Genre: Horror • Romance • Thriller
സ്ഥലം: കേരളത്തിലെ ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമം
പ്രധാന കഥാപാത്രങ്ങൾ:
അർജുൻ – 18 വയസ്സുള്ള കോളേജ് വിദ്യാർത്ഥി
മീര – രാത്രിയിൽ മാത്രം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന ദുരൂഹയായ പെൺകുട്ടി
അധ്യായം 1 – ആ രാത്രി
മഴ പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു ജൂലൈ രാത്രി.
കേരളത്തിലെ ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിലെ പഴയ വീട്ടിൽ അർജുൻ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു.
അച്ഛനും അമ്മയും ബന്ധുവീട്ടിലേക്ക് പോയിരുന്നു.
രാത്രി 11:47.
മൊബൈലിൽ സമയം നോക്കിയ ശേഷം അർജുൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
മഴയ്ക്ക് ചെറിയൊരു ശമനം വന്നിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ്…
ടക്… ടക്… ടക്…
വീടിന്റെ മുൻവാതിലിൽ ആരോ മുട്ടി.
അർജുൻ ഞെട്ടി.
“ഈ സമയത്ത് ആരാ?”
അവൻ പതുക്കെ വാതിലിനടുത്തേക്ക് നടന്നു.
വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ…
പുറത്ത് ആരുമില്ല.
പക്ഷേ മഴയിൽ നനഞ്ഞ ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ കാൽപ്പാടുകൾ വാതിലിൽ നിന്ന് അകത്തേക്ക് വരുന്നതായി അവൻ കണ്ടു.
അർജുന്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു.
കാൽപ്പാടുകൾ…
അവന്റെ മുറിയിലേക്കാണ് പോയിരുന്നത്.
അധ്യായം 2 – അവൾ
അർജുൻ കാൽപ്പാടുകൾ പിന്തുടർന്നു.
മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
അവിടെ…
ജനലിനരികിൽ ഒരു പെൺകുട്ടി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
നീളമുള്ള കറുത്ത മുടി.
വെള്ള വസ്ത്രം.
മഴത്തുള്ളികൾ അവളുടെ മുടിയിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് വീഴുന്നു.
അവൾ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“പേടിച്ചോ?”
അർജുന് സംസാരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
“നീ… ആരാ?”
അവൾ ചിരിച്ചു.
“മീര.”
“നീ ഇവിടെ എന്താ ചെയ്യുന്നത്?”
മീര ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
“നിന്നെ കാണാൻ വന്നതാണ്.”
അർജുൻ ഞെട്ടി.
“എന്നെയോ?”
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പകരം അവന്റെ മേശപ്പുറത്ത് കിടന്നിരുന്ന പഴയ ഫോട്ടോ എടുത്തു.
അത് അർജുന്റെ ബാല്യകാല ഫോട്ടോ ആയിരുന്നു.
മീര ആ ഫോട്ടോ നോക്കി പറഞ്ഞു:
“നീ എന്നെ മറന്നല്ലോ…”
അധ്യായം 3 – പരിചയമില്ലാത്ത പരിചയം
അടുത്ത ദിവസം അർജുൻ രാത്രി നടന്ന കാര്യങ്ങൾ ഓർത്ത് ഭയന്നു.
പക്ഷേ രാത്രി വീണ്ടും…
11:47.
മീര വീണ്ടും വന്നു.
അവൾ വന്നതോടെ മുറിയിലെ ലൈറ്റ് സ്വയം അണഞ്ഞു.
പക്ഷേ അർജുൻ ഇത്തവണ പേടിച്ചില്ല.
അവളോട് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
മീര എല്ലാ രാത്രിയും അവനെ കാണാൻ വന്നു.
അവൾ തന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ഒന്നും പറയില്ല.
അവളുടെ വീട്ടെവിടെയാണെന്ന് ചോദിച്ചാൽ ചിരിക്കും.
“ഞാൻ താമസിക്കുന്ന സ്ഥലം നിനക്ക് കാണാൻ കഴിയില്ല.”
