ಸ್ನೇಹ — ಒಂದು ಸುಂದರ ಅನುಭವ
ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಸಂಬಂಧಗಳು ನಮಗೆ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೇ ದೊರೆಯುತ್ತವೆ. ತಂದೆ-ತಾಯಿ, ಅಣ್ಣ-ತಮ್ಮ, ಅಕ್ಕ-ತಂಗಿ ಮತ್ತು ಕುಟುಂಬದ ಇತರ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ನಾವು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸ್ನೇಹ ಎಂಬುದು ನಾವು ನಮ್ಮ ಹೃದಯದಿಂದ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವ ಒಂದು ಸುಂದರ ಸಂಬಂಧ.
ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ಕುಟುಂಬದವರಾಗಿರಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ. ರಕ್ತಸಂಬಂಧ ಇರಬೇಕೆಂದೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಒಬ್ಬ ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹಿತ ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ, ಅವನು ಕುಟುಂಬದವರಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಾನೆ.
ಸ್ನೇಹ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಒಟ್ಟಿಗೆ ನಗುವುದು, ಮಾತನಾಡುವುದು ಅಥವಾ ಸುತ್ತಾಡುವುದಲ್ಲ. ಏನನ್ನೂ ಹೇಳದೆ ಇದ್ದರೂ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಮಾತನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹ.
ಇದು ಆರವ್ ಮತ್ತು ಕಬೀರ್ ಅವರ ಕಥೆ.
ಆರವ್ ತುಂಬಾ ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದ ಯುವಕನಾಗಿದ್ದ. ಅವನು ಹೆಚ್ಚು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಸುಲಭವಾಗಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಸ್ನೇಹ ಎಂದರೆ ನಂಬಿಕೆ, ಗೌರವ ಮತ್ತು ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಜೊತೆಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವುದು.
ಕಬೀರ್ ಮಾತ್ರ ಅವನಿಗಿಂತ ಸಂಪೂರ್ಣ ಭಿನ್ನವಾಗಿದ್ದ. ಅವನು ತುಂಬಾ ಹಾಸ್ಯಪ್ರಿಯ, ಉತ್ಸಾಹಭರಿತ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಬೆರೆಯುವ ಸ್ವಭಾವದವನಾಗಿದ್ದ. ಕಬೀರ್ ಇದ್ದಲ್ಲಿ ದುಃಖ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಉಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಅವರ ಮೊದಲ ಭೇಟಿ ಒಂದು ಮಳೆಯ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಡೆಯಿತು.
ಆರವ್ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ. ಜೋರಾಗಿ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕವಿತ್ತು. ತಾನು ನೆನೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಮಳೆಯಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲು ಅವನು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕಬೀರ್ ಓಡುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ.
“ಅಣ್ಣಾ, ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಗ ಕೊಡುತ್ತೀರಾ? ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಇಂದು ಮಳೆಯಲ್ಲೇ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ!”
ಆರವ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಿಗೆ ಸರಿದ.
ಕಬೀರ್ನ ದೃಷ್ಟಿ ಆರವ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪುಸ್ತಕದ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು.
ಅವನು ನಗುತ್ತಾ ಕೇಳಿದ,
“ನೀವು ನೆನೆಯುತ್ತಿದ್ದೀರಲ್ಲ, ಆದರೆ ಈ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಇಷ್ಟು ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಕಾಪಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರೇಕೆ?”
ಆರವ್ ಸಣ್ಣ ನಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೇಳಿದ,
“ಪುಸ್ತಕ ಏನೂ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಾನು ಅನಾರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಮಾತು ಕೇಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.”
ಕಬೀರ್ ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕ.
ಆ ದಿನ ಅವರ ನಡುವೆ ಹೆಚ್ಚು ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಬಸ್ ಬಂತು. ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರಟರು.
ಆದರೆ ಮರುದಿನ ಆರವ್ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಕಬೀರ್ ಆಗಲೇ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ.
ಕಬೀರ್ ಕೇಳಿದ,
“ಇಂದು ಪುಸ್ತಕ ಎಲ್ಲಿದೆ?”
ಆರವ್ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ತೋರಿಸಿ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ,
“ಇಂದು ಅದಕ್ಕೂ ಛತ್ರಿ ಇದೆ.”
ಇಬ್ಬರೂ ನಕ್ಕರು.
ಬಹುಶಃ ಸ್ನೇಹದ ಆರಂಭ ಯಾವಾಗಲೂ ದೊಡ್ಡ ಘಟನೆಯಿಂದ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನಗು, ಒಂದು ಸರಳ ಮಾತು ಮತ್ತು ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಭೇಟಿಯೇ ಜೀವನದ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರ ಸಂಬಂಧದ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ.
ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅವರ ಸ್ನೇಹ ಗಟ್ಟಿಯಾಗತೊಡಗಿತು.
ಅವರು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಚಹಾ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ಕನಸುಗಳು, ಭಯಗಳು, ಕುಟುಂಬ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.
ಒಂದು ದಿನ ಕಬೀರ್ ಆರವ್ನನ್ನು ಕೇಳಿದ,
“ನಿನ್ನ ಜೀವನದ ದೊಡ್ಡ ಕನಸು ಏನು?”
ಆರವ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಮೌನವಾಗಿದ್ದ.
ನಂತರ ಹೇಳಿದ,
“ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನ ತಂದೆ-ತಾಯಿಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಆಗುವಂತಹ ಒಳ್ಳೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಬೇಕು.”
ಕಬೀರ್ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ,
“ನನ್ನ ಕನಸು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುವುದು. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ನಾನು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಜನರು ನನ್ನನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ‘ಅವನು ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿದ್ದ’ ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು.”
ಆರವ್ ಅವನ ಕಡೆ ನೋಡಿ ಹೇಳಿದ,
“ಹಾಗಾದರೆ ನಿನ್ನ ಕನಸು ಈಗಾಗಲೇ ನನಸಾಗಲು ಆರಂಭವಾಗಿದೆ.”
ಕಬೀರ್ ನಗುತ್ತಾ,
“ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ನನಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಮನುಷ್ಯನ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರ ಕೊಟ್ಟೆಯಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ.
ಇಬ್ಬರೂ ನಕ್ಕರು.
ಕಾಲ ಕಳೆಯಿತು.
ಕಾಲೇಜಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವರು ಅನೇಕ ಸುಂದರ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದರು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಜಗಳ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ನಗುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಒಮ್ಮೆ ಆರವ್ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ವಿಫಲನಾದ.
ಅವನು ತುಂಬಾ ನಿರಾಶನಾದ. ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸಿಕೊಂಡ. ಯಾರ ಫೋನ್ಗೂ ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಕಬೀರ್ ಅವನ ಮನೆಗೆ ಬಂದ.
ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿದ.
“ಆರವ್, ಬಾಗಿಲು ತೆರೆ.”
ಒಳಗಿನಿಂದ ಯಾವುದೇ ಉತ್ತರ ಬರಲಿಲ್ಲ.
ಕಬೀರ್ ಬಾಗಿಲಿನ ಹೊರಗೇ ಕುಳಿತುಕೊಂಡ.
“ಸರಿ, ನಾನು ಇಲ್ಲೇ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.”
ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಅವನು ಹೇಳಿದ,
“ನೀನು ಒಂದು ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ವಿಫಲನಾಗಿದ್ದೀಯ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ.”
ಆದರೂ ಒಳಗಿನಿಂದ ಯಾವುದೇ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬರಲಿಲ್ಲ.
ಕಬೀರ್ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದ,
“ನೀನು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯದಿದ್ದರೆ ನಾನು ಹಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.”
ತಕ್ಷಣ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿತು.
ಆರವ್ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ,
“ದಯವಿಟ್ಟು ಹಾಗೆ ಮಾತ್ರ ಮಾಡಬೇಡ!”
ಇಬ್ಬರೂ ನಕ್ಕರು.
ಆ ದಿನ ಆರವ್ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡ.
ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹಿತ ಯಾವಾಗಲೂ ನಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾವು ಮತ್ತೆ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವವರೆಗೆ ನಮ್ಮ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.
ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಇಬ್ಬರ ಜೀವನದಲ್ಲೂ ಬದಲಾವಣೆ ಬಂತು.
ಕಬೀರ್ಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ನಗರದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಉದ್ಯೋಗ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅದು ಅವನ ಕನಸನ್ನು ನನಸಾಗಿಸುವ ದೊಡ್ಡ ಅವಕಾಶವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಆರವ್ನಿಂದ ದೂರ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿತ್ತು.
ನಗರ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವ ಮುನ್ನದ ರಾತ್ರಿ ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಹಳೆಯ ಚಹಾ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು.
ಕಬೀರ್ ಹೇಳಿದ,
“ನೋಡು, ಒಂದು ದಿನ ನಾನು ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗುತ್ತೇನೆ.”
ಆರವ್ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ,
“ಆಮೇಲೆ ನನ್ನನ್ನು ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತೀಯ.”
ಕಬೀರ್ ಅವನ ಕಡೆ ನೋಡಿ ಹೇಳಿದ,
“ಮನುಷ್ಯ ಫೋನ್ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಮರೆತುಬಿಡಬಹುದು. ವಿಳಾಸವನ್ನು ಮರೆತುಬಿಡಬಹುದು. ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.”
