നിഴലായി നടന്നവൻ
പാലക്കാടിന്റെ മണ്ണിൽ മറഞ്ഞുപോയ ഒരു ഒടി വിദ്യയുടെ കഥ
അധ്യായം 1 — കരിമ്പനകളുടെ നാട്ടിൽ
പാലക്കാടിന്റെ ആ ഗ്രാമത്തിന് പകൽ മറ്റേതൊരു ഗ്രാമത്തെയും പോലെയായിരുന്നു.
വയലുകൾ.
കരിമ്പനകൾ.
ചെറിയ തോടുകൾ.
പഴയ കാവുകൾ.
മണ്ണുകൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ വീടുകൾ.
വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ കാളകളുടെ കഴുത്തിലെ മണിയൊച്ചയും, അമ്പലത്തിൽ നിന്നുയരുന്ന ചെണ്ടയുടെ ശബ്ദവും, അടുപ്പിൽ കത്തുന്ന വിറകിന്റെ മണവും.
പക്ഷേ രാത്രി...
രാത്രി ആ ഗ്രാമത്തിന്റേതായിരുന്നില്ല.
പ്രത്യേകിച്ച് അമാവാസി രാത്രികളിൽ.
അന്ന് സൂര്യൻ മറഞ്ഞാൽ മുതിർന്നവർ കുട്ടികളെ വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് വിളിച്ചുകയറ്റും.
“വാതിൽ അടയ്ക്കൂ.”
“പുറത്തിറങ്ങരുത്.”
“ആരെയും പിന്നാലെ നോക്കരുത്.”
“വഴിയിൽ ആരെങ്കിലും വിളിച്ചാലും മറുപടി പറയരുത്.”
കാരണം ആ രാത്രികളിൽ ഗ്രാമത്തിന്റെ അതിരുകളിലൂടെ ഒരാൾ നടക്കുമെന്നായിരുന്നു വിശ്വാസം.
മനുഷ്യനെപ്പോലെ.
പക്ഷേ മനുഷ്യനല്ല.
അവന്റെ നിഴൽ അവന്റെ ശരീരത്തോട് ചേർന്നിരിക്കില്ല.
അവൻ നടന്നാൽ കാലടിശബ്ദം കേൾക്കില്ല.
അവൻ വിളിച്ചാൽ ശബ്ദം പരിചിതനായ ഒരാളുടേതായിരിക്കും.
അവനെ കണ്ടവർ അധികകാലം ജീവിച്ചിട്ടില്ലെന്നും നാട്ടിൽ കഥയുണ്ടായിരുന്നു.
ആ മനുഷ്യന് ഒരു പേരുണ്ടായിരുന്നു.
കരിങ്കുറ്റി.
പക്ഷേ പഴയവർ അവനെ മറ്റൊരു പേരിലാണ് വിളിച്ചിരുന്നത്.
ഒടിയൻ.
---
ആ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് പതിനെട്ട് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം തിരിച്ചെത്തിയതായിരുന്നു അരവിന്ദൻ.
നഗരത്തിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന അവൻ തന്റെ അമ്മയുടെ മരണവാർത്ത അറിഞ്ഞാണ് പാലക്കാട്ടെ തറവാട്ടിലേക്ക് വന്നത്.
വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ വൈകുന്നേരമായിരുന്നു.
പഴയ ഓടിട്ട വീട്.
മുറ്റത്ത് വലിയ മാവ്.
വീടിന്റെ പിന്നിൽ കുളം.
കുളത്തിനപ്പുറം നെൽവയൽ.
അതിനപ്പുറം കരിമ്പനകളുടെ നിര.
അവൻ കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി.
വാതിൽക്കൽ നിന്നിരുന്ന വൃദ്ധൻ അവനെ നോക്കി.
“അരവിന്ദനല്ലേ?”
അരവിന്ദൻ അയാളെ നോക്കി.
“അതെ.”
“എന്നെ ഓർമ്മയുണ്ടോ?”
കുറച്ചു നേരം നോക്കിയശേഷം അരവിന്ദൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“കുഞ്ഞിരാമേട്ടൻ?”
വൃദ്ധന്റെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
“ഇപ്പോഴെങ്കിലും ഓർത്തല്ലോ.”
അയാൾ അവന്റെ തോളിൽ കൈവച്ചു.
“നിന്റെ അച്ഛന്റെ മുഖം തന്നെയാണ്.”
അച്ഛൻ മരിച്ചിട്ട് പതിനൊന്ന് വർഷം.
അരവിന്ദൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൻ വീട്ടിലേക്ക് നോക്കി.
“അമ്മ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നോ ഇവിടെ?”
“അവസാനം വരെ.”
“ഭയമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ലേ?”
കുഞ്ഞിരാമൻ പെട്ടെന്ന് മിണ്ടാതായി.
“എന്തിനാ?”
“അമ്മ ഫോൺ ചെയ്തപ്പോൾ ചിലപ്പോൾ... ആരോ രാത്രി വീടിന്റെ ചുറ്റും നടക്കുന്നതായി പറഞ്ഞിരുന്നു.”