അർജുൻ അവളുമായി കൂടുതൽ അടുപ്പത്തിലായി.
അവളുടെ വരവിനായി അവൻ കാത്തിരുന്നു.
ഒരു രാത്രി അർജുൻ ചോദിച്ചു:
“മീര… നീ എനിക്ക് ആരാണ്?”
അവൾ കുറച്ചു നേരം അവനെ നോക്കി.
പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“നീ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാൾ.”
അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു.”
മീരയുടെ മുഖത്ത് ആദ്യമായി സന്തോഷം തെളിഞ്ഞു.
പക്ഷേ അതേ നിമിഷം…
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് രക്തം ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി.
അർജുൻ നിലവിളിച്ചു.
അധ്യായം 4 – രഹസ്യം
അടുത്ത ദിവസം അർജുൻ ഗ്രാമത്തിലെ പഴയ ലൈബ്രറിയിൽ പോയി.
അവൻ ഒരു പഴയ പത്രം കണ്ടു.
“18 വയസ്സുള്ള മീരയെ കാണാതായി.”
ഫോട്ടോ കണ്ടപ്പോൾ അർജുൻ ഞെട്ടിപ്പോയി.
അത്…
മീരയായിരുന്നു.
പത്രത്തിന്റെ തീയതി നോക്കി.
15 വർഷം പഴയ വാർത്ത.
അർജുന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു.
അവൻ ലൈബ്രേറിയനോട് ചോദിച്ചു:
“ഈ പെൺകുട്ടിക്ക് എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?”
വൃദ്ധൻ കുറച്ചു നേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
“അവളെ അവസാനമായി കണ്ടത്… ഈ ഗ്രാമത്തിലെ പഴയ പാലത്തിനടുത്താണ്.”
“അവൾ മരിച്ചോ?”
വൃദ്ധൻ അർജുന്റെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കി.
“മരിച്ചെന്ന് ആരും ഉറപ്പിച്ച് പറഞ്ഞിട്ടില്ല.”
അർജുൻ തിരിച്ചു പോകുമ്പോൾ വൃദ്ധൻ പിന്നിൽ നിന്ന് വിളിച്ചു.
“മോനേ…”
അർജുൻ തിരിഞ്ഞു.
“രാത്രി 11:47ന് ആ പാലത്തിനടുത്തേക്ക് പോകരുത്.”
അധ്യായം 5 – പാലം
ആ രാത്രി അർജുൻ മീരയെ കാത്തിരുന്നു.
11:47.
മീര വന്നു.
പക്ഷേ ഇന്ന് അവളുടെ മുഖത്ത് ചിരിയില്ല.
“എന്റെ കൂടെ വരുമോ?”
“എവിടെ?”
“ഞാൻ നിന്നെ ആദ്യമായി കണ്ട സ്ഥലത്തേക്ക്.”
അർജുൻ അവളുടെ പിന്നാലെ നടന്നു.
അവർ പഴയ പാലത്തിലെത്തി.
മീര പാലത്തിന്റെ നടുവിൽ നിന്നു.
“അർജുൻ…”
“എന്താ?”
“നീ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ…”
അവൾ കൈ നീട്ടി.
“എന്റെ കൂടെ വരണം.”
അർജുൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു.
അവളുടെ കൈ…
മഞ്ഞുപോലെ തണുത്തിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് പാലത്തിനടിയിൽ നിന്ന് ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ നിലവിളി കേട്ടത്.
“അർജുൻ…!”
അവൻ താഴേക്ക് നോക്കി.
വെള്ളത്തിൽ…
ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ശരീരം ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അവൻ വീണ്ടും മീരയെ നോക്കി.
അവൾ അവന്റെ മുന്നിൽ ഇല്ല.
പകരം…
അവന്റെ പിന്നിൽ നിന്ന് അവളുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.
“നീ എന്നെ കണ്ടെത്തി.”
അർജുൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു.
മീരയുടെ മുഖം മാറിയിരുന്നു.
കണ്ണുകൾ കറുത്തിരുന്നു.
