ભાગ ૨ — વચન અને વાસ્તવિકતા
રાતના લગભગ બે વાગ્યા હતા.
કાવ્યા ઊંઘી ગઈ હતી, પણ રામની આંખોમાં ઊંઘ નહોતી.
તે પથારીમાં પડ્યો હતો અને છત તરફ જોઈ રહ્યો હતો. બાજુમાં કાવ્યા શાંતિથી સૂતી હતી. તેના ચહેરા પર થાક દેખાતો હતો. રામે ધીમેથી તેની તરફ જોયું.
થોડા કલાક પહેલાં જ કાવ્યાએ તેને કહ્યું હતું—
“મારે તારી સાથેનો સમય જોઈએ છે.”
રામને એ વાત યાદ આવી.
તેના મનમાં થયું, “હું ખરેખર કાવ્યાને સમય નથી આપતો? આખો દિવસ ઓફિસમાં રહું છું, પછી મિત્રો સાથે થોડો સમય વિતાવું છું. એમાં ખોટું શું છે?”
તેને લાગતું હતું કે તે કાવ્યાને પ્રેમ કરે છે, તેની જવાબદારીઓ નિભાવે છે અને તેની જરૂરિયાતોનું ધ્યાન રાખે છે.
તો પછી કાવ્યા વારંવાર દુઃખી કેમ થઈ જાય છે?
રામે મોબાઇલ હાથમાં લીધો. હર્ષના ગ્રુપમાં મેસેજ હતો.
હર્ષ: “કાલે સાંજે બધા મળીએ છીએ. ક્રિકેટ પછી ડિનરનો પ્લાન છે. રામ, તું તો આવશે જ ને?”
રામે મેસેજ વાંચ્યો.
તેની આંગળીઓ તરત જવાબ લખવા લાગી.
“હા, ચોક્કસ આવીશ.”
પણ પછી તેની નજર કાવ્યા પર પડી.
તે થોડીવાર વિચારતો રહ્યો.
છેલ્લે તેણે મેસેજ લખ્યો—
“કાલે થોડું મોડું કહીશ.”
મોબાઇલ બાજુમાં મૂકીને તે આંખો બંધ કરી સૂવાનો પ્રયત્ન કરવા લાગ્યો.
પરંતુ મનમાં એક પ્રશ્ન સતત ફરતો રહ્યો—
“શું હું કાવ્યાને ખરેખર એટલો સમય આપું છું જેટલો તે મારી પાસેથી માંગે છે?”
સવારની શરૂઆત
બીજા દિવસે સવારમાં કાવ્યા વહેલી ઊઠી ગઈ.
તે રસોડામાં ગઈ અને રામ માટે ચા બનાવી.
રામ પણ થોડીવારમાં બહાર આવ્યો.
“ગુડ મોર્નિંગ,” કાવ્યાએ કહ્યું.
“ગુડ મોર્નિંગ.”
રામે ચાનો કપ હાથમાં લીધો.
થોડીવાર બંને શાંતિથી બેઠાં રહ્યાં.
રામને ગઈ રાતની વાત યાદ હતી. તે કાવ્યાને કંઈક કહેવા માંગતો હતો.
“કાવ્યા…”
“હા, બોલ.”
“ગઈ કાલે જે થયું એના વિશે વિચારતો હતો.”
કાવ્યાએ તેની તરફ જોયું.
“શું વિચાર્યું?”
“કે આપણે બંને થોડો સમય સાથે વિતાવીએ તો સારું.”
કાવ્યાના ચહેરા પર હળવું સ્મિત આવ્યું.
“સાચે?”
“હા. આજે સાંજે આપણે બહાર જઈએ. કોઈ સારી જગ્યાએ.”
કાવ્યાને જાણે અચાનક ખુશી મળી ગઈ.
“ક્યાં જઈશું?”
રામ હસ્યો.
“તું નક્કી કર.”
“મને તો બસ તારી સાથે ક્યાંક શાંતિથી બેસવું છે.”
“તો આજે એવું જ કરીએ.”
કાવ્યાએ મનમાં નક્કી કરી લીધું કે આજે તે કોઈ ફરિયાદ નહીં કરે. આજે તે માત્ર રામ સાથે ખુશ રહેવા માંગતી હતી.
તેના માટે આ નાની વાત નહોતી.
ઘણા દિવસ પછી રામે પોતાની તરફથી સમય આપવાનું કહ્યું હતું.
ફરી એક ફોન
સાંજે કાવ્યા તૈયાર થઈને બહાર આવી.
આ વખતે તેણે બહુ મેકઅપ કર્યો નહોતો. સાદો ડ્રેસ પહેર્યો હતો અને વાળ ખુલ્લા રાખ્યા હતા.
રામ પણ તૈયાર થઈ રહ્યો હતો.
“રામ, આપણે ક્યારે નીકળીએ?”
“બસ, પાંચ મિનિટ.”
કાવ્યા હસીને સોફા પર બેઠી.
એ જ સમયે રામનો ફોન વાગ્યો.
હર્ષનો ફોન હતો.
“હા, બોલ.”
“ભાઈ, આજે આવવાનો છે ને? બધા રાહ જોઈ રહ્યા છે.”
રામે ઘડિયાળમાં જોયું.
“આજે થોડું મુશ્કેલ છે.”
“કેમ? ક્યાંક જવાનું છે?”
“હા, કાવ્યા સાથે બહાર જવાનો પ્લાન છે.”
હર્ષ હસ્યો.
“અરે, કાલે તો આવી જજે. રોજ તો એની સાથે જ રહે છે.”
રામ પણ હસી પડ્યો.
“હા, પણ આજે નક્કી કર્યું છે.”
“ચાલ, તારી મરજી. પણ પછી આવતો નહીં કે અમે બોલાવતા નથી.”
ફોન મૂકાઈ ગયો.
રામે કાવ્યા તરફ જોયું.
“ચાલીએ?”
કાવ્યાએ સ્મિત સાથે કહ્યું,
“હા.”
પણ તેના મનમાં હર્ષના શબ્દો ગુંજતા રહ્યા—
“રોજ તો એની સાથે જ રહે છે.”
કાવ્યાને અચાનક વિચાર આવ્યો કે શું ખરેખર રામને પણ એવું જ લાગતું હશે?
કે તે આખો દિવસ તેની સાથે જ રહે છે એટલે અલગથી સમય આપવાની જરૂર નથી?
તેણે એ વિચાર મનમાંથી કાઢી નાખ્યો.
આજે તે ખુશ રહેવા માંગતી હતી.
એક સુંદર સાંજ
રામ અને કાવ્યા શહેરની એક શાંત જગ્યાએ ગયા.
બંનેએ કોફી મંગાવી.
કાવ્યા સામે બેઠી હતી અને રામ તેની વાતો સાંભળતો હતો.
“આજે ઓફિસમાં શું થયું ખબર છે?” કાવ્યાએ પૂછ્યું.
“શું?”
“મારી એક ફ્રેન્ડ છે ને, નિશા. એણે આજે મને કહ્યું કે એના પતિએ એને સરપ્રાઇઝ આપ્યું.”
“સારું છે ને.”
“હા. એ બંને આખો દિવસ સાથે નહોતાં રહી શકતાં, પણ એના પતિએ સાંજે ખાસ સમય કાઢ્યો.”
રામે કોફીનો કપ નીચે મૂક્યો.
“કાવ્યા, તું ફરી એ જ વાત પર આવી ગઈ?”
કાવ્યા થોડી ક્ષણ માટે અટકી ગઈ.
“ના, હું બસ વાત કરતી હતી.”
“પણ દરેક વાતમાં તને એવું જ લાગે છે કે હું તને સમય નથી આપતો.”
કાવ્યાના ચહેરા પરનું સ્મિત ધીમે ધીમે ઓસરી ગયું.
“રામ, હું આજે કંઈ ફરિયાદ કરવા નહોતી માંગતી.”
“તો પછી?”
“હું તારી સાથે ખુશ છું. મને આ સાંજ ગમે છે.”
રામ થોડો શાંત થયો.
કાવ્યાએ ધીમેથી કહ્યું,
“પણ જ્યારે હું કોઈ વાત કરું ત્યારે તને લાગે છે કે હું તારી સરખામણી બીજા સાથે કરું છું.”
રામે જવાબ આપ્યો નહીં.
કાવ્યાએ વાત બદલી નાખી.
“ચાલ, તું તારા મિત્રો વિશે કંઈક કહે.”
રામ તરત ખુશ થઈ ગયો.
“આજે હર્ષે એક મજાની વાત કરી…”
અને પછી રામ પોતાના મિત્રો વિશે વાતો કરવા લાગ્યો.
કાવ્યા સાંભળતી રહી.
તે હસતી પણ હતી.
પણ થોડા સમય પછી તેને સમજાયું કે રામ પોતાના મિત્રો વિશે વાત કરે ત્યારે તેના ચહેરા પર જે ઉત્સાહ આવે છે, એવો ઉત્સાહ તેની સાથેની વાતોમાં ઓછો દેખાય છે.
કાવ્યાએ મનમાં વિચાર્યું—
“કદાચ હું જ વધારે અપેક્ષા રાખું છું.”
ઘરે પાછા ફરતી વખતે
રાત્રે બંને ઘરે પાછાં ફરતા હતા.
રામે પૂછ્યું,
“આજે મજા આવી ને?”
કાવ્યાએ કહ્યું,
“હા, બહુ.”
“તો પછી તું શાંત કેમ છે?”
“કંઈ નહીં.”
રામે હળવા અવાજે કહ્યું,
“કાવ્યા, તું કંઈક કહેવા માંગે છે?”
કાવ્યાએ થોડો સમય લીધો.
“રામ, આજે તું મારી સાથે હતો. મને સારું લાગ્યું.”
“તો?”
“પણ એક વાત પૂછું?”
“પૂછ.”
“તું મારી સાથે બહાર આવે છે ત્યારે તને ખરેખર મજા આવે છે કે પછી તને લાગે છે કે મારી ફરિયાદ બંધ કરવા માટે આવવું પડે છે?”
