બંધન — એક પ્રેમની કહાની
કેટલાક સંબંધો લોહીથી નહીં, પરંતુ પ્રેમથી બને છે.
કેટલાક બંધનોને કોઈ કાગળ, કોઈ વચન કે કોઈ નિયમની જરૂર પડતી નથી. તેઓ માત્ર હૃદયમાં જન્મે છે અને સમયની સાથે એટલા મજબૂત બની જાય છે કે દુનિયાની કોઈ પણ દૂરી તેમને તોડી શકતી નથી.
આ પણ એવા જ એક બંધનની કહાની છે.
એક નાનકડા રાખડીના દોરાથી શરૂ થયેલો એવો સંબંધ, જે સમય, અંતર, ગેરસમજ અને પરિસ્થિતિઓની દરેક કસોટીમાંથી પસાર થઈને વધુ મજબૂત બન્યો.
અધ્યાય 1 — ભૂલાયેલું બંધન
દેવગઢ નામના એક નાના શહેરમાં તે દિવસે સવારથી જ વરસાદ પડી રહ્યો હતો.
આકાશ કાળા વાદળોથી ઘેરાયેલું હતું. રસ્તાઓ વરસાદના પાણીથી ચમકી રહ્યા હતા. ઝાડના પાંદડાઓ પર પાણીનાં ટીપાં મોતીની જેમ ચમકી રહ્યાં હતાં અને ભીની માટીની સુગંધ આખા વાતાવરણમાં પ્રસરી ગઈ હતી.
શહેરના અંતિમ છેડે આવેલા એક નાના ઘરની બારી પાસે ચોવીસ વર્ષની અનન્યા ઊભી હતી.
તેના હાથમાં ચાનો કપ હતો, પરંતુ ચા ક્યારની ઠંડી થઈ ગઈ હતી.
તેની નજર વારંવાર રસ્તા તરફ જતી હતી.
તે કોઈની રાહ જોઈ રહી હતી.
તેના મોટા ભાઈ આરવની.
પાંચ વર્ષ વીતી ગયા હતા.
પાંચ વર્ષ પહેલાં આરવ ઘર છોડીને ચાલ્યો ગયો હતો.
બીજાઓ માટે પાંચ વર્ષ કદાચ ઘણો લાંબો સમય હોય.
પરંતુ અનન્યા માટે આ પાંચ વર્ષ માત્ર રાહ જોવાનું નામ હતું.
દરેક દિવસ એક પ્રશ્ન હતો.
તે કેમ ગયો?
તેણે ફોન કરવાનું કેમ બંધ કર્યું?
તે પાછો કેમ ન આવ્યો?
અને સૌથી મોટો પ્રશ્ન—
શું તે પોતાની નાની બહેનને ભૂલી ગયો હતો?
અનન્યાએ આંખો બંધ કરી.
તેને પાંચ વર્ષ પહેલાંનો એ દિવસ યાદ આવ્યો.
ત્યારે અનન્યાની ઉંમર ઓગણીસ વર્ષની હતી અને આરવ પચ્ચીસ વર્ષનો હતો.
તેમના માતા-પિતા હવે આ દુનિયામાં નહોતા.
આરવ જ અનન્યા માટે બધું હતું.
તે તેનો ભાઈ હતો.
તેનો સંરક્ષક હતો.
તેનો મિત્ર હતો.
અને ઘણી વખત તો તે તેના માટે પિતા સમાન પણ બની જતો.
જ્યારે પણ અનન્યા ડરતી, આરવ હંમેશા કહેતો,
“ડરતી નહીં અનુ, હું છું ને.”
તેના આ પાંચ શબ્દો અનન્યાના દરેક ડરને નાનો બનાવી દેતા.
પરંતુ એક સાંજે બધું બદલાઈ ગયું.
આરવને બીજા શહેરમાં નોકરી મળી હતી.
નોકરી સારી હતી અને ઘરની આર્થિક સ્થિતિ પણ બહુ સારી નહોતી.
