ભાગ 7 — પાંચમો પડછાયો
કાઉન્ટડાઉન હજુ પણ ચાલુ હતું.
17:58:02
17:58:01
17:58:00
આરવની નજર ફોટોગ્રાફ પર જ હતી.
પાંચમો પડછાયો હવે પહેલાં કરતાં થોડો સ્પષ્ટ દેખાતો હતો. તે ચારેય લોકોની પાછળ ઊભો હતો, પરંતુ ફોટામાં કોઈ પાંચમો માણસ દેખાતો નહોતો.
ફક્ત પડછાયો.
આરવે ફોટો ટેબલ પર મૂકી દીધો.
“આ ફોટો કોઈ રીતે બદલી રહ્યો છે.”
મીરા તરત બોલી, “એને સ્પર્શ ન કર.”
“કેમ?”
“કારણ કે આપણે જાણતા નથી કે સિસ્ટમ માત્ર દૃશ્ય બદલી રહી છે કે સ્મૃતિ પણ.”
નિષાએ ફોટો તરફ જોયું.
“મને લાગે છે કે પડછાયો મને ઓળખીતો છે.”
આરવ તેની તરફ વળ્યો.
“તને?”
નિષાએ આંખો મીંચી.
“હા. પરંતુ ચહેરો યાદ આવતો નથી.”
“ક્યાં જોયો હતો?”
“આ જ લેબમાં.”
મીરાએ તરત કહ્યું, “નિષા, તારી યાદ પર વિશ્વાસ ન કર.”
“તમે હંમેશાં આ જ કહો છો,” નિષાએ જવાબ આપ્યો. “પરંતુ જો અમારી યાદો ખોટી છે, તો તમે જે કહો છો એ પણ ખોટું હોઈ શકે.”
મીરા ચૂપ રહી.
આરવે મુખ્ય સ્ક્રીન તરફ જોયું.
કાઉન્ટડાઉન હવે—
17:56:31
“આ ગણતરી કઈ ઘટના માટે છે?”
મીરાએ કહ્યું, “મને ખબર નથી.”
“પણ તમે પહેલાં કહ્યું કે આ કાલ સુધીનો સમય છે.”
“હા.”
“કઈ ઘટના?”
મીરાએ આંખો નીચે કરી.
“સિસ્ટમ સંપૂર્ણ રીતે સક્રિય થવાની.”
આરવની આંખો પહોળી થઈ ગઈ.
“એ પછી?”
“પછી નક્ષત્ર જે સંભાવનાને સૌથી મજબૂત માને છે, એને વાસ્તવિક બનાવવાનો પ્રયાસ કરશે.”
“અને એ સંભાવના કઈ છે?”
મીરાએ જવાબ આપ્યો નહીં.
આરવે સ્ક્રીન તરફ જોયું.
ત્યાં અચાનક એક નવી લાઇન દેખાઈ:
PRIMARY OUTCOME: ARAV RETURNS TO ZERO
“Zero ફરી કેમ?”
નિષા આગળ આવી.
“કારણ કે તું જ એનું કેન્દ્ર છે.”
“પણ Zero કોઈ વ્યક્તિ નથી એમ તું કહ્યું હતું.”
“હા.”
“તો પછી?”
નિષાએ ધીમેથી કહ્યું—
“કદાચ મેં ખોટું સમજ્યું હતું.”
આરવે તેની તરફ જોયું.
“તને શું લાગે છે?”
નિષા બોલી નહીં.
તે અચાનક રૂમમાંથી બહાર નીકળી.
“નિષા!”
આરવ તેની પાછળ દોડ્યો.
કોરિડોરમાં પહોંચતાં જ નિષા અટકી ગઈ.
“શું થયું?”
તેણે દિવાલ તરફ ઈશારો કર્યો.
દિવાલ પર એક જૂનો ફોટોગ્રાફ હતો.
તે જ ફોટોગ્રાફ.
પરંતુ આ વખતે તેમાં માત્ર ત્રણ વ્યક્તિઓ હતી.
આરવ.
નિષા.
અને મીરા.
દેવ ગાયબ હતો.
“આ ફોટો...” આરવે કહ્યું.
“હા.”
“આમાં દેવ નથી.”
“પણ આપણે હમણાં જે ફોટો જોયો તેમાં દેવ હતો.”
નિષાએ ધીમેથી કહ્યું, “અને પાંચમો પડછાયો પણ.”
આરવે બંને ફોટા સરખાવ્યા.
એકમાં દેવ.
બીજામાં દેવ નહોતો.
પરંતુ બંનેની તારીખ એક જ હતી.
24 ઓગસ્ટ 2026.
“આ શક્ય નથી.”
નિષાએ કહ્યું, “નક્ષત્ર માટે શક્ય અને અશક્ય વચ્ચેનો ભેદ હવે રહ્યો નથી.”
અચાનક પાછળથી મીરાનો અવાજ આવ્યો.
“તમારે બંનેએ આ રૂમમાં આવવું ન જોઈએ.”
બંને પાછા ફર્યા.
મીરા હાથમાં જૂની ફાઇલ લઈને ઊભી હતી.
“આ ફાઇલ શું છે?” આરવે પૂછ્યું.
“દેવની.”
“એમાં શું છે?”
“એણે નક્ષત્ર વિશે જે અંતિમ નોંધ લખી હતી.”
“મને આપો.”
મીરાએ ફાઇલ તેની તરફ કરી.
આરવે પ્રથમ પાનું ખોલ્યું.
ઉપર લખેલું હતું—
PROJECT NAKSHATRA — FAILURE REPORT
નીચે દેવના હસ્તાક્ષર હતા.
આરવ વાંચવા લાગ્યો.