ಮರುದಿನ ಕಬೀರ್ ಹೊರಟುಹೋದ.
ಮೊದಲ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳು ಇಬ್ಬರೂ ಪ್ರತಿದಿನ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನಂತರ ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಫೋನ್ನಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವ ಸಮಯ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು. ಸಂದೇಶಗಳೂ ಕಡಿಮೆಯಾದವು.
ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹಲವು ವಾರಗಳು ಕಳೆದುಹೋದವು.
ಆರವ್ಗೆ ಕಬೀರ್ ಬದಲಾಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಅನಿಸಿತು.
ಕಬೀರ್ಗೂ ಆರವ್ ಈಗ ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಇಷ್ಟಪಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅನಿಸಿತು.
ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಇಬ್ಬರೂ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ತುಂಬಾ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.
ಆದರೆ ಯಾರೂ ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ.
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸ್ನೇಹ ದ್ವೇಷದಿಂದ ಮುರಿಯುವುದಿಲ್ಲ.
ತಪ್ಪು ತಿಳುವಳಿಕೆ ಮತ್ತು ಮೌನದಿಂದ ದೂರವಾಗುತ್ತದೆ.
ಒಂದು ದಿನ ಅಚಾನಕ್ ಆರವ್ನ ಫೋನ್ಗೆ ಕಬೀರ್ನ ಕರೆ ಬಂತು.
“ಆರವ್…”
ಅವನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ನೋವು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು.
ಆರವ್ ತಕ್ಷಣ ಕೇಳಿದ,
“ಏನಾಯಿತು?”
ಕಬೀರ್ ಹೇಳಿದ,
“ಅಪ್ಪ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಆರೋಗ್ಯ ಸರಿಯಾಗಿಲ್ಲ.”
ಆರವ್ ಇನ್ನೇನೂ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ.
ಅವನು ಕೇವಲ ಹೇಳಿದ,
“ನಾನು ಬರುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.”
ಕೆಲವು ಗಂಟೆಗಳ ನಂತರ ಆರವ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ತಲುಪಿದ.
ಕಬೀರ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಹೊರಗೆ ಒಬ್ಬನೇ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ದಣಿವು, ಭಯ ಮತ್ತು ಅಸಹಾಯಕತೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು.
ಆರವ್ ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತ.
ಕಬೀರ್ ಅವನ ಕಡೆ ನೋಡಿ ಕೇಳಿದ,
“ನೀನು ಬಂದೆಯಾ?”
ಆರವ್ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ,
“ನೀನು ಕರೆದಿದ್ದೆ.”
ಕಬೀರ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿತು.
“ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದೀಯೆ ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸಿದ್ದೆ.”
ಆರವ್ ಅವನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಹೇಳಿದ,
“ನಾವು ಮಾತನಾಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದೆವು. ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಅಲ್ಲ.”
ಇಬ್ಬರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತರು.
ಆ ದಿನ ಅವರಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹವು ಮಾತುಗಳ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅರ್ಥವಾಯಿತು.
ಆರವ್ ಹಲವು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಕಬೀರ್ನೊಂದಿಗೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದ. ಔಷಧಿಗಳನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟ. ಅಗತ್ಯ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ. ರಾತ್ರಿ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಎಚ್ಚರವಾಗಿದ್ದ.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಕಬೀರ್ನ ತಂದೆಯ ಆರೋಗ್ಯ ಸುಧಾರಿಸತೊಡಗಿತು.
ಕಬೀರ್ ಆರವ್ಗೆ ಹೇಳಿದ,
“ನಿನ್ನ ಈ ಸಹಾಯವನ್ನು ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಹಿಂದಿರುಗಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.”
ಆರವ್ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ,
“ಸ್ನೇಹದಲ್ಲಿ ಉಪಕಾರ ಎಂಬುದೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.”
ಕಬೀರ್ ಕೇಳಿದ,
“ಹಾಗಾದರೆ ಏನಿರುತ್ತದೆ?”
ಆರವ್ ಹೇಳಿದ,
“ಕೇವಲ ಜೊತೆಯಿರುತ್ತದೆ.”
ಕಾಲ ಮತ್ತೆ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿತು.
ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ವ್ಯಸ್ತರಾದರು. ಉದ್ಯೋಗ, ಕುಟುಂಬ, ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳು—ಎಲ್ಲವೂ ಬದಲಾಗಿತ್ತು.