ചുണ്ടുകളിൽ രക്തം.
“ഇനി എനിക്ക് നിന്നെ വിട്ടുകൊടുക്കാൻ കഴിയില്ല.”
അധ്യായം 6 – സ്വപ്നം
“ഇല്ല!”
അർജുൻ പെട്ടെന്ന് കണ്ണുതുറന്നു.
അവൻ തന്റെ കിടക്കയിൽ കിടക്കുകയായിരുന്നു.
രാവിലെ.
അമ്മ അവന്റെ അടുത്ത് ഇരിക്കുന്നു.
“എന്താ മോനേ? എന്തിനാ നിലവിളിച്ചത്?”
അർജുൻ ശ്വാസംമുട്ടി ചുറ്റും നോക്കി.
മീര ഇല്ല.
പാലമില്ല.
മഴയില്ല.
അവൻ എല്ലാം സ്വപ്നമായിരുന്നെന്ന് മനസ്സിലാക്കി.
അമ്മ ചിരിച്ചു.
“ഇന്നലെ രാത്രി മുഴുവൻ നീ എന്തൊക്കെയോ സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.”
അർജുൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.
മേശപ്പുറത്ത് ഫോൺ കിടക്കുകയായിരുന്നു.
അവൻ ഫോൺ എടുത്തു.
സമയം:
7:15 AM.
അവൻ ആശ്വാസത്തോടെ ചിരിച്ചു.
“ഒരു സ്വപ്നം മാത്രമായിരുന്നു…”
അവൻ ബാത്ത്റൂമിലേക്ക് നടന്നു.
പക്ഷേ മേശപ്പുറത്ത് എന്തോ കണ്ടു.
ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ.
അർജുൻ അത് എടുത്തു.
ഫോട്ടോയിൽ…
അവനും മീരയും ഒരുമിച്ച് നിൽക്കുന്നു.
അർജുന്റെ മുഖം വെളുത്തുപോയി.
കാരണം…
അവന് ആ ഫോട്ടോയിൽ ധരിച്ചിരുന്ന വസ്ത്രം ഓർമ്മയില്ല.
ഫോട്ടോയുടെ പുറകിൽ ഒരു തീയതി എഴുതിയിരുന്നു.
15 വർഷം മുമ്പ്.
അവൻ വിറയുന്ന കൈകളോടെ ഫോട്ടോ മറിച്ചുനോക്കി.
അവിടെ ഒരു വരി കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു:
“അർജുൻ, അടുത്ത രാത്രി വീണ്ടും വരണം.”
അപ്പോഴാണ്…
അവന്റെ മുറിയിലെ ക്ലോക്ക് സ്വയം പ്രവർത്തിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്.
11:46…
11:47…
ടക്… ടക്… ടക്…
വാതിലിൽ വീണ്ടും മുട്ടി.
അർജുൻ വാതിലിലേക്ക് നോക്കി.
പുറത്ത് നിന്ന് മീരയുടെ ശബ്ദം കേട്ടതും അർജുൻ അനങ്ങാതെ നിന്നു.
ക്ലോക്കിൽ സമയം…
11:47 PM.
അവൻ പതുക്കെ വാതിലിനടുത്തേക്ക് നടന്നു.
“മീര…?”
മറുപടിയില്ല.
വാതിൽ തുറന്നു.
പുറത്ത് ആരുമില്ല.
പക്ഷേ നിലത്ത്…
നനഞ്ഞ കാൽപ്പാടുകൾ.
അവന്റെ മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കല്ല.
പുറത്ത് നിന്ന്…
അവന്റെ മുറിയിലേക്കാണ്.
അർജുൻ പിന്നിലേക്ക് നോക്കി.
മുറിയുടെ ജനലിനരികിൽ മീര നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഇത്തവണ അവളുടെ മുഖത്ത് ഭയമായിരുന്നു.
“നീ എന്തിനാ തിരിച്ചു വന്നത്?” അവൾ ചോദിച്ചു.
“നീ തന്നെയല്ലേ എന്നെ വിളിച്ചത്?”