വൃദ്ധൻ മുഖം തിരിച്ചു.
“നിന്റെ അമ്മ പഴയ കാര്യങ്ങൾ വീണ്ടും പറയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.”
“ഏത് പഴയ കാര്യങ്ങൾ?”
കുഞ്ഞിരാമൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
പകരം ചോദിച്ചു:
“നീ ഇന്ന് ഇവിടെ തങ്ങുമോ?”
“അതെ.”
“അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഒരു കാര്യം ഓർക്കണം.”
“എന്ത്?”
വൃദ്ധൻ വീടിന്റെ പിന്നിലെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി.
“രാത്രി ആരെങ്കിലും നിന്റെ പേര് വിളിച്ചാൽ...”
അയാൾ നിർത്തി.
“തിരിഞ്ഞുനോക്കരുത്.”
---
അധ്യായം 2 — അമ്മയുടെ പെട്ടി
രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് അരവിന്ദൻ അമ്മയുടെ മുറിയിലേക്ക് പോയി.
മുറിയിൽ ഇപ്പോഴും അവളുടെ ഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു.
അലമാരയിൽ പഴയ സാരികൾ.
മേശപ്പുറത്ത് കണ്ണട.
ചുമരിൽ കുടുംബചിത്രം.
കട്ടിലിനടിയിൽ ഒരു പഴയ മരപ്പെട്ടി.
അത് അവൻ മുമ്പ് കണ്ടിട്ടില്ല.
താക്കോൽ മേശയുടെ ഡ്രോയറിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
പെട്ടി തുറന്നു.
പഴയ കത്തുകൾ.
ഫോട്ടോകൾ.
ഒരു ചെറിയ വെള്ളി വിളക്ക്.
ചുവന്ന തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ ഒരു വസ്തു.
അവൻ തുണി തുറന്നു.
അകത്ത് ഒരു ചെറിയ മരംകൊണ്ടുള്ള രൂപം.
മനുഷ്യനെപ്പോലെയെങ്കിലും മുഖം വ്യക്തമായിരുന്നില്ല.
കണ്ണുകൾ മാത്രം ആഴത്തിൽ കൊത്തിയിരുന്നു.
അതിനൊപ്പം ഒരു കടലാസ്.
അമ്മയുടെ കൈയക്ഷരം.
«“ഇത് വീട്ടിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും പുറത്തുകൊണ്ടുപോകരുത്.”»
അരവിന്ദൻ അടുത്ത വരി വായിച്ചു.
«“നിന്റെ അച്ഛൻ മരിച്ചതിന്റെ യഥാർത്ഥ കാരണം ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്.”»
അവന്റെ കൈ വിറച്ചു.
അടുത്ത കടലാസ്.
«“1978-ലെ അമാവാസി രാത്രി വീണ്ടും വന്നിരിക്കുന്നു.”»
1978?
അരവിന്ദൻ കണക്കുകൂട്ടി.
അമ്മ മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പുള്ള അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ അവൾ വീണ്ടും ഈ കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചിരുന്നോ?
പെട്ടിയുടെ അടിയിൽ ഒരു പഴയ കറുപ്പുവെളുപ്പ് ഫോട്ടോ.
ഫോട്ടോയിൽ അഞ്ച് പുരുഷന്മാർ.
അവരിൽ ഒരാൾ അവന്റെ അച്ഛൻ.
മറ്റൊരാൾ കുഞ്ഞിരാമൻ.
പക്ഷേ പിന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ആറാമത്തെ വ്യക്തിയുടെ മുഖം ചുരണ്ടിക്കളഞ്ഞിരുന്നു.
ഫോട്ടോയുടെ പുറകിൽ എഴുതിയിരുന്നു:
“കരിങ്കുറ്റി — തിരികെ വരുന്നതിന് മുമ്പുള്ള രാത്രി.”
അരവിന്ദൻ ഞെട്ടി.
അതേ നിമിഷം വീടിന്റെ പുറത്ത് എന്തോ വീണ ശബ്ദം.
ഠക്!
അവൻ എഴുന്നേറ്റു.
വീണ്ടും.
ഠക്!
അവൻ ജനലിനരികിലേക്ക് ചെന്നു.
മുറ്റത്ത് ആരുമില്ല.
പക്ഷേ മണ്ണിൽ ഒരു അടയാളം.
വലിയ കാലടിപോലുള്ള ഒരു കറുത്ത പാട്.
അവൻ വാതിൽ തുറക്കാൻ പോയി.
പിന്നിൽ നിന്ന് അമ്മയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.
“പുറത്തിറങ്ങരുത്.”
അരവിന്ദൻ നിശ്ചലമായി.
അവന്റെ അമ്മ മരിച്ചിട്ട് മൂന്ന് ദിവസം.
അവൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു.
മുറി ശൂന്യം.
---
അധ്യായം 3 — ഒടിയുടെ കഥ
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അരവിന്ദൻ കുഞ്ഞിരാമനെ തേടി.