આરવે અનન્યાને કહ્યું હતું,
“હું જલ્દી પાછો આવી જઈશ.”
અનન્યાએ આંખોમાં આવેલા આંસુ છુપાવીને પૂછ્યું,
“ક્યારે?”
આરવ હસ્યો.
“જ્યારે થોડા પૈસા બચાવી લઈશ.”
“કેટલા પૈસા?”
આરવ હસતાં બોલ્યો,
“એટલા કે મારી નાની બહેનને જીવનમાં ક્યારેય કોઈ વાતની ચિંતા ન કરવી પડે.”
અનન્યા પણ હસી હતી.
તેને શું ખબર કે એ તેમના સાથે પસાર કરેલી છેલ્લી સાંજ હતી.
બીજા દિવસે સવારે આરવ ચાલ્યો ગયો.
શરૂઆતમાં તે દરરોજ ફોન કરતો.
પછી અઠવાડિયામાં એક વાર.
પછી મહિનામાં એક વાર.
અને પછી—
સંપૂર્ણ શાંતિ.
ન ફોન.
ન સંદેશ.
ન પત્ર.
કંઈ જ નહીં.
અનન્યાએ તેને શોધવાના ઘણા પ્રયત્નો કર્યા.
તેણે તેના જૂના નંબર પર ફોન કર્યો, પરંતુ નંબર બંધ થઈ ગયો હતો.
તેના મિત્રોને પૂછ્યું, પરંતુ કોઈને કંઈ ખબર નહોતી.
જે કંપનીમાં આરવ કામ કરતો હતો, ત્યાં પણ હવે તેની કોઈ માહિતી નહોતી.
ધીમે ધીમે લોકોએ અનન્યાને કહેવાનું શરૂ કર્યું,
“કદાચ તે પાછો આવવા જ નથી માંગતો.”
પરંતુ અનન્યાએ ક્યારેય આ વાત સ્વીકારી નહીં.
કારણ કે તે પોતાના ભાઈને ઓળખતી હતી.
અથવા કદાચ તેને લાગતું હતું કે તે પોતાના ભાઈને ખૂબ સારી રીતે ઓળખે છે.
તેની પાસે આજે પણ એક વસ્તુ સુરક્ષિત હતી.
એક નાનકડી લાલ રાખડી.
એ જ રાખડી જે આરવે છેલ્લી રક્ષાબંધનના દિવસે તેની કાંડા પર બાંધી હતી.
તેને એ દિવસ આજે પણ યાદ હતો.
રાખડી બાંધતી વખતે આરવે કહ્યું હતું,
“આ માત્ર એક દોરો નથી, અનુ.”
અનન્યાએ હસીને પૂછ્યું હતું,
“તો શું છે?”
“એક વચન.”
“કેવું વચન?”
આરવે તેની આંખોમાં જોઈને કહ્યું હતું,
“જીવન આપણને જ્યાં પણ લઈ જાય, આપણે ક્યારેય એકબીજા માટે અજાણ્યા નહીં બનીએ.”
અનન્યા હસી પડી હતી.
“શું ખરેખર એક દોરો લોકોને જોડીને રાખી શકે?”
આરવે કહ્યું હતું,
“જો પ્રેમ સાચો હોય તો એક દોરો પણ લોખંડની સાંકળ કરતાં વધારે મજબૂત બની શકે.”
અનન્યાએ તેની વાત પોતાના હૃદયમાં સાચવી લીધી હતી.
પાંચ વર્ષ પછી પણ.
તે રાત્રે તેણે જૂની અલમારી ખોલી.
તેણે એક નાનું લાકડાનું બોક્સ બહાર કાઢ્યું.
બોક્સની અંદર એ જ રાખડી હતી.
દોરો જૂનો થઈ ગયો હતો.
તેનો રંગ પણ થોડો ફિક્કો પડી ગયો હતો.
અનન્યાએ તેને પોતાની આંગળીઓથી સ્પર્શ કર્યો.
તેની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યા.
“ભાઈ… તમે ક્યાં છો?”
