झपाटलेला वाडा - भाग 11: मूर्तीच्या डोळ्यात रक्त
दहा आत्मे मुक्त झाले, असं सगळ्यांना वाटलं. मंदिर झालं. सोन्याची देवी बसली. गावात जत्रा. पण आर्यनला झोप येत नव्हती.
रोज रात्री बारा वाजता त्याला आवाज यायचा. मंदिरातून. तोच आवाज. जो पहिल्या दिवशी वाड्यात आला होता. पैंजणाचा. छुन... छुन... छुन...पण आता तो पैंजण मंदिरात वाजत होता. देवीच्या पायातला.
त्याला वाटलं भास असेल. पण एके रात्री तो मंदिरातच झोपला. देवीसमोर. बारा वाजले. मंदिराचा दरवाजा आपोआप बंद झाला. धाड इतका जोरात की दिवे विझले. फक्त एकच प्रकाश - देवीच्या मूर्तीतून. सोन्याची चार फूट मूर्ती चमकत होती. पण तिच्या डोळ्यातून...
रक्त. काळं, घट्ट रक्त. मूर्तीच्या सोनेरी गालावरून ओघळत खाली येत होतं. टप... टप... संगमरवरावर पडत होतं.
आर्यन घाबरून ओरडला, आई! काय झालं तू रडतेस का
मूर्ती बोलली नाही. पण मागून आवाज आला.
ती रडत नाही रे... ती हसते... तिला अजून रक्त हवंय...
आर्यनने मागे वळून पाहिलं. तिथे दहा जण उभे होते. पण आता ते देवासारखे नव्हते. त्यांचं खरं रूप परत आलं होतं. सावित्रीच्या डोक्याला मोठी जखम, चुन्याने भरलेलं तोंड. भैरवनाथच्या छातीत खंजीर. विठ्ठलचा गळा वाकडा. नथूच्या अंगावर चिखल. सुनिताच्या हातात मुंडकं नसलेली श्रुती. सगळ्यांचे डोळे लाल. तोंडातून काळं रक्त.
सावित्री म्हणाली, आम्ही मुक्त झालो नाही आर्यन. आम्ही या सोन्यात अडकलो आहोत. हे सोनं आम्हाला सोडत नाही. आम्हाला वाटलं मंदिर केलं तर शाप जाईल. पण शाप या सोन्यात आहे. या सोन्याला वितळवलं तरी शाप जात नाही. कारण हे सोनं रक्ताने बनलं आहे. शंभर लोकांच्या रक्ताने. पेशव्यांच्या बायकांच्या रक्ताने.
भैरवनाथ म्हणाला, या सोन्यावर शाप आहे. जोपर्यंत ही मूर्ती आहे, तोपर्यंत आम्ही इथेच अडकणार. आणि या मूर्तीला रोज रक्त लागणार.
सुनिता पुढे आली. तिच्या हातात श्रुतीचं मुंडकं होतं. ती म्हणाली, मांत्रिकाने शंभर वर्षांपूर्वी सांगितलं होतं. वाडा पाडायचा असेल तर अकरा बळी लागतील. दहा झाले. एक बाकी. अकरावा बळी दिला तरच हा वाडा... नाही, हे मंदिर पडेल आणि आम्ही मुक्त होऊ.
आर्यन थरथरला, अकरावा बळी? कोणाचा
दहा आत्मे एकत्र ओरडले, तुझा
तू या वाड्यात आलास. तू आम्हाला जागं केलंस. तू आमची कथा लिहिलीस. तू आमच्यातलाच आहेस. तुझा बळी दिला तरच आम्ही मुक्त होऊ. तू अकरावा
मंदिराचा दरवाजा बाहेरून कोणीतरी ठोठावत होतं, पण आतून उघडत नव्हता. आर्यनने देवीकडे पाहिलं. देवीच्या हातातलं सोन्याचं त्रिशूळ आपोआप हलत होतं. टण... टण...आणि खाली पडलं. आर्यनच्या पायाजवळ. रक्ताने माखलेलं.
आवाज आला, उचल... स्वतःच्या छातीत मार... तरच आम्ही मुक्त होऊ... आणि तू पण देव होशील... कायमचा या मंदिरात राहशील...
आर्यनने थरथरत्या हाताने त्रिशूळ उचललं. खूप जड. बर्फासारखं थंड. त्याने छातीवर ठेवलं. डोळे बंद केले. तो मारणारच होता.