വൃദ്ധൻ വീട്ടുമുറ്റത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
“കരിങ്കുറ്റി ആരാണ്?”
ചോദ്യം കേട്ടതും കുഞ്ഞിരാമന്റെ കൈ നിശ്ചലമായി.
“ആ പേര് ആരാണ് പറഞ്ഞത്?”
“അമ്മയുടെ പെട്ടിയിൽ കണ്ടു.”
കുഞ്ഞിരാമൻ ദീർഘമായി ശ്വാസം വിട്ടു.
“നീ ആ പെട്ടി തുറക്കരുതായിരുന്നു.”
“എനിക്ക് സത്യം അറിയണം.”
“സത്യം ചിലപ്പോൾ അറിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ ജീവിക്കാൻ കഴിയും.”
“എന്റെ അച്ഛന്റെ മരണത്തിന് ഇതുമായി ബന്ധമുണ്ടോ?”
വൃദ്ധൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“നിന്റെ അച്ഛൻ വിശ്വസിച്ചിരുന്നില്ല.”
“എന്തിൽ?”
“ഒടി വിദ്യയിൽ.”
അരവിന്ദൻ പരിഹസിച്ചു.
“ഇതെല്ലാം നാട്ടുകഥയല്ലേ?”
“അതെ.”
കുഞ്ഞിരാമൻ അവനെ നോക്കി.
“പക്ഷേ ചില നാട്ടുകഥകൾക്ക് പിന്നിൽ മനുഷ്യരുടെ രക്തമുണ്ടാകും.”
അയാൾ പതുക്കെ കഥ തുടങ്ങി.
പഴയകാലത്ത് ആ പ്രദേശത്ത് ചിലർക്ക് രഹസ്യമായ മന്ത്രവിദ്യകൾ അറിയാമെന്നായിരുന്നു വിശ്വാസം.
അവരിൽ ചിലർ ചികിത്സ ചെയ്തവരായിരുന്നു.
ചിലർ കാവുകളിൽ പൂജ ചെയ്തവർ.
ചിലരെ ആളുകൾ ഭയത്തോടെ “ഒടിയൻ” എന്ന് വിളിച്ചു.
ഒടി വിദ്യയെക്കുറിച്ച് പല കഥകളും പ്രചരിച്ചിരുന്നു.
രാത്രിയിൽ രൂപം മാറുക.
മൃഗത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുക.
ശത്രുവിനെ ഭയപ്പെടുത്തുക.
വഴിതെറ്റിക്കുക.
അസുഖം വരുത്തുക.
ഇവയിൽ എത്ര സത്യം, എത്ര ഭാവന—ആർക്കും അറിയില്ല.
പക്ഷേ ഒരു കാര്യം മാത്രം ഉറപ്പായിരുന്നു.
ആ വിശ്വാസത്തെ ഉപയോഗിച്ച മനുഷ്യർ ഉണ്ടായിരുന്നു.
“കരിങ്കുറ്റി ആരായിരുന്നു?”
അരവിന്ദൻ ചോദിച്ചു.
“അവന്റെ യഥാർത്ഥ പേര് കൃഷ്ണൻ.”
“കൃഷ്ണൻ?”
“അതെ. ഒരു പാവപ്പെട്ട കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചവൻ. ഔഷധസസ്യങ്ങൾ അറിയാമായിരുന്നു. രാത്രിയിൽ കാട്ടിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമായിരുന്നു. ആളുകൾ അവനെ കണ്ടാൽ പേടിച്ചു.”
“അവൻ ഒടിയനാണെന്ന് വിശ്വസിച്ചിരുന്നോ?”
“അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല.”
“പിന്നെ?”
“ഒരു ദിവസം ഗ്രാമത്തിലെ വലിയ ഭൂമിയുടമയുടെ മകൻ മരിച്ചു.”
അരവിന്ദൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
“എങ്ങനെ?”
“ആർക്കും അറിയില്ല.”
“കൃഷ്ണനെ കുറ്റപ്പെടുത്തി.”
“അതെ.”
“അവൻ ചെയ്തതാണോ?”
കുഞ്ഞിരാമൻ തലകുനിച്ചു.
“ഇല്ല.”
“എങ്ങനെ ഉറപ്പ്?”
വൃദ്ധന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“കാരണം ആ രാത്രി ഞാൻ അവന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു.”
---
അധ്യായം 4 — 1978
അത് 1978-ലെ അമാവാസി.
അന്ന് ഗ്രാമത്തിലെ വലിയ തറവാട്ടിൽ ഒരു വിവാഹം നടക്കുകയായിരുന്നു.
വീടൊട്ടാകെ വിളക്കുകൾ.
ആളുകൾ.
ചെണ്ട.
പാട്ട്.
പക്ഷേ അർദ്ധരാത്രിയോടെ ആഘോഷം നിശ്ശബ്ദമായി.
ഭൂമിയുടമയുടെ മകൻ രാഘവൻ വീട്ടിന്റെ പിന്നിലെ കിണറിനരികിൽ മരിച്ചുകിടന്നു.