રામે તરત જવાબ આપ્યો,
“એવું કંઈ નથી.”
“તો પછી ક્યારેક તું મારી સાથે સમય વિતાવવા માટે પોતે ઉત્સાહિત કેમ નથી થતો?”
રામે કાર ધીમી કરી.
“કાવ્યા, હું આખો દિવસ કામ કરું છું. પછી મિત્રો સાથે થોડું હસી લઉં તો એમાં ખોટું શું છે?”
“ખોટું કંઈ નથી.”
“તો પછી તને શું જોઈએ છે?”
કાવ્યાએ બારી બહાર જોયું.
“મારે તને વારંવાર યાદ ન કરાવવું પડે કે હું પણ તારી જિંદગીમાં છું.”
રામે કોઈ જવાબ આપ્યો નહીં.
કારમાં ફરી મૌન છવાઈ ગયું.
એક નાનું વચન
ઘરે પહોંચ્યા પછી રામે કાવ્યાને બોલાવી.
“કાવ્યા, સાંભળ.”
“હા?”
“આવતા રવિવારે આખો દિવસ આપણે સાથે વિતાવીશું.”
કાવ્યા તેની તરફ વળી.
“ખરેખર?”
“હા. કોઈ ઓફિસ નહીં, કોઈ મિત્રો નહીં. આખો દિવસ આપણે બંને.”
કાવ્યાના ચહેરા પર ફરી ખુશી આવી.
“મને કંઈ મોંઘી જગ્યાએ નથી જવું, રામ. આપણે ઘરે પણ રહી શકીએ.”
“તો ઘરે જ રહીશું.”
“સાથે જમવાનું બનાવીશું?”
“હા.”
“જૂની ફિલ્મ જોઈશું?”
“હા.”
કાવ્યા હસવા લાગી.
“અને ફોન બાજુમાં મૂકી દઈશું?”
રામે હસીને કહ્યું,
“હા, મેડમ.”
કાવ્યાએ મજાકમાં કહ્યું,
“હવે જો તું વચન તોડે તો હું વાત નહીં કરું.”
રામે તેના ખભા પર હાથ મૂક્યો.
“આ વખતે નહીં તોડું.”
કાવ્યાએ તેના ખભા પર માથું રાખ્યું.
તેને લાગ્યું કે કદાચ હવે બધું બદલાશે.
પરંતુ તેને ખબર નહોતી કે રવિવાર આવતાં પહેલાં જ એક એવો પ્રસંગ બનવાનો હતો, જે ફરી તેના મનમાં અનેક પ્રશ્નો ઊભા કરશે.
રવિવારની રાહ
આગામી દિવસોમાં કાવ્યા વારંવાર રવિવાર વિશે વિચારતી.
તેણે મનમાં નક્કી કર્યું કે સવારે બંને સાથે નાસ્તો બનાવશે.
બપોરે કોઈ જૂની ફિલ્મ જોશે.
સાંજે બાલ્કનીમાં બેસીને ચા પીશે.
તેને કોઈ મોટી ભેટ જોઈતી નહોતી.
કોઈ મોંઘી રેસ્ટોરન્ટ પણ નહોતી જોઈતી.
તેને માત્ર રામનો સમય જોઈતો હતો.
શનિવારે રાત્રે કાવ્યાએ રામને યાદ કરાવ્યું,
“કાલે આપણો દિવસ છે.”
રામ હસ્યો.
“હા, યાદ છે.”
“કોઈ પ્લાન તો નથી ને?”
“ના.”
કાવ્યાએ ખુશ થઈને કહ્યું,
“તો કાલે હું તારા માટે કંઈક સ્પેશિયલ બનાવીશ.”
રામે તેને પ્રેમથી જોયું.
“તું જ મારી સ્પેશિયલ છે.”
કાવ્યા હસી પડી.
એ રાત્રે તે ઘણા દિવસો પછી હળવા મનથી સૂઈ.
પરંતુ બીજી બાજુ રામના ફોનમાં હર્ષનો એક નવો મેસેજ આવ્યો હતો.
“ભાઈ, કાલે બધા ઘરે ભેગા થવાના છીએ. ખાસ વાત છે. તારે આવવું જ પડશે.”
રામે મેસેજ વાંચ્યો.
થોડીવાર સુધી સ્ક્રીન તરફ જોતો રહ્યો.
પછી તેણે ફોન લોક કરી દીધો.
તેને કાવ્યાને આપેલું વચન યાદ હતું.
પણ મિત્રોની વાત પણ તેના માટે મહત્વની હતી.
રામે મનમાં વિચાર્યું—
“કાલે જોઈ લઈશ. કદાચ થોડા સમય માટે જઈ આવીશ.”
અને આ જ એક વિચાર…
આગામી રવિવારે કાવ્યાના દિલમાં ફરી એક નવો ઘા આપવાનો હતો.
કારણ કે ક્યારેક સંબંધમાં દુઃખ આપતી વાત કોઈ મોટો ઝઘડો નથી હોતો…
પણ વારંવાર તૂટતું એક નાનું વચન હોય છે.
