నాలుగో శవం పోస్ట్మార్టం
పాలక్కాడ్లోని ఆ పాత ప్రభుత్వ ఆసుపత్రి శవాగారంలో బయటి ప్రపంచపు చప్పుడు ఏమాత్రం వినిపించడం లేదు. పైకప్పుకున్న తుప్పు పట్టిన పాత ఎగ్జాస్ట్ ఫ్యాన్ నెమ్మదిగా తిరుగుతూ కర్ణకఠోరంగా కీచు శబ్దం చేస్తోంది. ఫార్మాలిన్, కుళ్ళిన మాంసం తాలూకు ఘాటైన వాసన గాలిలో దట్టంగా వ్యాపించి ఉంది. డాక్టర్ కె.వి. వర్గీస్ తన నీలిరంగు రబ్బరు గ్లౌజులను చేతులకు సరిచేసుకుంటూ, స్టెయిన్లెస్ స్టీల్ టేబుల్ మీద ఉన్న నాలుగో శవం ముఖాన్ని తీక్షణంగా చూశాడు.
గడిచిన ముప్పై ఏళ్ల సర్వీసులో వర్గీస్ ఐదు వేలకు పైగా శవాలను కోసి చూశాడు. మనిషి చావు అతనికి కేవలం అంతర్గత అవయవాల బరువు, కడుపులో సగం అరిగిన ఆహారపు ఆనవాళ్ళు, రక్తంలో విషపు తీవ్రత, కంటిపాపలు విచ్చుకున్న కొలతల లెక్కలకు పరిమితమైన ఒక నిర్లిప్తమైన మెడికల్ రిపోర్ట్ మాత్రమే. కన్నీళ్లు గానీ, శవాల చుట్టూ బంధువులు పెట్టే రోదనలు గానీ అతన్ని ఎప్పుడూ కలచివేయలేదు. కానీ గత మూడు నెలల్లో అతని దగ్గరకు వచ్చిన మూడు కేసులు మాత్రం అతని నిద్రను పూర్తిగా కసిరేశాయి. ఆ మూడు కేసులను తలచుకున్నప్పుడల్లా అతని వెన్నులో వణుకు పుట్టేది.
మొదటి వ్యక్తి హైకోర్టులో పేరుమోసిన క్రిమినల్ లాయర్ మాధవన్. రెండో వ్యక్తి నగరంలోని ప్రముఖ మహిళా కళాశాల హాస్టల్ వార్డెన్, ప్రొఫెసర్ గ్రేసీ ఫిలిప్. మూడో వ్యక్తి జిల్లా కో-ఆపరేటివ్ బ్యాంక్ సీనియర్ మేనేజర్ నారాయణన్ కుట్టి. ఈ ముగ్గురూ వేర్వేరు ప్రాంతాలకు చెందినవారు; పైకి చూస్తే ఒకరితో ఒకరికి ఎలాంటి పరిచయమూ లేని వ్యక్తులు. కానీ ఈ ముగ్గురి మరణాల్లోనూ పోలీసులను నివ్వెరపరిచిన ఒక భయంకరమైన పోలిక ఉంది. ముగ్గురూ తమ తమ ఇళ్లలోని ఏసీ బెడ్రూమ్లలో, అర్ధరాత్రి హాయిగా నిద్రపోతున్న సమయంలోనే తీవ్రమైన గుండెపోటుతో ప్రాణాలు విడిచారు.
బయట శరీర చర్మంపై చిన్న గీత గానీ, పెనుగులాట ఆనవాళ్లు గానీ, ఎలాంటి విష ప్రయోగ ఛాయలు గానీ లేవు. కానీ శవాగారంలో వారి ఛాతీని చీల్చి చూసినప్పుడు, ముగ్గురి గుండెల్లోనూ ఒకే రకమైన విచిత్ర మార్పు కనిపించింది. వారి ఎడమ జఠరిక నుండి శరీరానికంతటికీ రక్తాన్ని సరఫరా చేసే బృహద్ధమని కవాటానికి బయటి నుంచి అత్యంత సూక్ష్మమైన, కంటికి స్పష్టంగా కనిపించని వెండి దారపు పోగులాంటి తీగ ఒకటి చిక్కుకుని ఉంది. అది రక్తప్రసరణను పూర్తిగా స్తంభింపజేసి, కొన్ని సెకన్లలోనే గుండె కొట్టుకోవడాన్ని ఆపేసింది.