അവന്റെ ശരീരത്തിൽ മുറിവൊന്നുമില്ല.
കണ്ണുകൾ തുറന്ന നിലയിൽ.
മുഖത്ത് ഭയം.
ആ രാത്രിയിൽ കൃഷ്ണനെ ആരോ കിണറിനരികിൽ കണ്ടതായി പറഞ്ഞു.
അവൻ ഓടിപ്പോയി.
അടുത്ത ദിവസം ഗ്രാമക്കാർ അവനെ പിടിച്ചു.
“നീയാണ് ചെയ്തത്.”
കൃഷ്ണൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“ഒടി വിദ്യ ഉപയോഗിച്ചോ?”
അവൻ ചിരിച്ചു.
ആ ചിരി ആളുകളെ കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തി.
“മനുഷ്യനെ കൊല്ലാൻ ഒടി വിദ്യ വേണ്ട.”
അവൻ പറഞ്ഞു.
“മനുഷ്യന്റെ ഭയം മതി.”
അത് അവന്റെ അവസാന വാക്കുകളിലൊന്നായിരുന്നു.
അവനെ ഗ്രാമത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കി.
പക്ഷേ പോകുന്നതിന് മുമ്പ് അവൻ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞു.
“എന്നെ കുറ്റക്കാരനാക്കിയ രാത്രിയുടെ സത്യം ഒരിക്കൽ പുറത്തുവരും.”
അന്ന് ആരും വിശ്വസിച്ചില്ല.
മൂന്ന് ദിവസത്തിന് ശേഷം കൃഷ്ണൻ കാണാതായി.
അവന്റെ മൃതദേഹം പോലും കണ്ടെത്തിയില്ല.
അതിനുശേഷം വർഷങ്ങളോളം അമാവാസി രാത്രികളിൽ കരിങ്കുറ്റിയെ കണ്ടതായി ആളുകൾ പറഞ്ഞു.
ആരുടെയോ ശബ്ദത്തിൽ വിളിക്കുന്നു.
വീടുകളുടെ വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്നു.
വയലിന്റെ നടുവിൽ നടക്കുന്നു.
പക്ഷേ ഒരിക്കലും ആരെയും ആക്രമിക്കുന്നില്ല.
അവൻ എന്തിനാണ് മടങ്ങിവരുന്നതെന്ന് മാത്രം ആരും മനസ്സിലാക്കിയില്ല.
---
അധ്യായം 5 — നിഴലിന്റെ പാത
അന്ന് രാത്രി അരവിന്ദന് ഉറക്കം വന്നില്ല.
രാത്രി 12:40.
വീടിന്റെ പിന്നിൽ നിന്ന് കാലടിശബ്ദം.
ഒന്ന്.
രണ്ട്.
മൂന്ന്.
അവൻ ജനലിലൂടെ നോക്കി.
മുറ്റത്ത് ഒരാൾ.
കറുത്ത വസ്ത്രം.
മുഖം കാണാനില്ല.
അവൻ പതുക്കെ നടന്നു.
അരവിന്ദന്റെ മുറിയുടെ മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോയി.
പെട്ടെന്ന് നിർത്തി.
തല ഉയർത്തി.
ജനലിലേക്ക് നോക്കി.
അരവിന്ദന്റെ ഹൃദയം ശക്തമായി ഇടിച്ചു.
ആ മനുഷ്യൻ കൈ ഉയർത്തി.
ജനലിന്റെ ചില്ലിൽ വിരൽ കൊണ്ട് എന്തോ എഴുതി.
അടുത്ത നിമിഷം അവൻ ഇരുട്ടിൽ അപ്രത്യക്ഷനായി.
അരവിന്ദൻ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് ഓടി.
ചില്ലിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
“നിന്റെ അച്ഛൻ കൊലയാളിയല്ല.”
അവൻ പിന്നോട്ട് മാറി.
“പിന്നെ ആരാണ്?”
അപ്പോൾ പിന്നിൽ നിന്ന് ശബ്ദം.
“ഞാൻ.”
അരവിന്ദൻ തിരിഞ്ഞു.
ആരും ഇല്ല.
---
അധ്യായം 6 — അച്ഛന്റെ രഹസ്യം
അടുത്ത ദിവസം അരവിന്ദൻ അച്ഛന്റെ പഴയ സുഹൃത്തായ ശങ്കരനെ കണ്ടു.
ശങ്കരൻ ഇപ്പോൾ വയോധികനായിരുന്നു.
അരവിന്ദൻ ഫോട്ടോ കാണിച്ചു.
“ഇവിടെ ആരാണ്?”
ശങ്കരന്റെ മുഖം മാറി.
“നിനക്ക് ഇത് എവിടെ കിട്ടി?”
“അമ്മയുടെ പെട്ടിയിൽ.”
“അവൾ മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് നിന്നോട് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലേ?”
“ഇല്ല.”
ശങ്കരൻ ദീർഘമായി ശ്വാസം വിട്ടു.
