ତାକୁ ଜାଣିଛି।
ତା' ପାଖରେ ଆଜି ମଧ୍ୟ ଏକ ଜିନିଷ ସୁରକ୍ଷିତ ଥିଲା।
ଏକ ଛୋଟ ଲାଲ୍ ରାକ୍ଷୀ।
ଶେଷ ରକ୍ଷାବନ୍ଧନ ଦିନ ଆରବ ତା' ହାତରେ ବାନ୍ଧିଥିବା ରାକ୍ଷୀ।
ଆରବ ସେଦିନ କହିଥିଲା,
“ଏହା କେବଳ ଗୋଟିଏ ସୂତା ନୁହେଁ, ଅନୁ।”
ଅନନ୍ୟା ପଚାରିଥିଲା,
“ତାହେଲେ କ'ଣ?”
“ଗୋଟିଏ ପ୍ରତିଜ୍ଞା।”
“କେଉଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା?”
ଆରବ ତା' ଆଖିକୁ ଚାହିଁ କହିଥିଲା,
“ଜୀବନ ଆମକୁ ଯେଉଁଠିକୁ ନେଇଯାଉ, ଆମେ କେବେ ପରସ୍ପର ପାଇଁ ଅଜଣା ହେବୁନାହିଁ।”
ଅନନ୍ୟା ହସି ପଚାରିଥିଲା,
“ଗୋଟିଏ ସୂତା ସତରେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ରଖିପାରେ?”
ଆରବ କହିଥିଲା,
“ଯଦି ଭଲପାଇବା ସତ ହୁଏ, ତେବେ ଗୋଟିଏ ସୂତା ମଧ୍ୟ ଶୃଙ୍ଖଳଠାରୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇପାରେ।”
ସେହି କଥାକୁ ଅନନ୍ୟା ଆଜି ମଧ୍ୟ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲା।
ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ।
ସେହି ରାତିରେ ଅନନ୍ୟା ପୁରୁଣା ଆଲମାରୀ ଖୋଲିଲା।
ସେ ଏକ ଛୋଟ କାଠର ବାକ୍ସ ବାହାର କଲା।
ଭିତରେ ସେହି ରାକ୍ଷୀ ଥିଲା।
ସୂତାଟି ପୁରୁଣା ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ରଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ ଫିକା ପଡ଼ିଯାଇଥିଲା।
ଅନନ୍ୟା ତାକୁ ଧୀରେ ଛୁଇଁଲା।
“ଭାଇ, ତୁମେ କେଉଁଠି ଅଛ?”
ତା' ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରିପଡ଼ିଲା।
“ମୁଁ ଆଜି ବି ତୁମକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି।”
ଅଧ୍ୟାୟ — ୨ : ଦ୍ୱାରରେ ଜଣେ ଅଜଣା
ପରଦିନ ସକାଳେ ଘରର କବାଟରେ କେହି ଠକ୍ ଠକ୍ କଲା।
ଅନନ୍ୟା ରୋଷେଇ କରୁଥିଲା।
ସେ ହାତ ପୋଛି କବାଟ ଖୋଲିଲା।
ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରାୟ ତିରିଶ ବର୍ଷର ଜଣେ ଯୁବକ ଠିଆ ହୋଇଥିଲା।
ତା' ପୋଷାକ ସରଳ ଥିଲା।
ମୁହଁରେ ଥକାପଣ ଥିଲା।
କିନ୍ତୁ ତା' ଆଖିରେ କିଛି ଏମିତି ଥିଲା, ଯାହା ଅନନ୍ୟାଙ୍କୁ ଅଜଣା ଲାଗିଲା ନାହିଁ।
“ଆପଣ ଅନନ୍ୟା?”
ସେ ମୁଣ୍ଡ ହଲାଇଲା।
“ହଁ।”
“ମୋ ନାମ କବୀର।”
ଅନନ୍ୟା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲା।
“ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଜାଣିଛି?”
କବୀର ମୁଣ୍ଡ ହଲାଇଲା।
“ନା।”
“ତାହେଲେ ଏଠାକୁ କାହିଁକି ଆସିଛନ୍ତି?”