રૂમની શાંતિમાં તેનો અવાજ ગુંજીને રહી ગયો.
“હું આજે પણ તમારી રાહ જોઈ રહી છું.”
અધ્યાય 2 — દરવાજા પર એક અજાણ્યો
બીજા દિવસે સવારે કોઈએ તેના ઘરના દરવાજા પર ટકોર કરી.
અનન્યા રસોડામાં નાસ્તો બનાવી રહી હતી.
તેણે હાથ લૂછ્યા અને દરવાજો ખોલ્યો.
સામે લગભગ ત્રીસ વર્ષનો એક યુવાન ઊભો હતો.
તેના કપડાં સાદા હતા.
ચહેરા પર થાક હતો.
પરંતુ તેની આંખોમાં કંઈક એવું હતું, જે અનન્યાને અજાણી રીતે પરિચિત લાગ્યું.
“શું તમે અનન્યા છો?”
અનન્યાએ માથું હલાવ્યું.
“હા.”
“મારું નામ કબીર છે.”
અનન્યાએ તેને ધ્યાનથી જોયો.
“શું હું તમને ઓળખું છું?”
કબીરે માથું હલાવ્યું.
“ના.”
“તો પછી તમે અહીં કેમ આવ્યા છો?”
કબીર થોડી ક્ષણો સુધી ચૂપ રહ્યો.
પછી તેણે પોતાના ખિસ્સામાંથી એક પરબીડિયું કાઢ્યું.
“આ તમારા માટે છે.”
અનન્યાએ પરબીડિયું લીધું.
તેના હાથ અચાનક ધ્રૂજવા લાગ્યા.
પરબીડિયા ઉપર લખેલું હતું—
અનન્યા માટે.
તેનું હૃદય ઝડપથી ધબકવા લાગ્યું.
તે લખાણને તે ઓળખતી હતી.
આ આરવનું લખાણ હતું.
તેણે તરત કબીર તરફ જોયું.
“તમને આ ક્યાંથી મળ્યું?”
કબીરે ધીમેથી કહ્યું,
“હું તમારા ભાઈને ઓળખતો હતો.”
અનન્યાની આંખો ભરાઈ આવી.
“તમે આરવને ઓળખતા હતા?”
“હા.”
“તે ક્યાં છે?”
કબીર કંઈ બોલ્યો નહીં.
“કહો ને!”
કબીરે ધીમેથી કહ્યું,
“મને ખબર નથી.”
અનન્યાની આંખોમાં બેચેની વધી ગઈ.
“એનો અર્થ?”
“તે મારી જિંદગીમાંથી પણ અચાનક ગાયબ થઈ ગયો હતો.”
અનન્યાએ ધ્રૂજતા હાથથી પરબીડિયું ખોલ્યું.
અંદર એક પત્ર હતો.
તેણે પત્ર ખોલ્યો.
પહેલી જ લાઇન વાંચતાં તેની આંખોમાંથી આંસુ નીકળી પડ્યા.
પ્રિય અનુ,
જો તું આ પત્ર વાંચી રહી છે, તો કદાચ હું ઘરે પાછો આવવામાં સફળ થયો નથી.
મારા પર ગુસ્સો ન કરતી.
મારે તને છોડીને ક્યારેય જવું નહોતું.
મારે ક્યારેય એવું નહોતું ઈચ્છ્યું કે તું મને અજાણ્યો સમજે.
પરંતુ ક્યારેક જીવન આપણને એવી રાહ પર લઈ જાય છે, જે આપણે પોતે પસંદ કરી હોતી નથી.
મેં કેટલીક ભૂલો કરી છે.
કેટલાક એવા નિર્ણયો લીધા છે જેને હવે બદલી શકતો નથી.
પરંતુ એક વાત હંમેશા યાદ રાખજે.
મેં તને ક્યારેય ભૂલી નથી.
એક દિવસ જ્યારે સત્ય તારી સામે આવશે, ત્યારે તું સમજીશ કે મારે તારી પાસેથી દૂર કેમ થવું પડ્યું.