“നിന്റെ അച്ഛൻ ഒരു കാര്യം അന്വേഷിച്ചിരുന്നു.”
“എന്ത്?”
“1978-ലെ കൊലപാതകം.”
“രാഘവന്റെ മരണം?”
“അതെ.”
“അവൻ കണ്ടെത്തിയത്?”
ശങ്കരൻ ചുറ്റും നോക്കി.
“രാഘവനെ കൊന്നത് കൃഷ്ണനല്ല.”
“ആരായിരുന്നു?”
“അത് നിന്റെ അച്ഛൻ കണ്ടെത്തി.”
“പറയൂ.”
ശങ്കരൻ ശബ്ദം താഴ്ത്തി.
“കൊല ചെയ്തത് തറവാട്ടിലെ ഒരാളായിരുന്നു.”
“ആര്?”
“പേര് പറയുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കണം.”
“എന്ത്?”
“അവൻ ഇന്നും ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ട്.”
അരവിന്ദന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ തണുപ്പ് പാഞ്ഞു.
“ആരാണ്?”
ശങ്കരൻ വാതിലിലേക്ക് നോക്കി.
“കുഞ്ഞിരാമൻ.”
---
അധ്യായം 7 — വൃദ്ധന്റെ മുഖം
അരവിന്ദൻ കുഞ്ഞിരാമന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ഓടി.
വാതിൽ തുറന്നുകിടന്നു.
അകത്ത് ആരുമില്ല.
മേശപ്പുറത്ത് ഒരു പഴയ ഡയറി.
അവൻ തുറന്നു.
ആദ്യ പേജ്:
“1978. ഞാൻ ചെയ്തത് എന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം ആയിരുന്നില്ല.”
അടുത്ത പേജ്:
“രാഘവൻ എല്ലാം അറിഞ്ഞിരുന്നു.”
മറ്റൊന്ന്:
“കൃഷ്ണൻ നിരപരാധിയായിരുന്നു.”
അരവിന്ദൻ ശ്വാസം പിടിച്ചു.
അവസാന പേജ്:
“അവൻ മടങ്ങിവന്നാൽ ആദ്യം വരുന്നത് എന്റെ അടുത്തേക്കായിരിക്കും.”
പെട്ടെന്ന് വാതിൽ അടഞ്ഞു.
അരവിന്ദൻ തിരിഞ്ഞു.
വാതിലിന് പുറത്ത് കുഞ്ഞിരാമൻ.
അവന്റെ മുഖം ഭയാനകമായി ശാന്തമായിരുന്നു.
“നീ എല്ലാം വായിച്ചോ?”
“അതെ.”
“അപ്പോൾ ഇനി ഞാൻ പറയേണ്ട സമയം വന്നിരിക്കുന്നു.”
“കൃഷ്ണനെ കൊന്നത് നിങ്ങളാണോ?”
കുഞ്ഞിരാമന്റെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.
“അവനെ ഞാൻ കൊന്നിട്ടില്ല.”
“പിന്നെ?”
“അവനെ കൊന്നത് ഭയമാണ്.”
“എന്ത്?”
“ഗ്രാമത്തിന്റെ ഭയം.”
കുഞ്ഞിരാമൻ പതുക്കെ ഇരുന്നു.
“അന്ന് രാഘവനെ കൊന്നത് അവന്റെ സ്വന്തം സഹോദരനായിരുന്നു.”
“എന്തിനാണ്?”
“സ്വത്തിനായി.”
“കൃഷ്ണനെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയത്?”
“ആ കുറ്റം ചുമത്തിയത് ഞങ്ങൾ.”
“എന്തിനാണ്?”
“കാരണം ഒടിയൻ എന്നൊരു കഥ ഉണ്ടായിരുന്നു.”
അയാൾ തല താഴ്ത്തി.
“കുറ്റം മറയ്ക്കാൻ ഒരു ഭൂതം വേണമായിരുന്നു.”
---
അധ്യായം 8 — യഥാർത്ഥ ഒടിയൻ
“കൃഷ്ണൻ എവിടെ പോയി?”
അരവിന്ദൻ ചോദിച്ചു.
“അവൻ മരിച്ചിട്ടില്ല.”
കുഞ്ഞിരാമൻ പറഞ്ഞു.
“എന്ത്?”
“അവൻ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു.”
“എവിടെ?”
“ഈ ഗ്രാമത്തിൽ.”
അരവിന്ദന്റെ ഹൃദയം നിശ്ചലമായി.
“ആരാണ്?”
കുഞ്ഞിരാമൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
കരിമ്പനകൾക്കപ്പുറം പഴയ കാവ്.
“അവിടെ.”
---
അന്ന് രാത്രി അരവിന്ദൻ കാവിലേക്ക് പോയി.
അമാവാസി.
ചന്ദ്രനില്ല.
കാറ്റില്ല.
പക്ഷേ മരങ്ങൾ ചലിച്ചു.