କବୀର କିଛି ସମୟ ଚୁପ୍ ରହିଲା।
ତା'ପରେ ପକେଟରୁ ଗୋଟିଏ ଖାମ ବାହାର କଲା।
“ଏହା ଆପଣଙ୍କର।”
ଅନନ୍ୟା ଖାମଟି ନେଲା।
ତା' ହାତ କମ୍ପିବାକୁ ଲାଗିଲା।
ଖାମ ଉପରେ ଲେଖା ଥିଲା—
ଅନନ୍ୟା ପାଇଁ।
ତା' ହୃଦୟ ହଠାତ୍ ଜୋରରେ ଧଡ଼କିବାକୁ ଲାଗିଲା।
ସେ ଲେଖାକୁ ଚିହ୍ନିପାରିଥିଲା।
ଏହା ଆରବର ହାତଲେଖା ଥିଲା।
ଅନନ୍ୟା କବୀରକୁ ଚାହିଁଲା।
“ଏହା ଆପଣ କେଉଁଠାରୁ ପାଇଲେ?”
“ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଭାଇଙ୍କୁ ଜାଣୁଥିଲି।”
ଅନନ୍ୟାର ଆଖିରେ ଲୁହ ଆସିଗଲା।
“ଆପଣ ଆରବଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତି?”
“ହଁ।”
“ସେ କେଉଁଠି?”
କବୀର ଚୁପ୍ ହୋଇଗଲା।
“ମୁଁ ଜାଣେନି।”
“କ'ଣ କହୁଛନ୍ତି?”
“ସେ ମୋ ଜୀବନରୁ ମଧ୍ୟ ହଠାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।”
ଅନନ୍ୟା ଖାମ ଖୋଲିଲା।
ଭିତରେ ଗୋଟିଏ ଚିଠି ଥିଲା।
ତା' ହାତ କମ୍ପୁଥିଲା।
ଚିଠିର ପ୍ରଥମ ଧାଡ଼ି ହିଁ ତା' ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗିଦେଲା।
ପ୍ରିୟ ଅନୁ,
ଯଦି ତୁମେ ଏହି ଚିଠି ପଢ଼ୁଛ, ତାହେଲେ ହୁଏତ ମୁଁ ଘରକୁ ଫେରିବାରେ ବିଫଳ ହୋଇଛି।
ମୋତେ ଘୃଣା କରନାହିଁ।
ମୁଁ କେବେ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଯିବାକୁ ଚାହିଁନଥିଲି।
ମୁଁ କେବେ ତୁମ ପାଇଁ ଅଜଣା ହେବାକୁ ଚାହିଁନଥିଲି।
କିନ୍ତୁ କେବେ କେବେ ଜୀବନ ଆମକୁ ଏମିତି ରାସ୍ତାରେ ନେଇଯାଏ, ଯେଉଁ ରାସ୍ତା ଆମେ ନିଜେ ବାଛିନଥାଉ।
ମୁଁ କିଛି ଭୁଲ୍ କରିଛି।
କିଛି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଛି, ଯାହାକୁ ଏବେ ଆଉ ବଦଳାଇ ପାରିବି ନାହିଁ।
କିନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ କଥା ତୁମେ ମନେ ରଖିବ।
ମୁଁ ତୁମକୁ କେବେ ଭୁଲିନାହିଁ।
ଗୋଟିଏ ଦିନ ଯେତେବେଳେ ସତ୍ୟ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିବ, ସେଦିନ ତୁମେ ବୁଝିପାରିବ କାହିଁକି ମୋତେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବାକୁ ପଡ଼ିଥିଲା।
ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ମୋ ଦେଇଥିବା ରାକ୍ଷୀଟିକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବ।
ସେହି ହେଉଛି ମୋର ଶେଷ ପ୍ରତିଜ୍ଞା।
ତୁମ ଭାଇ — ସବୁବେଳେ।
ଅନନ୍ୟା ଚିଠିଟିକୁ ନିଜ ଛାତିରେ ଚାପି ଧରିଲା।
ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷର ଅପେକ୍ଷା ପରେ ପ୍ରଥମଥର ପାଇଁ ତା' ମନରେ ଏକ ଆଶା ଜନ୍ମ ନେଲା।
ଆରବ ତାକୁ ଛାଡ଼ି ଯାଇନଥିଲା।
ସେ କେବଳ କୌଣସି ଅଜଣା କାରଣରୁ ଦୂରେ ଥିଲା।
ଏବଂ ଅନନ୍ୟା ଏବେ ତାକୁ ଖୋଜିବାକୁ ବାହାରିବ।
କାରଣ କିଛି ବନ୍ଧନକୁ ଭାଗ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିପାରେ ନାହିଁ।
ସେହି ବନ୍ଧନ ଥିଲା ଭାଇ-ଭଉଣୀର ଭଲପାଇବା।
