પ્રસ્તાવના
કેટલીક વાર્તાઓની શરૂઆત મુલાકાતથી થતી નથી.
કેટલીક વાર્તાઓ તો એ ક્ષણથી શરૂ થાય છે, જ્યારે કોઈ અજાણી વ્યક્તિ ભીડમાં માત્ર એક નજર માટે તમારી સામે આવે... અને પછી આખી જિંદગી માટે તમારા હૃદયમાં રહી જાય.
અંશિવ માટે પણ એ માત્ર એક સામાન્ય રવિવાર હતો.
સવારના સૂરજમાં શહેર હંમેશની જેમ દોડતું હતું. રસ્તાઓ પર વાહનોની અવરજવર હતી. લોકો પોતાના કામમાં વ્યસ્ત હતા. કોઈને ખબર નહોતી કે એ દિવસ એક એવા યુવાનના જીવનમાં એવી યાદ મૂકી જવાનો હતો, જેને ભૂલવાનો પ્રયત્ન કદાચ તે આખી જિંદગી કરતો રહેવાનો હતો.
એ દિવસે અંશિવ પહેલી વાર આર્યાને જોશે.
તેને એ ખબર નહોતી કે એ કોણ છે.
તેને એ પણ ખબર નહોતી કે એનું નામ શું છે.
પણ ક્યારેક હૃદયને નામની જરૂર પડતી નથી.
એક નજર પૂરતી હોય છે.
અને એ એક નજર...
ક્યારેક આખી જિંદગીની રાહ બની જાય છે.
એ એક નજર
રવિવારની બપોર હતી.
ઘરમાં સગાંવહાલાંની અવરજવર હતી. વાતાવરણમાં હાસ્ય હતું, ઓળખીતા ચહેરાઓ હતા અને એવી જ સામાન્ય વાતો હતી જે કોઈપણ સામાજિક પ્રસંગમાં થતી હોય.
અંશિવ પણ ત્યાં હાજર હતો.
હાથમાં મોબાઇલ હતો, પણ ધ્યાન મોબાઇલમાં નહોતું.
તે આસપાસ જોઈ રહ્યો હતો.
એ જ સમયે તેની નજર સામે અટકી.
થોડી દૂર એક યુવતી ઊભી હતી.
સાદો પહેરવેશ.
ચહેરા પર કોઈ બનાવટીપણું નહીં.
વાત કરતી વખતે આંખોમાં સંયમ.
અને સૌથી ખાસ...
તે પોતાની સુંદરતાથી અજાણ હોય એવી નિર્દોષતા.
અંશિવ થોડી ક્ષણ માટે એને જોતો રહ્યો.
એને ખબર નહોતી કે એ શું જોઈ રહ્યો હતો.
કદાચ ચહેરો નહીં.
કદાચ એની અંદર રહેલી કોઈ એવી વસ્તુ, જેને શબ્દોમાં સમજાવવી મુશ્કેલ હતી.
“આ કોણ છે?”
અંશિવે મનમાં પૂછ્યું.
જવાબ મળ્યો નહીં.
પણ નજર હટી નહીં.
આર્યાએ એક ક્ષણ માટે માથું ઊંચું કર્યું.
બન્નેની નજર મળી.
માત્ર એક ક્ષણ.
એટલી જ.
પછી આર્યાએ નજર ફેરવી લીધી.
પણ અંશિવ માટે એ ક્ષણ ત્યાં જ અટકી ગઈ.
બહાર લોકો વાતો કરતા રહ્યા.
હાસ્ય ચાલુ રહ્યું.
સમય આગળ વધતો રહ્યો.
પણ અંશિવના મનમાં કંઈક અટકી ગયું હતું.
એક ચહેરો.
એક નજર.
અને એક અજાણ્યો પ્રશ્ન
“આ કોણ છે?”
નામ પહેલાં ઓળખાણ
“એ છોકરી કોણ છે?”
અંશિવે અંતે પોતાના ઓળખીતા માણસને પૂછ્યું.
“કઈ?”
“પેલી...”
તેની નજર ફરી એ તરફ ગઈ.
“આર્યા?”
અંશિવે પહેલી વાર એ નામ સાંભળ્યું.
આર્યા.
નામ સાંભળતા જ તેના મનમાં જાણે કંઈક ગુંજી ઊઠ્યું.
“હા... આર્યા.”
એણે નામ ફરી મનમાં બોલ્યું.
આર્યાનો અર્થ એને ખબર હતો.
પણ એ ક્ષણે એને એવું લાગ્યું કે એ નામનો અર્થ શબ્દકોશ કરતાં ઘણો મોટો છે.
તે દિવસે અંશિવ અને આર્યા વચ્ચે કોઈ વાત થઈ નહીં.
કોઈ ઓળખાણ થઈ નહીં.
કોઈ વચન પણ નહીં.
પણ અંશિવ ઘરે પાછો ફર્યો ત્યારે તેની સાથે એક નામ હતું.
આર્યા.
રાત્રે પથારીમાં પડ્યા પછી પણ એ ચહેરો એની આંખો સામે આવતો રહ્યો.
“આવું કેમ?”
એણે પોતાની જાતને પૂછ્યું.
“મેં તો એની સાથે વાત પણ નથી કરી.”
પણ હૃદય પાસે દરેક પ્રશ્નનો જવાબ હોય એવું ક્યાં છે?
કેટલીક લાગણીઓ કારણ વગર જન્મે છે.
અને કદાચ એ જ તેમની સૌથી મોટી સચ્ચાઈ હોય છે.
આર્યા
અંશિવે આર્યા વિશે જાણવાનું શરૂ કર્યું.
જેટલું જાણતો ગયો, એટલું જ તેનું આકર્ષણ વધતું ગયું.
આર્યા માત્ર સુંદર નહોતી.
એનામાં સંસ્કાર હતા.
સાદગી હતી.
પરિવાર પ્રત્યે માન હતું.
જીવનને લઈને ગંભીરતા હતી.
અને સૌથી વધારે—એના સપનાઓ હતા.
એ ડૉક્ટર બનવા માંગતી હતી.
અંશિવને એ વાત ગમી.
કારણ કે એને હંમેશા લાગતું કે સુંદરતા આંખોને આકર્ષે છે, પરંતુ કોઈના સપના એની આત્માને ઓળખાવે છે.
અંશિવ પોતે પણ સપનાઓ ધરાવતો હતો.
મધ્યમવર્ગીય પરિવારથી આવતો હોવા છતાં એ જીવનમાં કંઈક મોટું કરવા માંગતો હતો.
પોતાનું કામ.
પોતાનું નામ.
પોતાની ઓળખ.
એ જાણતો હતો કે સફળતા સહેલી નહીં હોય.
પણ મુશ્કેલીથી એને ક્યારેય ડર લાગ્યો નહોતો.
આર્યાને જોઈને માત્ર એટલું બદલાયું હતું કે હવે એની મહેનત પાછળ એક વધુ પ્રાર્થના જોડાઈ ગઈ હતી.
“હું સફળ થાઉં કે ન થાઉં... પણ આર્યા પોતાના સપનામાં સફળ થાય.”