കാവിന്റെ നടുവിൽ ചെറിയൊരു വിളക്ക് കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അതിനരികിൽ ഒരു വൃദ്ധൻ.
വെള്ളമുടി.
നീണ്ട താടി.
കൈയിൽ ഔഷധസസ്യങ്ങളുടെ കെട്ട്.
അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“നീ വരുമെന്ന് എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.”
അരവിന്ദൻ നിശ്ചലമായി.
“കൃഷ്ണൻ?”
വൃദ്ധൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ആ പേര് പല വർഷമായി ആരും വിളിച്ചിട്ടില്ല.”
“എന്റെ അച്ഛനെ നിങ്ങൾ അറിയുമോ?”
“അവൻ സത്യം അന്വേഷിച്ച മനുഷ്യനായിരുന്നു.”
“അവനെ എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?”
കൃഷ്ണന്റെ മുഖം ഇരുണ്ടു.
“അവൻ സത്യത്തിന് വളരെ അടുത്തെത്തി.”
“അതുകൊണ്ട്?”
“സത്യം ചിലർക്കു ഭയമാണ്.”
അരവിന്ദൻ ചോദിച്ചു:
“ഒടി വിദ്യ സത്യമാണോ?”
കൃഷ്ണൻ കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കി.
“മനുഷ്യർ ഭയപ്പെടുന്നതിന് പേരിടും. ചിലർ അതിനെ മന്ത്രം എന്ന് വിളിക്കും. ചിലർ ഒടി എന്ന് വിളിക്കും.”
“നിങ്ങൾക്ക് അറിയാമോ?”
“എനിക്ക് അറിയുന്നത് കാട്ടിലെ ഔഷധങ്ങളാണ്. മനുഷ്യന്റെ ശരീരത്തെക്കുറിച്ചാണ്. രാത്രിയുടെ ശബ്ദങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ്.”
അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“മനുഷ്യൻ കാണാത്തതിനെ പേടിക്കുന്നു.”
“പക്ഷേ നിങ്ങളെ കണ്ടവർ എല്ലാം ഭയന്നു.”
“കാരണം ഞാൻ അവരുടെ ഭയത്തിന്റെ രൂപമായി മാറി.”
---
അധ്യായം 9 — അവസാന അമാവാസി
കൃഷ്ണൻ അരവിന്ദന് ഒരു പഴയ പുസ്തകം നൽകി.
“ഇത് നിന്റെ അച്ഛന്റേതാണ്.”
പുസ്തകത്തിനുള്ളിൽ രേഖകൾ.
1978-ലെ കൊലപാതകത്തിന്റെ തെളിവുകൾ.
കുഞ്ഞിരാമന്റെ മൊഴി.
രാഘവന്റെ സഹോദരന്റെ കത്ത്.
കൃഷ്ണനെ കുടുക്കിയ വ്യാജസാക്ഷ്യങ്ങൾ.
എല്ലാം.
അവസാന പേജിൽ അച്ഛന്റെ കൈയക്ഷരം:
“സത്യം പുറത്തുവരേണ്ട ദിവസം ഞാൻ കാത്തിരിക്കും.”
അരവിന്ദൻ പുസ്തകം അടച്ചു.
“എന്തുകൊണ്ട് അച്ഛൻ ഇത് പുറത്തുവിട്ടില്ല?”
കൃഷ്ണൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
“അവൻ ശ്രമിച്ചു.”
“പിന്നെ?”
“അവനെ കൊന്നു.”
അരവിന്ദൻ ഞെട്ടി.
“ആരാണ്?”
കൃഷ്ണൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അപ്പോഴേക്കും ദൂരത്ത് നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം.
കുഞ്ഞിരാമന്റെ ശബ്ദം.
“കൃഷ്ണാ!”
കൃഷ്ണൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.
“അവൻ വന്നു.”
“ആര്?”
“നിന്റെ അച്ഛനെ കൊന്നവൻ.”
കരിമ്പനകൾക്കിടയിൽ ഒരു നിഴൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
കയ്യിൽ വെട്ടുകത്തി.
കുഞ്ഞിരാമൻ.
അവന്റെ മുഖത്ത് ഇനി വൃദ്ധന്റെ ഭയം ഇല്ല.
പകരം വർഷങ്ങളായി ഒളിപ്പിച്ച കുറ്റത്തിന്റെ ക്രൂരത.
“ഇത്ര വർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും നീ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു.”
കുഞ്ഞിരാമൻ കൃഷ്ണനെ നോക്കി.
“നിന്നെ കൊല്ലാതെ ഞാൻ സമാധാനത്തോടെ മരിക്കില്ല.”
കൃഷ്ണൻ ചിരിച്ചു.
“എന്നെ കൊല്ലാൻ നീ പലതവണ ശ്രമിച്ചു.”
“ഇത്തവണ ഞാൻ പരാജയപ്പെടില്ല.”
അവൻ മുന്നോട്ട് വന്നു.
അരവിന്ദൻ പിന്നോട്ട് നീങ്ങി.