ఎలాంటి బాహ్య శస్త్రచికిత్స లేకుండా, ఛాతీ చర్మంపై సూది గుచ్చిన గుర్తు కూడా లేకుండా మూసి ఉన్న గుండె లోపలికి ఆ లోహపు తీగ ఎలా చేరుకోగలదు? ఇది వైద్య ప్రపంచపు ఊహకందని నిగూఢ రహస్యంగా మారింది. పోలీసులకు ఎలాంటి క్లూ దొరక్కపోవడంతో, ఇది 'అరుదైన గుండె సంబంధిత సమస్య' అని ఫైల్ క్లోజ్ చేయడానికి తొందరపడుతున్నారు.
ఇవాళ వచ్చింది నాలుగో శవం. వయసు నలభై ఐదేళ్లు. పేరు రవిశంకర్. ఒక ప్రైవేట్ సంస్థలో చార్టర్డ్ అకౌంటెంట్గా పనిచేస్తున్న వ్యక్తి. ఇతను కూడా ఎప్పటిలాగే రాత్రి పడుకున్నవాడు ఉదయాన్నే లేవలేదు.
శవాగారం మూలన నిలబడిన స్పెషల్ ఇన్వెస్టిగేషన్ టీమ్ ఇన్స్పెక్టర్ సత్యనాథన్ సిగరెట్ పొగను పైకి వదులుతూ వాచ్ చూసుకున్నాడు. "వర్గీస్ సార్, ఈ కేసునైనా సాధారణ గుండెపోటు అని రిపోర్ట్ ఇచ్చేయండి. పై అధికారుల నుంచి విపరీతమైన ఒత్తిడి ఉంది. మీడియా వాళ్ళు 'సీరియల్ హార్ట్ ఎటాక్' అని హెడ్లైన్లు పెట్టి జనాల్లో భయం పుట్టిస్తున్నారు. ఇతని శరీరం మీద కూడా ఎలాంటి గాయాలూ లేవు, ఇంట్లో భార్యాపిల్లలు ఏడుస్తున్నారు."
వర్గీస్ ఎలాంటి బదులూ ఇవ్వలేదు. అతని చూపు రవిశంకర్ నిర్జీవ నేత్రాల మీదే ఉంది. అతడు స్కాల్పెల్ సర్జికల్ కత్తిని చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. గొంతు కింద నుంచి పొత్తికడుపు వరకు 'Y' ఆకారంలో లోతైన శస్త్రచికిత్స గాటు పెట్టాడు. మాంసఖండాలను చాకచక్యంగా పక్కకు జరిపి, రిబ్ కట్టర్ ఉపయోగించి పక్కటెముకలను కత్తిరించి ఛాతీ గూటిని తెరిచాడు.
గుండెను బయటకు తీసి, భూతద్దం, హై-పవర్ లెన్స్ కింద పరిశీలించగానే వర్గీస్ చేతులు ఒక్కక్షణం గడ్డకట్టుకుపోయినట్లు బిగుసుకుపోయాయి.
అదే లోహపు తీగ. కానీ ఈసారి, ఆ తీగ చివర ఒక పాక్షిక పారదర్శకమైన, అతి సూక్ష్మమైన బయో-ప్లాస్టిక్ ట్యూబ్ ఉంది.
వర్గీస్ వణుకుతున్న ఫోర్సెప్స్ పట్టుకుని ఆ ట్యూబ్ను ఎంతో సున్నితంగా బయటకు లాగాడు. ఆ చిన్న ట్యూబ్ లోపలి నుండి బయటపడింది నీరు తగలకుండా భద్రపరచబడిన, కేవలం ఒక సెంటీమీటర్ పరిమాణంలో ల్యాబొరేటరీ ప్లాస్టిక్లో సీల్ చేసిన ఒక పాత రంగుల ఫోటో.
అది పన్నెండేళ్ల క్రితం, నది ఒడ్డున శవమై తేలిన ఒక పదహారేళ్ల స్కూల్ అమ్మాయి అమాయక ముఖం ఉన్న ఫోటో.