तेवढ्यात बाहेरून हरिभाऊचा आवाज, आर्यनnदार उघड काय करतोयस आत घंटा का वाजतेय
आर्यन ओरडला, काका दार उघडत नाहीये हे मला मारत आहेत अकरावा बळी मागत आहेत
हरिभाऊने बाहेरून हनुमान चालिसा म्हणायला सुरुवात केली. जोरात.
जय हनुमान ज्ञान गुन सागर...
मंत्र ऐकताच आतले दहा आत्मे किंचाळू लागले. जणू अंगावर विस्तव पडला.
नको तो मंत्र नको म्हणू आम्हाला जळतंय जळतंय
आर्यनने पण ओरडून म्हणायला सुरुवात केली. देवीच्या मूर्तीचे डोळे अजून लाल झाले. रक्ताचे दोन ओघळ वाढले. मूर्ती जागेवरून हलली. चार फूट सोन्याची मूर्ती... चालू लागली. एक पाऊल पुढे. संगमरवरावर सोन्याच्या पावलांचे रक्ताचे ठसे.
तिचा हात पुढे आला. आर्यनच्या डोक्यावर ठेवणार इतक्यात...
धाड हरिभाऊने बाहेरून कुदळीने दरवाजा तोडला. हातात भस्म, गळ्यात रुद्राक्ष माळ.
जा इथून या पोराला सोडा याने तुम्हाला मुक्त केलं आणि तुम्ही त्याचाच बळी मागताय! लाज नाही वाटत! तुम्ही आत्मे नाही, लोभी भूतं आहात
सावित्री किंचाळली, आम्हाला जायचंय पण हे सोनं आम्हाला जाऊ देत नाही! या सोन्याने आम्हाला बांधून ठेवलंय जोपर्यंत ही मूर्ती आहे तोपर्यंत आम्ही इथेच
हरिभाऊ म्हणाला, मग ही मूर्तीच नको हिला गोदावरीत टाकू विसर्जन करू
आर्यन उठला, हो या मूर्तीला पाण्यात टाकू तरच शाप संपेल
पण मूर्ती हलत नव्हती. दोघांनी दोर बांधून ओढली. पन्नास कोटीची सोन्याची मूर्ती जमिनीला चिकटल्यासारखी.
तेवढ्यात मूर्तीच्या तोंडातून आवाज आला. बाईचा आवाज नाही, पुरुषाचा, लहान मुलाचा, सगळ्यांचा मिळून.
मला हलवू नका... मी इथेच राहणार... मी या गावाची देवी आहे... मला हलवलं तर हे गाव बुडेल... सगळे मरतील... मला रोज रक्त लागेल... रोज एक बळी... नाहीतर एका रात्रीत सगळं गाव घेईन...
आणि मूर्तीच्या डोळ्यातून रक्त येऊन भिंतीवर आपोआप लिहिलं गेलं -
रोज एक बळी. नाहीतर सगळे मरणार.
आर्यन आणि हरिभाऊ बाहेर पळाले. दरवाजा आपोआप बंद झाला. आतून घंटा वाजू लागली. टण... टण... टण... मध्यरात्री. आपोआप.
गाव जागं झालं. लोक धावत आले. मंदिरात काय होतंय
आर्यन ओरडला, या मंदिरात देवी नाही भूत आहे शापित सोन्याचं भूत ते रोज एक बळी मागणार
गावकरी घाबरले. हरिभाऊ म्हणाला, उद्या अमावस्या आहे. अमावस्येला या मूर्तीला गोदावरीत विसर्जन करावं लागेल. तरच गाव वाचेल.
पण अमावस्येची वाट कोण पाहणार होतं रात्री बाराच वाजता मंदिरातून परत किंकाळी आली. आणि गावातून एका माणसाची किंकाळी.
वाचवा वाचवा कोणीतरी मला ओढतंय
सगळे धावले. सरपंच. जो वाडा पाडू देत नव्हता, जो सोन्यासाठी भांडला होता. तो जमिनीवर घासत मंदिराकडे ओढला जात होता. अदृश्य हातांनी. त्याचे नखं जमिनीत रुतत होते.
सोडा मला सोडा
मंदिराचा दरवाजा आपोआप उघडला. सरपंच आत ओढला गेला. दरवाजा बंद. आतून एकच किंकाळी... आणि मग शांतता. फक्त रक्ताचा ओघळ दरवाजाखालून बाहेर आला.
सकाळी दरवाजा उघडला तर सरपंच देवीच्या पायाजवळ पडला होता. छातीत तेच सोन्याचं त्रिशूळ. डोळे उघडे. आणि देवीच्या मूर्तीच्या चेहऱ्यावर आता हसू होतं. रक्ताचं हसू.
अकरावा बळी पूर्ण झाला होता.
क्रमश:
