ही माझ्या एका नवीन पतीवरील कथा आहे—एक असा पती जो आपल्या पत्नीवर इतके अगाध प्रेम करतो की तिच्यासाठी तो काहीही करू शकतो, पण तरीही तो कधीच आपल्या भावना तिला व्यक्त करू शकत नाही.
एका विमानतळावर २६-२७ वर्षांचा एक तरुण हातात पासपोर्ट आणि फ्लाईटचे तिकीट घेऊन उभा होता. त्याचे डोळे थोड्या अंतरावर उभ्या असलेल्या एका व्यक्तीवर खिळलेले होते, पण त्या डोळ्यांत कोणताही राग नव्हता. क्षणात त्याने पासपोर्ट आणि तिकीट तिच्या हातात देत म्हटले, "घे Radhika, हा तुझा पासपोर्ट आणि हे तुझं तिकीट."
मुलगी त्याच्याकडे एकदा पाहत म्हणाली, "Dev, तू कुठे जाणार?"
हसत तो तरुण म्हणाला, "माझी काळजी करू नकोस, मी खूप खूश आहे." पण त्याच्या डोळ्यांत स्पष्ट वेदना दिसत होती—आपल्या अत्यंत जवळच्या व्यक्तीला गमावण्याची भीती.
काही क्षण दोघेही शांत राहिले. मग Dev ने तिला विचारले, "तू त्याला फोन करून तू येत असल्याची माहिती दिलीस का?"
Radhika म्हणाली, "हो, Dev, मी दिली आहे."
Dev ने जेव्हा तिचा उतरलेला चेहरा पाहिला, तेव्हा त्याने स्वतःच्या चेहऱ्यावर एक खोटाHस्या आणत म्हटले, "अगं, तुझा चेहरा असा उतरलाय का? आजचा दिवस तर आनंदाचा आहे! आज तू तुझ्या खऱ्या प्रेमाला भेटायला चाललीस."
Radhika ने काही उत्तर दिले नाही, चेहऱ्यावर फक्त एक क्षीण हासू आणले. थोड्याच वेळात विमानाची घोषणा झाली आणि काही क्षणांतच Radhika Dev पासून दूर निघून गेली.
Dev काही वेळ ती जात असल्याचे पाहत राहिला. मग तो बाहेर आला, आपल्या कारमध्ये बसला आणि मोठ्याने हुंदके देऊन रडू लागला—
"Radhika, तू मला कशी सोडून जाऊ शकलीस? का, का, असं का? या सगळ्या वर्षांत तुला माझं प्रेम दिसलं नाही का? माझ्यामध्ये काय कमी होतं? तुझं प्रेम मिळवण्यात मी कुठं कमी पडलो? तू माझी साथ का सोडलीस?"
तो तासनतास असाच रडत राहिला. त्याचे अश््रू सांगत होते की तो त्या मुलीवर किती जीवापाड प्रेम करत होता. Radhika ने विमानतळावर जेव्हा Dev चा निरोप घेतला, तेव्हा तिला कदाचित जाणीवच नसेल की ती तिचा आनंद, तिच्या जगण्याचे कारण आणि स्वतःचे संपूर्ण विश्व सोबत घेऊन जात आहे. शेवटी, Radhika शिवाय Dev चे असे कोण होते?
अनाथालायात वाढलेला तो पोरका तरुण. Radhika शी लग्न झाल्यापासून त्याचे एकच स्वप्न होते—की आता त्याचे स्वतःचे एक कुटुंब असेल. आता त्याला कोणी अनाथ म्हणणार नाही. त्याला Radhika च्या चरणी जगातील सर्व सुख वाहायचे होते.
Dev च्या डोळ्यांसमोर तो प्रसंग तरळला जेव्हा त्याने पहिल्यांदा Radhika ला पाहिले होते आणि स्वतःशी वचन घेतले होते की तो तिच्या पायाशी जगातील सर्व सुख आणून ठेवीन. आणि जेव्हा Radhika लाल जोड्यात वधू बनून त्याच्या घरी आली, तेव्हा Dev ला जणू स्वर्गच सापडला होता.
Dev या विचारांत हरवलेला असतानाच अचानक त्याला जाणीव झाली की Radhika आता त्याच्यासोबत नाही—ती निघून गेली आहे. हा विचार येताच त्याच्या छातीत असह्य वेदना होऊ लागल्या. त्याने स्टेअरिंग व्हील इतक्या घट्ट पकडले की त्याची बोटे पांढरी पडली.
मन वळवण्यासाठी Dev ने कारचा रेडिओ सुरू केला, पण वाजणारे प्रत्येक गीत त्याच्या एकाकीपणाची जणू चेष्टा करत होते. राጋने त्याने रेडिओ बंद केला आणि कार वेगाने पुढे हाकली.