వర్గీస్ ముఖం పాలిపోయింది. కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి. చేతిలోని సర్జికల్ కత్తి స్టీల్ టేబుల్ మీద పడి 'ఠణ్' అని పెద్ద శబ్దం చేసింది.
ఆ శబ్దానికి ఉలిక్కిపడ్డ సత్యనాథన్ సిగరెట్ పారేసి వేగంగా దగ్గరకు వచ్చాడు. "ఏమైంది డాక్టర్? ఏదైనా కొత్త సాక్ష్యం దొరికిందా?"
వర్గీస్ ఆ ఫోటో సత్యనాథన్ కంట పడకుండా తన ఎడమచేతి పిడికిలిలోకి దాచుకున్నాడు. అతని శ్వాస వేగంగా ఎగసిపడుతోంది. ఆ ఫోటో గురించి ఏమీ మాట్లాడకుండా, రవిశంకర్ శరీరాన్ని నడినెత్తి నుంచి అరికాళ్ల దాకా మళ్లీ మొదటి నుండి పరిశీలించడం మొదలుపెట్టాడు. ఛాతీ మీద సూది రంధ్రం కూడా లేనప్పుడు, ఈ లోహపు తీగ లోపలికి ఎలా ప్రవేశించింది? ఎక్కడి నుంచి ప్రయాణించింది?
వర్గీస్ రవిశంకర్ కుడికాలి బొటనవేలిని పైకి ఎత్తి చూశాడు. పాదం అడుగుభాగం, వేళ్ళ సందులను భూతద్దంతో నిశితంగా పరిశీలిస్తున్నప్పుడు, బొటనవేలి గోరు మొదట్లో ఒక చిన్న నల్లటి చుక్క కనిపించింది. అది ఒక సూది మొన అంత పరిమాణంలో మాత్రమే ఉంది.
వర్గీస్ మ్యాగ్నిఫైయింగ్ గ్లాస్ పట్టుకుని ఆ గోరు అంచును సున్నితంగా గీకినప్పుడు, చర్మం కింద ఒక మైక్రో హోల్ (సూక్ష్మ రంధ్రం) ఉన్నట్లు స్పష్టమైంది.
ఆ క్షణంలో వర్గీస్ ముఖంలో ఒక భయంకరమైన నిజం గోచరించింది. ఇది ఎలాంటి చేతబడి కాదు, అతీంద్రియ శక్తి అసలే కాదు; మానవ శరీర నిర్మాణ శాస్త్ర, బయో-ఇంజనీరింగ్ సాంకేతికతను మిళితం చేసి రచించిన ప్రపంచంలోనే అత్యంత కచ్చితమైన సర్జికల్ హత్య.
హంతకుడికి మానవ శరీరంలోని రక్తనాళాల వ్యవస్థ కొట్టినపిండి. కాలి బొటనవేలి నరాల ద్వారా 'నిటినాల్' అనే ఒక అరుదైన లోహపు సూక్ష్మ తీగను శరీరంలోకి చొప్పించారు. ఈ నిటినాల్ లోహానికి ఒక విస్మయకరమైన లక్షణం ఉంది: సాధారణ గది ఉష్ణోగ్రత వద్ద ఇది పట్టు దారంలా ఎంతో మృదువుగా ఉంటుంది, కానీ మానవ శరీర ఉష్ణోగ్రతకు (37°C) తగలగానే, తన పాత ఆకారాన్ని గుర్తుచేసుకుని రాయిలా గట్టిపడుతుంది.
హంతకుడు ఆ నిటినాల్ తీగను సిరల రక్తనాళంలోకి సున్నితంగా జొప్పించాడు. అది రక్త ప్రవాహంతో పాటే ముందుకు సాగుతూ, దిగువ బృహత్సిర గుండా గుండె కుడి కర్ణిక, ఊపిరితిత్తులు, ఎడమ జఠరికలను దాటి, నిక్కచ్చిగా బృహద్ధమని కవాటానికి చేరుకుంది. అక్కడ రక్తపు వేడికి అది ఒక పదునైన కొక్కెంలా విచ్చుకుని నిలబడింది. కవాటం మూసుకుపోగానే రక్తప్రసరణ ఆగిపోయి, నిద్రపోతున్న వ్యక్తి గుండె పట్టుకుని ప్రాణాలు విడిచాడు. శరీరంపై ఎలాంటి గాయం కనిపించని 'పర్ఫెక్ట్ మర్డర్'.