മീര പതുക്കെ തലകുലുക്കി.
“ഞാനല്ല…”
അർജുന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു തണുപ്പ് പാഞ്ഞു.
“പിന്നെ ആരാണ്?”
മീര അവന്റെ പിന്നിലേക്ക് നോക്കി.
“അവൻ.”
അർജുൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
മുറിയിൽ ആരുമില്ല.
പെട്ടെന്ന് ലൈറ്റ് അണഞ്ഞു.
ഭാഗം 7 — മറ്റൊരാൾ
ലൈറ്റ് വീണ്ടും തെളിഞ്ഞപ്പോൾ മീര അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
പകരം കണ്ണാടിയിൽ അർജുൻ ഒരു രൂപം കണ്ടു.
തന്റെ പിന്നിൽ…
ഒരു യുവാവ്.
മുഖം വ്യക്തമായിരുന്നില്ല.
അവൻ പതുക്കെ ചിരിച്ചു.
അർജുൻ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു.
ആരും ഇല്ല.
കണ്ണാടിയിലേക്ക് വീണ്ടും നോക്കിയപ്പോൾ…
ആ യുവാവ് വീണ്ടും അവിടെ.
അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അനങ്ങി.
“മീരയെ നീ എനിക്ക് തിരിച്ചു തരേണ്ടതുണ്ട്.”
അർജുൻ ഭയന്ന് കണ്ണാടി നിലത്തേക്ക് എറിഞ്ഞുടച്ചു.
കണ്ണാടി പൊട്ടിയപ്പോൾ ഓരോ കഷണത്തിലും ഒരേ ദൃശ്യം.
മീര.
ഒരു പാലം.
മഴ.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ.
അതിനിടയിൽ ഒരു കറുത്ത നിഴൽ.
അർജുൻ ആ ദൃശ്യം നോക്കി നിന്നു.
പെട്ടെന്ന് ഒരു കാര്യം അവന് ഓർമ്മ വന്നു.
ഈ സ്ഥലം താൻ മുമ്പ് കണ്ടിട്ടുണ്ട്.
സ്വപ്നത്തിൽ.
ഭാഗം 8 — പഴയ ഡയറി
അടുത്ത ദിവസം അർജുൻ അച്ഛന്റെ പഴയ അലമാര തുറന്നു.
അവിടെ ഒരു പഴയ ഡയറി ഉണ്ടായിരുന്നു.
ആദ്യ പേജിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
“മീര — 2011.”
അർജുന്റെ ഹൃദയം നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.
അവൻ പേജുകൾ മറിച്ചു.
അവസാന പേജിൽ ഒരു കുറിപ്പ്:
“മീര മരിച്ചിട്ടില്ല.”
അതിനടിയിൽ മറ്റൊരു വരി.
“അവൾ കാത്തിരിക്കുന്നത് അർജുനെയാണ്.”
അർജുൻ ഞെട്ടി.
“എങ്ങനെ സാധിക്കും?”
അവൻ തന്റെ അച്ഛനോട് ചോദിച്ചു.
അച്ഛൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
പിന്നെ പറഞ്ഞു:
“നിനക്ക് മൂന്ന് വയസ്സുള്ളപ്പോൾ ഒരു അപകടം സംഭവിച്ചിരുന്നു.”
“എന്ത് അപകടം?”
“പഴയ പാലത്തിന് സമീപം നീ വെള്ളത്തിൽ വീണു.”
അർജുൻ ശ്വാസം പിടിച്ചു.
“എന്നെ ആരാണ് രക്ഷിച്ചത്?”
അച്ഛൻ അവന്റെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കി.
“ഒരു പെൺകുട്ടി.”
“മീര?”
അച്ഛന്റെ മുഖം മാറി.
“അതെ.”
ഭാഗം 9 — അവസാന രാത്രി
ആ രാത്രി അർജുൻ പാലത്തിലേക്ക് പോയി.
മഴ ശക്തമായിരുന്നു.
മീര അവിടെ നിന്നിരുന്നു.