Dev सरळ घरी पोहोचला. दरवाजाला कुलूप होते. कुलूप उघडताच एका थंड वाऱ्याने त्याचे स्वागत केले. त्याने घराकडे निरखून पाहिले. कालच या घरात Radhika चे हसणे, तिच्या बांगड्यांचा किरकिरा आणि पायांच्या पैंजणांचा आवाज घुमत होता, पण आज तिथे एखाद्या स्मशானसारखी भयाण शांतता पसरली होती.
Dev ने दिवा लावला. समोरच डायनिंग टेबलवर त्यांचे लग्नाचे वर्धापनदिनाचे केक ठेवले होते आणि मेणबत्त्या जशाच्या तशा विरघळून घट्ट झाल्या होत्या—अस्संच Dev चे स्वप्नही विरघळून गेले होते.
Dev... जणू कोणाच्या हाकेने तो त्या टेबलजवळ जाऊन बसला. त्याचे लक्ष त्या केकवर गेले, ज्यावर कोरले होते: "Happy Marriage Anniversary."
वर्षांनुवर्षे मी एक स्वप्न पाहिले जे कधीच पूर्ण झाले नाही,
ज्याला मी माझे समजलो, तो कधीच माझा झाला नाही... 💔
Dev ने Radhika ला कायमचा निरोप दिला होता. Radhika पासून दूर जाणे म्हणजे Dev साठी स्वतःचे हृदय आपल्याच हाताने हजार तुकड्यांमध्ये कापण्यासारखे होते. तरीही Dev ने हा कठीण निर्णय घेतला, कारण Radhika त्याच्यासोबत खुश नव्हती. तिने त्याच्याशी लग्न फक्त तिच्या मजबूरीपोटी केले होते. तिचे मन फक्त Akash वर जडले होते—ही गोष्ट तिने त्यांना लग्नाच्या पहिल्याच रात्री Dev ला सांगितली होती.
पण Dev ला वाटले होते की जर त्याने Radhika ची उत्तम काळजी घेतली, तर एक दिवस ती नक्कीच त्याच्यावर प्रेम करू लागेल. याच आशेवर गेल्या संपूर्ण वर्षात त्याने एका वेड्यासारख्या Radhika च्या प्रत्येक आवडीनिवडीची आणि सुखाची काळजी घेतली. तिला जे आवडायचे, मग त्यासाठी Dev ला दिवसरात्र मेहनत करावी लागली असני, तरी तो ते तिच्या पायाशी आणून ठेवायचा.
Dev ला स्वतःचे कुणी कुटुंब नव्हते, म्हणूनच तो Radhika ला आपले प्रेम आणि कुटुंब दोन्ही मानत होता. जेव्हा Radhika म्हणाली की ती Akash वर प्रेम करते आणि त्याच्याकडे जाऊ इच्छिते, तेव्हाही Dev ने तिच्यासमोर असा आव आणला की जणू त्याला काहीच फरक पडत नाही. पण Radhika जेव्हा जेव्हा फोनवर Akash शी बोलत असे, तेव्हा Dev एकटा बसून खूप रडायचा. रोज तो आपल्या प्रयत्नांची आणि प्रेमाची जाणीव Radhika ला करून देण्याचा प्रयत्न करायचा, पण Radhika चे डोळे Akash नावाच्या पट्टीने बांधलेले होते. तिने कधीच Dev च्या डोळ्यांत डोlकून पाहिले नाही; जर तिने पाहिले असते, तर तिला तिथे तिच्याबद्दलचे अथांग प्रेम नक्कीच दिसले असते.
Dev ने पुढे होऊन केक ला स्पर्श केला. तो Radhika चा आवडता केक होता, जो Dev ने स्वतःच्या हाताने बनवला होता. त्याचे मन मोठ्याने ओरडून सांगायचे होते: "Radhika, मी तुझ्यावर खूप प्रेम करतो! त्या Akash पेक्षाही जास्त. खूप जास्त!"
पण तो शब्द कधीच आपल्या ओठांवर आणू शकला नाही. गेल्या एका वर्षात त्याने Radhika ची मित्रासारखी काळजी घेतली, तिच्या प्रत्येक इच्छेची पूर्ती केली, पण आपले प्रेम कधीच व्यक्त करू शकला नाही. त्याला भीती वाटत होती की जर त्याने आपले मन खुले केले, तर कदाचित Radhika फक्त त्याच्यासोबत राहण्यासाठी स्वतःचा आनंद दाबून टाकेल. पण त्याला Radhika चा केवळ वावर नको होता, त्याला तिचा आत्मा हवा होता. त्याला फक्त तिला हसतमुख पाहायचे होते.
त्याने जवळच पडलेली एक बांगडी उठवली आणि त्यातून केकचा एक छोटा तुकडा कापून मुखात टाकला. तो गोडवा घशाखाली उतरताच डोळ्यातून एक अश्रू ओघळून गालावर ओघळला. त्या केकची चव कडू लागली—अक्षरशः त्याच्या अपूर्ण प्रेमासारखी.