“എന്റെ അച്ഛനെ എന്തിനാണ് കൊന്നത്?”
കുഞ്ഞിരാമൻ അവനെ നോക്കി.
“അവൻ എല്ലാം കണ്ടെത്തിയിരുന്നു.”
“അതുകൊണ്ട്?”
“അതെ.”
“രാഘവനെ കൊന്നതും നിങ്ങളാണോ?”
കുഞ്ഞിരാമൻ മിണ്ടാതെ നിന്നു.
അത് മതിയായിരുന്നു.
അരവിന്ദന് സത്യം മനസ്സിലായി.
---
അധ്യായം 10 — നിഴൽ
കുഞ്ഞിരാമൻ കൃഷ്ണനിലേക്ക് ഓടി.
പക്ഷേ കൃഷ്ണൻ മാറിനിന്നു.
വെട്ടുകത്തി നിലത്ത് വീണു.
കുഞ്ഞിരാമൻ തെന്നിവീണു.
അപ്പോഴാണ് കാവിനുള്ളിൽ ശക്തമായ കാറ്റ് വീശിയത്.
വിളക്ക് അണഞ്ഞു.
പൂർണ്ണ ഇരുട്ട്.
“അരവിന്ദാ!”
കൃഷ്ണന്റെ ശബ്ദം.
“പിന്നിലേക്ക് നോക്കരുത്!”
അരവിന്ദൻ നിശ്ചലമായി.
അവന്റെ പിന്നിൽ ആരോ നടക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
കാലടിശബ്ദമില്ല.
പക്ഷേ ഒരു നിഴൽ അവന്റെ മുന്നിലൂടെ കടന്നു.
കുഞ്ഞിരാമൻ നിലവിളിച്ചു.
“ഇല്ല!”
അരവിന്ദൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
കൃഷ്ണൻ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
“നോക്കരുത്.”
“അവിടെ ആരാണ്?”
“നിന്റെ അച്ഛന്റെ ഓർമ്മ.”
“എന്ത്?”
“ഈ ഗ്രാമം വർഷങ്ങളായി മറച്ചുവച്ച എല്ലാരുടെയും ഭയം.”
കാറ്റ് പെട്ടെന്ന് നിശ്ശബ്ദമായി.
വിളക്ക് വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു.
കുഞ്ഞിരാമൻ നിലത്ത് കിടന്നു.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ തുറന്നിരുന്നു.
പക്ഷേ ജീവൻ ഇല്ല.
കൃഷ്ണൻ അവനെ നോക്കി.
“ഭയം ഒടുവിൽ അതിന്റെ യജമാനനെ തന്നെ തിന്നും.”
---
അധ്യായം 11 — സത്യം
അടുത്ത ദിവസം അരവിന്ദൻ ഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ പഴയ രേഖകൾ തുറന്നു.
1978-ലെ കൊലപാതകം.
കൃഷ്ണനെതിരായ വ്യാജ ആരോപണം.
അച്ഛന്റെ അന്വേഷണങ്ങൾ.
കുഞ്ഞിരാമന്റെ കുറ്റസമ്മതം.
എല്ലാം.
വർഷങ്ങളായി “ഒടി വിദ്യ” എന്ന പേരിൽ പ്രചരിച്ചിരുന്ന കഥയുടെ പിന്നിൽ മനുഷ്യരുടെ സ്വാർത്ഥതയും ഭയവും കുറ്റബോധവുമായിരുന്നു.
കൃഷ്ണൻ ഒരിക്കലും ആരെയും കൊന്നിട്ടില്ല.
അവൻ ഒടിയനല്ലായിരുന്നു.
അവനെ ഒടിയനാക്കി മാറ്റിയത് ഗ്രാമമായിരുന്നു.
ഒരു മനുഷ്യനെ ഭീകരനാക്കാൻ ചിലപ്പോൾ മന്ത്രവാദമൊന്നും വേണ്ട.
മനുഷ്യരുടെ വിശ്വാസം മാത്രം മതി.
---
അധ്യായം 12 — അവസാന നിഴൽ
അരവിന്ദൻ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങാനുള്ള ദിവസം എത്തി.
കൃഷ്ണനെ കാണാൻ അവൻ കാവിലേക്ക് പോയി.
പക്ഷേ കൃഷ്ണൻ അവിടെ ഇല്ല.
വിളക്ക് കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അതിനരികിൽ ഒരു ചെറിയ കത്ത്.
«“നീ സത്യം തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു. ഇനി എനിക്ക് പോകാം.”»
അരവിന്ദൻ കത്ത് മടക്കി.
കാവിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ പിന്നിൽ നിന്ന് ആരോ വിളിച്ചു.
“അരവിന്ദാ...”
അവൻ നിശ്ചലമായി.
കുഞ്ഞിരാമന്റെ ശബ്ദം.
അവന്റെ ശരീരം വിറച്ചു.
പക്ഷേ കൃഷ്ണന്റെ വാക്കുകൾ ഓർമ്മ വന്നു.
“ഭയത്തെ തിരിഞ്ഞുനോക്കരുത്.”