ત્યાં સુધી મેં આપેલી એ રાખડીને સાચવીને રાખજે.
એ જ મારા વચનની છેલ્લી નિશાની છે.
તારો ભાઈ — હંમેશા.
અનન્યાએ પત્રને પોતાની છાતી સાથે લગાવી દીધો.
પાંચ વર્ષનું દુઃખ તેની આંખોમાંથી આંસુ બનીને વહેવા લાગ્યું.
પરંતુ આ વખતે એ આંસુઓમાં માત્ર દુઃખ નહોતું.
એક આશા પણ હતી.
તેનો ભાઈ તેને છોડીને ગયો નહોતો.
તે કોઈ મજબૂરીને કારણે તેનાથી દૂર હતો.
અને હવે અનન્યાએ નિર્ણય કરી લીધો હતો.
તે પોતાના ભાઈને શોધશે.
ભલે તેને દુનિયાના કોઈપણ ખૂણે કેમ ન જવું પડે.
અધ્યાય 3 — એક નવી સફર
બીજા દિવસે અનન્યાએ ઘરનો દરવાજો બંધ કર્યો અને કબીર સાથે નીકળી પડી.
તેને ખબર નહોતી કે તેની સફર ક્યાં પૂરી થશે.
તેને ખબર નહોતી કે આરવ તેને ઓળખી શકશે કે નહીં.
તેને એ પણ ખબર નહોતી કે છેલ્લા પાંચ વર્ષમાં તેના ભાઈની જિંદગીમાં શું થયું હતું.
પરંતુ તેને એક વાત ખબર હતી.
હવે તે બારી પાસે બેસીને રાહ જોઈ શકતી નહોતી.
તેને પોતાના ભાઈને શોધવો જ હતો.
બંને મુંબઈ પહોંચ્યા.
મુંબઈ ખૂબ મોટું શહેર હતું.
ભીડ, ટ્રાફિક, ઊંચી ઇમારતો અને હજારો અજાણ્યા ચહેરા.
અનન્યાને લાગ્યું કે જાણે તે એવા સમુદ્રમાં આવી ગઈ છે, જ્યાં તેના ભાઈની એક નાનકડી નિશાની શોધવી અશક્ય હશે.
પરંતુ કબીર પાસે આરવનું એક જૂનું સરનામું હતું.
આરવ જે કંપનીમાં કામ કરતો હતો, તેઓ ત્યાં પહોંચ્યા.
કંપનીનું ઓફિસ બદલાઈ ગયું હતું.
પરંતુ ત્યાં એક જૂનો મેનેજર હજુ પણ કામ કરતો હતો.
કબીરે તેને આરવનો ફોટો બતાવ્યો.
ફોટો જોતા જ મેનેજરનો ચહેરો બદલાઈ ગયો.
“તમે તેને ઓળખો છો?”
મેનેજરે ધીમેથી માથું હલાવ્યું.
“હા.”
અનન્યા તરત આગળ આવી.
“તે ક્યાં છે?”
મેનેજર થોડી ક્ષણો ચૂપ રહ્યો.
“મને ખબર નથી.”
અનન્યાનું હૃદય ફરી તૂટી ગયું.
પરંતુ મેનેજરે કહ્યું,
“મને કંઈક યાદ છે.”
“શું?”
“થોડાં વર્ષ પહેલાં આરવ એક મોટા પ્રોજેક્ટ પર કામ કરતો હતો.”
“કયો પ્રોજેક્ટ?”
“એક મોટી ઇમારતનું બાંધકામ.”
પછી મેનેજરે ધીમેથી કહ્યું,
“ત્યાં એક અકસ્માત થયો હતો.”
અનન્યાનો ચહેરો ફિક્કો પડી ગયો.
“કેવો અકસ્માત?”
“બનતી ઇમારતનો એક ભાગ પડી ગયો હતો.”
અનન્યાએ ધ્રૂજતા અવાજે પૂછ્યું,
“શું આરવ ત્યાં હતો?”
“હા.”
“તેનું શું થયું?”