ಆದರೆ ಅವರ ಸ್ನೇಹ ಮಾತ್ರ ಬದಲಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಇಬ್ಬರೂ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಹಳೆಯ ಚಹಾ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಭೇಟಿಯಾದರು.
ನಗರ ಬದಲಾಗಿತ್ತು.
ರಸ್ತೆಗಳು ಬದಲಾಗಿದ್ದವು.
ಚಹಾ ಅಂಗಡಿಯೂ ಮೊದಲಿನಂತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಅವರ ಮುಖದ ಮೇಲಿನ ಸ್ನೇಹದ ನಗು ಮಾತ್ರ ಹಾಗೆಯೇ ಇತ್ತು.
ಕಬೀರ್ ಕೇಳಿದ,
“ಆರವ್, ನಮ್ಮ ಮೊದಲ ಭೇಟಿ ನೆನಪಿದೆಯಾ?”
ಆರವ್ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ,
“ಹೌದು. ನೀನು ಮಳೆಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೆ.”
ಕಬೀರ್ ಹೇಳಿದ,
“ಮತ್ತು ನೀನು ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ.”
ಇಬ್ಬರೂ ನಕ್ಕರು.
ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಕಬೀರ್ ಕೇಳಿದ,
“ನಿನ್ನ ಪ್ರಕಾರ ಸ್ನೇಹ ಎಂದರೆ ಏನು?”
ಆರವ್ ಆಕಾಶದ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ,
“ಸ್ನೇಹ ಎಂದರೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಮಾತನಾಡುವುದಲ್ಲ.
ಸ್ನೇಹ ಎಂದರೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿರುವುದಲ್ಲ.
ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ಒಬ್ಬರ ಅಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಅಲ್ಲ.
ಎಷ್ಟು ದಿನ ಮಾತನಾಡದೇ ಇದ್ದರೂ, ಅಗತ್ಯ ಬಂದಾಗ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳದೆ ನಮ್ಮ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುವ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇರುವುದು—ಅದೇ ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹ.”
ಕಬೀರ್ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ,
“ನಮ್ಮ ದುರ್ಬಲ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನಮಗೆ ನೆನಪಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹಿತ.”
ಆ ದಿನ ಸೂರ್ಯ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅಸ್ತಮಿಸುತ್ತಿದ್ದ.
ಇಬ್ಬರು ಸ್ನೇಹಿತರು ಮೌನವಾಗಿ ಆ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಅವರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಬಂದಿದ್ದವು.
ಆದರೆ ಅವರ ಸ್ನೇಹ ಮಾತ್ರ ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿದಿತ್ತು.
ಏಕೆಂದರೆ ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹ ದೂರದಿಂದ ದುರ್ಬಲವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಕಾಲ ಕಳೆದಂತೆ ಹಳೆಯದಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳು ಬದಲಾದರೂ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.
ಅದು ಹೃದಯದಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಸುಂದರ ಅನುಭವ.
ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಜನರು ನಮ್ಮ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾರೆ.
ಕೆಲವರು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಇರುತ್ತಾರೆ.
ಕೆಲವರು ನಮಗೆ ಯಾವುದೋ ಪಾಠ ಕಲಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.
ಆದರೆ ಕೆಲವರು ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಭಾಗವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ನೆನಪುಗಳಿಲ್ಲದೆ ನಮ್ಮ ಹಿಂದಿನ ಜೀವನವೇ ಅಪೂರ್ಣವೆನಿಸುತ್ತದೆ.
ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸಂತೋಷಪಡುವ, ನಿಮ್ಮ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ನೀವು ಕರೆಯದಿದ್ದರೂ ನಿಮ್ಮ ಬಳಿಗೆ ಬರುವ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಮೌನವನ್ನೂ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ನೇಹಿತನಿದ್ದರೆ—ಅವನನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ.
ಹಣವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಸಂಪಾದಿಸಬಹುದು.
ಅನೇಕ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಖರೀದಿಸಬಹುದು.
ಆದರೆ ಒಬ್ಬ ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು—
ಜೀವನ ನಮಗೆ ನೀಡುವ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ಉಡುಗೊರೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ.
ಸ್ನೇಹ ಕೇವಲ ಒಂದು ಪದವಲ್ಲ.
ಸ್ನೇಹ ಒಂದು ಷರತ್ತಲ್ಲ.
ಸ್ನೇಹ ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಂಬಂಧವೂ ಅಲ್ಲ.
ಸ್ನೇಹ ಒಂದು ಸುಂದರ ಅನುಭವ—
ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಎರಡು ಹೃದಯಗಳನ್ನು ಸದಾ ಹತ್ತಿರವಾಗಿರಿಸುವ ಅನುಭವ.