അവൻ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
വീണ്ടും ശബ്ദം.
“അരവിന്ദാ...”
ഇത്തവണ അത് അവന്റെ അമ്മയുടെ ശബ്ദം.
അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.
പക്ഷേ അവൻ തിരിഞ്ഞില്ല.
കാവിന്റെ അതിരുകടന്നപ്പോൾ ശബ്ദം നിലച്ചു.
അവൻ ഒരു നിമിഷം പിന്നിലേക്ക് നോക്കി.
അവിടെ ആരുമില്ല.
കരിമ്പനകൾ മാത്രം.
കാറ്റിൽ അവയുടെ ഇലകൾ തമ്മിൽ ഉരസുന്ന ശബ്ദം.
അവൻ കാറിൽ കയറി.
എഞ്ചിൻ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു.
പക്ഷേ റിയർവ്യൂ മിററിൽ ഒരു നിഴൽ.
അവൻ പെട്ടെന്ന് നോക്കി.
പിന്നിലെ സീറ്റിൽ ആരുമില്ല.
മിററിന്റെ അരികിൽ ഒരു ചെറിയ കറുത്ത പാട്.
അത് പതുക്കെ ഒരു രൂപമായി മാറി.
ഒരു മനുഷ്യന്റെ നിഴൽ.
അരവിന്ദൻ കണ്ണടച്ചു.
വീണ്ടും തുറന്നു.
നിഴൽ ഇല്ല.
അവൻ കാർ മുന്നോട്ട് എടുത്തു.
---
വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു.
പാലക്കാട്ടെ ആ ഗ്രാമം മാറി.
പഴയ തറവാടുകൾ പലതും പൊളിച്ചു.
വയലുകൾ കുറഞ്ഞു.
പുതിയ വീടുകൾ വന്നു.
മൊബൈൽ ഫോണുകളും വൈദ്യുതിവിളക്കുകളും രാത്രിയെ പകൽപോലെ മാറ്റി.
ഒടിയന്റെ കഥ കുട്ടികൾക്ക് ഇനി പഴയ കഥ മാത്രമായി.
പക്ഷേ ഗ്രാമത്തിലെ ഏറ്റവും പഴയ കാവിൽ ഇന്നും ഒരു ചെറിയ വിളക്ക് കത്തുന്നുണ്ട്.
ആ വിളക്ക് ആരാണ് കത്തിക്കുന്നതെന്ന് ആരും അറിയില്ല.
ഓരോ അമാവാസിയിലും.
ഒരേ സമയത്ത്.
രാത്രി പന്ത്രണ്ടിന്.
അവിടെ ഒരു നിഴൽ ചിലപ്പോൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെടാറുണ്ടെന്ന് ചിലർ പറയുന്നു.
മനുഷ്യന്റെ രൂപം.
പക്ഷേ മുഖമില്ല.
നിഴൽ മാത്രം.
അത് ആരെയും ഉപദ്രവിക്കുന്നില്ല.
വഴിയിലൂടെ പോകുന്നവരെ നോക്കിനിൽക്കും.
പിന്നെ പതുക്കെ കരിമ്പനകളുടെ ഇടയിലേക്ക് അപ്രത്യക്ഷമാകും.
ഒരു ദിവസം ഒരു വയോധികൻ തന്റെ കൊച്ചുമകനോട് ആ കഥ പറഞ്ഞു.
“അത് ഒടിയനാണോ?”
കുട്ടി ചോദിച്ചു.
വൃദ്ധൻ ചിരിച്ചു.
“അല്ല.”
“പിന്നെ?”
വൃദ്ധൻ കാവിലേക്ക് നോക്കി.
“അത് ഒരു മനുഷ്യന്റെ നിഴലാണ്.”
“ആരുടെ?”
വൃദ്ധൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“ഭയത്താൽ കൊല്ലപ്പെട്ട ഒരു മനുഷ്യന്റെ.”
കുട്ടി വീണ്ടും ചോദിച്ചു:
“അവൻ ഇപ്പോഴും ഇവിടെ ഉണ്ടോ?”
വൃദ്ധൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“ചില സത്യങ്ങൾ മരിക്കില്ല.”
അപ്പോഴേക്കും കാവിനപ്പുറത്തെ കരിമ്പനകൾക്കിടയിൽ കാറ്റ് വീശി.
ഇലകൾ തമ്മിൽ ഉരസി.
ശ്ശ്ശ്...
ശ്ശ്ശ്...
അതിനിടയിൽ വളരെ നേർത്തൊരു ശബ്ദം കേട്ടതുപോലെ തോന്നി.
“തിരിഞ്ഞുനോക്കരുത്...”
വൃദ്ധൻ കുട്ടിയുടെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു.
ഇരുവരും മുന്നോട്ട് നടന്നു.
പിന്നിൽ—
ഒരു നിഴൽ മാത്രം.
നിശ്ശബ്ദമായി.
അവരെ പിന്തുടരുകയായിരുന്നു.
അവസാനം.