"సత్యనాథన్ వర్గీస్ గంభీరమైన స్వరంతో పిలిచాడు. అతని గొంతులో ఎలాంటి తడబాటూ లేదు, దశాబ్దాల కన్నీటి వ్యధ మాత్రమే ఉంది. "పన్నెండేళ్ల క్రితం పెరియార్ నది ఒడ్డున జరిగిన 'మీనాక్షి' అనే పదహారేళ్ల బాలిక రేప్ అండ్ మర్డర్ కేసు నీకు గుర్తుందా?"
సత్యనాథన్ ఒక్క క్షణం స్తంభించిపోయాడు. పాత జ్ఞాపకాలు అతని కళ్లముందు కదలాడాయి. "ఆ కేసా? గుర్తుంది. కేరళ మొత్తం భగ్గుమంది. కానీ ఎలాంటి సాక్ష్యాధారాలూ లేకపోవడంతో, ఆ బాలిక నదిలో కాలుజారి పడి చనిపోయిందని క్లోజ్ చేసేశారు. కానీ ఆ కేసుకు, ఈరోజు జరుగుతున్న ఈ మరణాలకు సంబంధం ఏంటి డాక్టర్?"
"సంబంధం ఉంది," వర్గీస్ చేతులకు ఉన్న రక్తపు మరకలను తుడుచుకుంటూ చెప్పాడు. "మొదట చనిపోయిన లాయర్ మాధవన్... ఆ కేసులో అసలైన నిందితుల తరఫున దొంగ సాక్ష్యాలను సృష్టించి, కోర్టులో వాదించి వాళ్ళని నిర్దోషులుగా బయటకు తెచ్చాడు. రెండో వ్యక్తి ప్రొఫెసర్ గ్రేసీ ఫిలిప్... ఆ అమ్మాయి హాస్టల్ వార్డెన్, ఆ రాత్రి జరిగిన దారుణానికి సంబంధించిన హాస్టల్ రిజిస్టర్ పేజీలను చింపేసి సాక్ష్యాలను నాశనం చేసింది. మూడో వ్యక్తి బ్యాంక్ మేనేజర్ నారాయణన్ కుట్టి... సాక్షుల నోర్లు మూయించడానికి, పోలీస్ అధికారులకు లంచాలు పంచడానికి బినామీ ఖాతాల నుంచి డబ్బు చేతులు మార్చాడు. ఇప్పుడు నా ముందు టేబుల్ మీద పడి ఉన్న ఈ నాలుగో శవం రవిశంకర్... ఆ చీకటి రాత్రి ఆ అమాయకురాలిని కిడ్నాప్ చేసి తీసుకెళ్లడానికి కారు నడిపిన డ్రైవర్."
సత్యనాథన్ గొంతు ఎండిపోయింది. చేతులు తెలియకుండానే నడుముకున్న సర్వీస్ రివాల్వర్ వైపు వెళ్ళాయి. "అలాగైతే... ఆ అమ్మాయి హత్యను కప్పిపుచ్చిన వాళ్ళను ఒక్కొక్కరిగా టార్గెట్ చేసి ఎవరో చంపుతున్నారా? ఎవరా హంతకుడు? అతనికి ఇంత అద్భుతమైన మెడికల్ నాలెడ్జ్ ఎక్కడి నుంచి వచ్చింది?"
వర్గీస్ ఆ శవం ముఖాన్ని సూటిగా చూస్తూ బదులిచ్చాడు. "ఆ అమ్మాయి తండ్రి ఒక సామాన్యుడు. వృత్తిరీత్యా అనాటమీ ప్రొఫెసర్, కార్డియాక్ రీసెర్చర్. కూతురు ఘోరంగా ప్రాణాలు కోల్పోయాక మానసికంగా కృంగిపోయాడు. న్యాయం కోసం కోర్టులు, పోలీస్ స్టేషన్ల చుట్టూ కాళ్లరిగేలా తిరిగాడు. చివరికి ఎక్కడా న్యాయం దక్కకపోవడంతో, తన మెడికల్ ల్యాబ్లోనే కూర్చుని ఈ నిశ్శబ్ద మృత్యు ఆయుధాన్ని ఏళ్ల తరబడి శోధించి తయారుచేశాడు. మసాజ్ థెరపీ, ఆక్యుపంక్చర్ చికిత్స నెపంతో ఈ నలుగురినీ కలిసి, వాళ్ళ కాలి నరాల ద్వారా ఈ మృత్యు తీగలను శరీరంలోకి పంపించాడు."