“എല്ലാം ഓർമ്മ വന്നോ?” അവൾ ചോദിച്ചു.
“നീ എന്നെ രക്ഷിച്ചോ?”
മീര ചിരിച്ചു.
“അതെ.”
“പക്ഷേ നീ എങ്ങനെ…?”
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അർജുൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
“ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു, മീര.”
മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“അത് തന്നെയാണ് എന്റെ ഭയം.”
“എന്തിന്?”
“നീ എന്നെ സ്നേഹിച്ചാൽ… നീയും ഇവിടെ കുടുങ്ങും.”
അപ്പോഴാണ് പാലത്തിനപ്പുറം ആ കറുത്ത നിഴൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്.
അത് പതുക്കെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
മീര അർജുന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
“ഓടിക്കോ!”
അവർ ഓടി.
പക്ഷേ അർജുന്റെ കാൽ വഴുതി.
അവൻ പാലത്തിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് വീണു.
വെള്ളത്തിനുള്ളിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ…
മീരയുടെ ശബ്ദം മാത്രം അവൻ കേട്ടു.
“അർജുൻ… കണ്ണുതുറക്കരുത്!”
ഭാഗം 10 — ഉണർവ്
അർജുൻ പെട്ടെന്ന് കണ്ണുതുറന്നു.
അവൻ തന്റെ കിടക്കയിൽ.
രാവിലെ.
അമ്മ അവന്റെ അടുത്തിരുന്നു.
“എന്താ മോനേ? നീ ഇന്നലെ രാത്രി മുതൽ പനിപിടിച്ച് കിടക്കുകയായിരുന്നു.”
അർജുൻ ചുറ്റും നോക്കി.
“മീര?”
അമ്മ ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ നോക്കി.
“ആരാ മീര?”
അവൻ നിശ്ശബ്ദനായി.
മേശപ്പുറത്ത് കിടന്നിരുന്ന ഡയറി എടുത്തു.
അത് ശൂന്യമായിരുന്നു.
അവൻ ആശ്വാസത്തോടെ ചിരിച്ചു.
“എല്ലാം സ്വപ്നമായിരുന്നു.”
അവൻ ബാത്ത്റൂമിലേക്ക് നടന്നു.
കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി.
അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ചെറിയൊരു മുറിവ്.
അത് എങ്ങനെ വന്നെന്ന് അവന് അറിയില്ല.
അവൻ വെള്ളം കൊണ്ട് മുഖം കഴുകി.
അപ്പോഴാണ്…
കണ്ണാടിയിൽ അവന്റെ പിന്നിൽ ഒരു പെൺകുട്ടി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്.
മീര.
അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“നീ ഉണർന്നുവെന്ന് കരുതിയോ?”
അർജുൻ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു.
ആരും ഇല്ല.
വീണ്ടും കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി.
മീര ഇല്ല.
പകരം കണ്ണാടിയിൽ ഒരു വാക്ക് മാത്രം എഴുതപ്പെട്ടിരുന്നു.
“DAY 2.”
അർജുൻ പിന്നോട്ട് നീങ്ങി.
അവന്റെ ഫോൺ സ്വയം തെളിഞ്ഞു.
സ്ക്രീനിൽ ഒരു പുതിയ ഫോട്ടോ.
അത് അവനും മീരയും ഒരുമിച്ച് നിൽക്കുന്ന ചിത്രമായിരുന്നു.
താഴെ സമയം:
11:47 PM — TOMORROW
അർജുൻ ഫോൺ താഴെയിട്ടു.
അപ്പോഴേക്കും വീട്ടിലെ എല്ലാ ക്ലോക്കുകളും ഒരേ സമയം മുഴങ്ങി.
ടിക്…
ടിക്…
ടിക്…
അവസാനം…
11:47.
മീരയുടെ ശബ്ദം വീണ്ടും കേട്ടു.
“ഇനി നിന്റെ സ്വപ്നം അവസാനിക്കില്ല, അർജുൻ…”
“കാരണം… നീ തന്നെയാണ് അതിന്റെ ഭാഗം.”
തുടരും…