“નક્ષત્રને માણસની સંભાવનાઓ સમજવામાં સફળતા મળી છે. પરંતુ એક અનપેક્ષિત પરિણામ સામે આવ્યું છે.”
આગળના પાનાં પર શબ્દો ધૂંધળા હતા.
આરવે આગળનું પાનું ખોલ્યું.
“જ્યારે Subject Zero સિસ્ટમ સાથે જોડાય છે, ત્યારે નક્ષત્ર અન્ય તમામ સંભાવનાઓ કરતાં એક ચોક્કસ પરિણામને સતત પસંદ કરે છે.”
આરવે અટકી ગયો.
“કયું પરિણામ?”
મીરાએ કહ્યું, “આગળ વાંચ.”
આગળ લખેલું હતું—
“Subject Zero must never be allowed to remember the original decision.”
આરવે ધીમેથી વાંચ્યું.
“મૂળ નિર્ણય...”
તે મીરા તરફ વળ્યો.
“કયો નિર્ણય?”
મીરા ચૂપ.
નિષાએ ફાઇલ ઝૂંટવી લીધી.
છેલ્લા પાનાં પર માત્ર એક વાક્ય હતું.
“If he remembers, Zero begins again.”
નિષાએ ધીમેથી તેનો અર્થ કર્યો—
“જો એને યાદ આવશે, તો Zero ફરી શરૂ થશે.”
આરવ પાછળ ખસી ગયો.
“એટલે મારી યાદો કાઢવામાં આવી હતી?”
મીરા બોલી, “હા.”
“મને બચાવવા?”
“ના.”
મીરાએ પ્રથમ વખત સંપૂર્ણ સત્ય સ્વીકાર્યું.
“સિસ્ટમને બચાવવા.”
આરવ થોડી ક્ષણ સ્થિર રહ્યો.
“શું?”
“નક્ષત્રને લાગતું હતું કે તું તેની સામેનો એકમાત્ર અનિશ્ચિત તત્વ છે.”
“એટલે મને ભૂલાવી દીધો?”
“હા.”
“અને નિષા?”
મીરા તેની તરફ જોઈ.
“તારી છેલ્લી યાદ તરીકે.”
આરવ સમજી શક્યો નહીં.
“એનો અર્થ?”
“નિષા તારી યાદોમાં રહી જાય તો તું ફરી સત્ય સુધી પહોંચી શકે. એટલે એને પણ દૂર કરવી જરૂરી હતી.”
નિષા નિઃશબ્દ ઊભી રહી.
આરવે ધીમેથી તેની તરફ જોયું.
“એટલે તું પણ...”
“હા,” નિષાએ કહ્યું, “મને પણ ભૂલાવવામાં આવી.”
અચાનક લેબની બધી સ્ક્રીનો ચાલુ થઈ ગઈ.
એકસાથે.
દરેક સ્ક્રીન પર એક જ દૃશ્ય હતું.
એક કોરિડોર.
તેમાં આરવ ચાલતો હતો.
નિષા તેની પાછળ હતી.
મીરા ક્યાંય નહોતી.
આરવે સ્ક્રીન તરફ જોયું.
“આ ક્યારેનું છે?”
મીરા બોલી, “હમણાંનું નહીં.”
“તો?”
“કાલનું.”
સ્ક્રીન પરનો આરવ એક દરવાજા સામે અટક્યો.
દરવાજા પર લખેલું હતું—
ZERO
તે અંદર ગયો.
નિષા પણ તેની પાછળ ગઈ.
પછી સ્ક્રીન પર અચાનક લાઇટ બંધ થઈ ગઈ.
થોડી ક્ષણ પછી ફરી પ્રકાશ આવ્યો.
રૂમમાં હવે માત્ર આરવ હતો.
નિષા નહોતી.
અને આરવના હાથમાં એક વસ્તુ હતી—
એક લોહિયાળ નહીં, પરંતુ જૂનું કાળું ઉપકરણ.
તેમાં એક જ શબ્દ દેખાતો હતો:
RESET
વર્તમાન આરવે પાછળ જોયું.
નિષા તેની બાજુમાં ઊભી હતી.
“આ દૃશ્ય સાચું હશે?”
મીરાએ ધીમેથી કહ્યું—
“હવે એ જ જાણવા માટે આપણી પાસે સત્તર કલાકથી પણ ઓછો સમય છે.”
કાઉન્ટડાઉન સ્ક્રીન પર—
17:41:08
અચાનક બીજી લાઇન દેખાઈ.
NEW VARIABLE DETECTED
પછી—
NISHA
નિષા પાછળ ખસી ગઈ.
“મારું નામ કેમ દેખાય છે?”
આરવ સ્ક્રીન તરફ આગળ વધ્યો.
નવી લાઇન ધીમે ધીમે દેખાઈ—
VARIABLE NISHA: REMOVAL REQUIRED
નિષાના ચહેરા પર ભય છવાઈ ગયો.
મીરા ધીમેથી બોલી—
“નક્ષત્રે નિર્ણય લઈ લીધો છે.”
આરવે પૂછ્યું—
“કયો નિર્ણય?”
મીરાએ સ્ક્રીન તરફ જોયું.
“નિષાને તારી યાદોમાંથી બીજી વાર કાઢવાનો.”
અને એ જ ક્ષણે લેબનો દરવાજો આપમેળે બંધ થઈ ગયો.
વાચકો માટે પ્રશ્ન
નક્ષત્ર નિષાને ફરી આરવની યાદોમાંથી કેમ કાઢવા માગે છે—અને જો નિષા જ Zeroનું રહસ્ય ઉકેલવાની ચાવી હોય, તો તેને બચાવવા આરવને કયો એવો નિર્ણય લેવો પડશે જે કદાચ આખી દુનિયાની દિશા બદલી શકે?