"అతని పేరేంటి వర్గీస్ సార్? అతని అడ్రస్ ఇవ్వండి, వెంటనే ఫోర్స్ పంపించి ఎన్కౌంటర్ చేస్తాను!" సత్యనాథన్ అరిచాడు.
వర్గీస్ నిదానంగా తన రబ్బర్ గ్లౌజులను ఒక్కొక్కటిగా విప్పి పక్కనే ఉన్న డస్ట్బిన్లో వేశాడు. అతని ముఖంలో ఎలాంటి భయమూ లేదు, పశ్చాత్తాపమూ లేదు. తన ల్యాబ్ కోటు లోపలి రహస్య జేబులోంచి ఒక చిన్న స్టీల్ డబ్బా తీసి బల్లపై ఉంచాడు.
డబ్బా మూత తీయగానే, అందులో కంటికి కనిపించనంత సూక్ష్మంగా మెరుస్తున్న ఐదు నిటినాల్ తీగలకు సంబంధించిన అరలు ఉన్నాయి. అందులో నాలుగు ఖాళీగా ఉన్నాయి.
ఆ తర్వాత వర్గీస్ తన ఎడమచేతిని పైకెత్తి సత్యనాథన్కు చూపించాడు. అతని ఎడమచేతి బొటనవేలి గోరు కింద కూడా సరిగ్గా అలాంటి చిన్న నల్లటి చుక్కే ఉంది.
"ఆ అమ్మాయి పూర్తి పేరు మీనాక్షి కె.వి. ఆమె శవమై వచ్చినప్పుడు, ఒంటి మీద ఉన్న గాయాలను, రక్కేసిన గుర్తులను కళ్లారా చూసి కూడా... మంత్రులు, రౌడీల బెదిరింపులకు భయపడి, 'నీటిలో మునిగి చనిపోయింది' అని శవాగారంలో కూర్చుని తప్పుడు పోస్ట్మార్టం రిపోర్టు రాసిచ్చిన ఒక పిరికిపంద డాక్టర్ ఉన్నాడు సత్యనాథన్..."
సత్యనాథన్ శరీరం మంచులా గడ్డకట్టుకుపోయింది. అతని కళ్ళు నమ్మలేనట్లుగా విచ్చుకున్నాయి. ఆ డాక్టర్ పేరు: డాక్టర్ కె.వి. వర్గీస్.
"సొంత కూతురికి జరిగిన అన్యాయాన్ని కప్పిపుచ్చిన ఆ చేతకాని తండ్రిని నేనే సత్యనాథన్," వర్గీస్ భారంగా నిట్టూర్చాడు. అతని ఛాతీలో తీవ్రమైన మంట, నొప్పి మొదలవుతోంది. అతని శరీర రక్తనాళంలోకి ముందే ప్రవేశపెట్టబడిన ఐదో నిటినాల్ తీగ, అతని సొంత రక్తపు వేడికి కరిగి, గుండె బృహద్ధమని కవాటం వైపు తన ప్రయాణాన్ని పూర్తి చేస్తోంది.
"నలుగురు నేరస్తుల కథ ముగిసింది. ఇప్పుడు ఆ తప్పుడు రిపోర్ట్ రాసిన ఐదో నేరస్తుడి వంతు..." వర్గీస్ పెదవులపై ఒక సంతృప్తికరమైన చిరునవ్వు మెరిసింది. అతడు పక్కనే ఉన్న పాత చెక్క కుర్చీలో కుప్పకూలిపోయాడు.
అతని కళ్ళు శాశ్వతంగా మూతపడుతుంటే, ఆ శవాగారం టేబుల్ మీద ఉన్న నాలుగో శవం, కుర్చీలో ప్రాణాలు విడుస్తున్న డాక్టర్ ముఖంపై ఉన్న నిశ్శబ్దం రెండూ ఒకేలా మారిపోయాయి.