મેનેજરે કહ્યું,
“તે બચી ગયો હતો.”
અનન્યાની આંખોમાં આશાની ચમક આવી.
“પછી તે ક્યાં ગયો?”
મેનેજરે એક જૂની ફાઇલ કાઢી.
“અકસ્મત પછી તેણે એ ઘટનાની જવાબદારી પોતાના માથે લઈ લીધી હતી.”
“પણ શા માટે?”
“એ અમને પણ ખબર નથી.”
ફાઇલમાં એક બીજું નામ હતું—
વિક્રમ મલ્હોત્રા.
એક મોટો વેપારી.
એ જ આ પ્રોજેક્ટનો માલિક હતો.
અનન્યાએ ફાઇલ મજબૂતીથી પકડી.
“મારે મારા ભાઈને શોધવો છે.”
મેનેજરે ધીમેથી કહ્યું,
“તો તમારે વિક્રમ મલ્હોત્રા વિશે માહિતી મેળવવી પડશે.”
અધ્યાય 4 — મૌન પાછળ છુપાયેલું સત્ય
તે રાત્રે અનન્યા સૂઈ શકી નહીં.
તે વારંવાર આરવનો ફોટો જોતી રહી.
તેને પોતાનો ભાઈ યાદ આવતો રહ્યો.
એ ભાઈ જે હંમેશા તેને સુરક્ષિત રાખવા માંગતો હતો.
એ ભાઈ જે પોતે મુશ્કેલીમાં હોવા છતાં તેની ચિંતા કરતો હતો.
હવે તેને લાગવા લાગ્યું કે કદાચ આરવ છેલ્લા પાંચ વર્ષથી કોઈ મોટી મુશ્કેલીમાં હતો.
બીજા દિવસે કબીરને એક ફોન આવ્યો.
થોડી વાર વાત કર્યા પછી તેણે ફોન મૂક્યો.
“મને એક માણસ મળ્યો છે.”
“કોણ?”
“એ પ્રોજેક્ટમાં કામ કરતો એક મજૂર.”
તેઓ બંને એક નાનકડી ચાની દુકાન પર પહોંચ્યા.
ત્યાં રમેશ નામનો એક વ્યક્તિ તેમની રાહ જોઈ રહ્યો હતો.
આરવનો ફોટો જોતાં જ તેની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
“તમે આરવની બહેન છો?”
અનન્યાએ માથું હલાવ્યું.
“હા.”
રમેશે કહ્યું,
“તમારા ભાઈએ મારો જીવ બચાવ્યો હતો.”
અનન્યા આશ્ચર્યચકિત થઈ.
“શું થયું હતું?”
“જે દિવસે ઇમારતનો ભાગ પડ્યો હતો, હું તેની નીચે ફસાઈ ગયો હતો.”
“પછી?”
“આરવ મને બચાવવા માટે ફરી અંદર ગયો હતો.”
અનન્યાની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
“તે બહાર આવી શકતો હતો?”
“હા.”
“તો પણ તે પાછો ગયો?”
રમેશે માથું હલાવ્યું.
“હા.”
પછી તેણે કહ્યું,
“પરંતુ પછી તેને ખબર પડી કે અકસ્માત તેની ભૂલ નહોતો.”
અનન્યાએ આશ્ચર્યથી પૂછ્યું,
“શું?”
“બાંધકામમાં હલકી ગુણવત્તાની સામગ્રી વાપરવામાં આવી હતી.”
અનન્યાની આંખો સામે વિક્રમ મલ્હોત્રાનું નામ ફરી વળી ગયું.
“શું આરવને આ વાતની ખબર પડી હતી?”
“હા.”
“પછી તેણે પોલીસને કેમ ન કહ્યું?”
રમેશ થોડી ક્ષણો ચૂપ રહ્યો.
“કારણ કે તેને ધમકી આપવામાં આવી હતી.”
“કોણે?”
“તેને કહેવામાં આવ્યું હતું કે જો તેણે સત્ય બધાની સામે કહ્યું, તો તેની બહેનને નુકસાન પહોંચાડવામાં આવશે.”
અનન્યાના પગ નીચેથી જાણે જમીન સરકી ગઈ.
“મને?”
રમેશે માથું હલાવ્યું.
“હા.”
હવે તેને બધું સમજાઈ ગયું.
આરવનું અચાનક ગાયબ થઈ જવું.
તેનો ફોન બંધ થઈ જવો.
તેનું મૌન.
તેનું અંતર.
આરવે તેને છોડ્યું નહોતું.
તે તેની રક્ષા કરવા માટે તેનાથી દૂર ગયો હતો.
અનન્યા રડી પડી.
“આ પાંચ વર્ષમાં…”
કબીરે ધીમેથી કહ્યું,
“તે તને ખૂબ પ્રેમ કરતો હતો.”
અનન્યાએ આંસુ લૂછતાં કહ્યું,
“તેણે મારા પર વિશ્વાસ કરવો જોઈએ હતો.”
કબીરે કહ્યું,
“ક્યારેક જે લોકો આપણને સૌથી વધુ પ્રેમ કરે છે, તેઓ આપણને બચાવવા માટે આપણા માટે નિર્ણયો લઈ લે છે.”
અનન્યાએ પોતાની કાંડા પર બાંધેલી રાખડી જોઈ.
“હું તેને પાછો લઈને આવીશ.”
અધ્યાય 5 — એ માણસ જેને તે ક્યારેય ભૂલી શકી નહોતી
ઘણા દિવસોની શોધખોળ પછી આખરે તેમને એક નાનકડા ગામ વિશે ખબર પડી.
ત્યાં એક નાનકડી શાળા હતી.
કબીરે કહ્યું,
“કદાચ આપણે અહીં જવું જોઈએ.”
અનન્યા શાળાની અંદર ગઈ.
બાળકો મેદાનમાં રમી રહ્યા હતા.
એક માણસ ઝાડ નીચે બેસીને બાળકોને ભણાવી રહ્યો હતો.
તેણે સફેદ રંગનો સાદો શર્ટ પહેર્યો હતો.
વાળ પહેલાં કરતાં થોડા લાંબા હતા.
ચહેરા પર ઉંમરની કેટલીક રેખાઓ હતી.
પરંતુ તેની આંખો—
એ જ હતી.
અનન્યા ત્યાં જ ઊભી રહી ગઈ.
તેનું હૃદય અચાનક જોરથી ધબકવા લાગ્યું.
તેણે ધીમેથી કહ્યું,
“ભાઈ…”
તે માણસ પાછળ ફર્યો.
બંનેની આંખો મળી.
થોડી ક્ષણ માટે સમય જાણે થંભી ગયો.
તેના હાથમાંથી પુસ્તક નીચે પડી ગયું.
તેની આંખો પહોળી થઈ ગઈ.
“અનુ?”
અનન્યા દોડીને તેની પાસે ગઈ.
તેણે પોતાના ભાઈને મજબૂતીથી ગળે લગાવી લીધો.
પાંચ વર્ષનું દુઃખ એક જ ક્ષણમાં આંસુ બની ગયું.
આરવ પણ રડી રહ્યો હતો.
બંને થોડા સમય સુધી કંઈ બોલ્યા નહીં.
કહેવા માટે શબ્દોની જરૂર જ નહોતી.
તેમનો સંબંધ પાંચ વર્ષની ખામોશી કરતાં ઘણો મજબૂત હતો.
થોડી વાર પછી આરવે ધીમેથી કહ્યું,
“મને માફ કરી દે.”
અનન્યાએ તેને જોયો.
“કઈ વાત માટે?”
“તને એકલી છોડવા માટે.”
અનન્યાએ માથું હલાવ્યું.
“તમે મને એકલી છોડી નહોતી.”
આરવની આંખોમાં આંસુ હતા.
“હું તારી રક્ષા કરવા માંગતો હતો.”
“મને ખબર છે.”
“હું ડરી ગયો હતો.”
“શેના માટે?”
“તને ગુમાવવાના ડરથી.”
અનન્યાએ તેનો હાથ પકડી લીધો.
“તમે મને ગુમાવ્યા નથી.”
પછી તેણે પોતાની કાંડા પર બાંધેલી રાખડી બતાવી.
આરવની નજર તે રાખડી પર અટકી ગઈ.
“તેને હજુ સુધી સાચવીને રાખી છે?”
અનન્યા હસીને બોલી,
“મેં માત્ર રાખડી નથી સાચવી.”
“તો શું સાચવ્યું?”
“તમારું વચન.”
આરવની આંખોમાંથી આંસુ વહી ગયા.
તેણે રાખડીને ધીમેથી સ્પર્શ કરી.
“મને લાગ્યું હતું કે કદાચ તું મને ભૂલી ગઈ હશે.”
અનન્યાએ કહ્યું,
“કેટલાક સંબંધો ભૂલવા માટે નથી હોતા.”
આરવ હસ્યો.
“હવે?”
અનન્યાએ તેનો હાથ પકડીને કહ્યું,
“હવે તમે મારી સાથે ઘરે ચાલશો.”
આરવે પાંચ વર્ષ પછી પહેલીવાર દિલથી સ્મિત કર્યું.
તેના ચહેરા પર એ જ જૂનું સ્મિત હતું.
એ જ સ્મિત જેને અનન્યા વર્ષોથી યાદ કરતી હતી.
અંતિમ અધ્યાય — જે બંધન ક્યારેય તૂટ્યું નહીં
ઘણા વર્ષો પછી પણ અનન્યાના ઘરમાં એક નાનકડી કાચની ડબ્બી રાખેલી હતી.
તેમાં એ જ જૂની રાખડી સુરક્ષિત હતી.
જ્યારે પણ કોઈ તેને એ રાખડી વિશે પૂછતું, તે હસીને કહેતી—
“આ માત્ર એક દોરો નથી.”
“આ એક વચન છે.”
“આ યાદ અપાવે છે કે સાચા સંબંધો અંતરથી નબળા પડતા નથી.”
“ગેરસમજ તેમને સમાપ્ત કરી શકતી નથી.”
“સમય તેમને ભૂંસી શકતો નથી.”
“અને પરિસ્થિતિઓ તેમને તોડી શકતી નથી.”
દરેક રક્ષાબંધનના દિવસે અનન્યા પોતાના ભાઈના કાંડા પર નવી રાખડી બાંધતી.
એક દિવસ આરવે હસતાં પૂછ્યું,
“તું આજે પણ માને છે કે એક દોરો લોકોને બાંધીને રાખી શકે છે?”
અનન્યા સ્મિત કરીને બોલી,
“ના.”
આરવે આશ્ચર્યથી પૂછ્યું,
“તો પછી?”
અનન્યાએ કહ્યું,
“લોકોને દોરો નહીં, પ્રેમ બાંધીને રાખે છે.”
“અને રાખડી?”
“રાખડી એ પ્રેમની યાદ અપાવે છે.”
આરવ હસ્યો.
બંનેની આંખોમાં ખુશી હતી.
કાચની ડબ્બીમાં રાખેલી જૂની રાખડી આજે પણ એવી જ હતી.
ફિક્કી.
જૂની.
નાજુક દેખાતી.
પરંતુ તેમનો સંબંધ?
તે પહેલાં કરતાં પણ વધુ મજબૂત હતો.
કારણ કે કેટલાક સંબંધો મુશ્કેલીઓથી બચી જવાને કારણે મજબૂત નથી બનતા.
તે એટલા માટે મજબૂત બને છે કારણ કે મુશ્કેલીઓ પછી પણ બંને એકબીજાને પસંદ કરે છે.
આ જ સાચું બંધન છે.
પ્રેમનું બંધન.
વિશ્વાસનું બંધન.
ત્યાગનું બંધન.
એવું બંધન જેને અંતર તોડી શકતું નથી.
સમય ભૂંસી શકતો નથી.
અને હૃદય ક્યારેય ભૂલી શકતું નથી.
