അവസാനിക്കാത്ത ഒരു അധ്യായം
2023 മെയ് 15.
അന്ന് അവൾക്ക് അതൊരു സാധാരണ ദിവസം മാത്രമായിരുന്നു. ജീവിതത്തിൽ എന്തെങ്കിലും വലിയ മാറ്റം വരാൻ പോകുന്നുവെന്ന് അവൾക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ ചില ദിവസങ്ങൾ അങ്ങനെയാണ്. അന്ന് സാധാരണയായി തോന്നും; വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോഴാണ്, അതായിരുന്നു ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ദിവസങ്ങളിലൊന്നെന്ന് മനസ്സിലാകുന്നത്.
അവന്റെ വരവും അങ്ങനെയായിരുന്നു.
ആദ്യമത് ഒരു പരിചയം മാത്രം. പിന്നെ പതുക്കെ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങിയ ഒരാൾ. ദിവസത്തിലെ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ പോലും പറയാൻ തോന്നുന്ന ഒരാൾ. സന്തോഷം വന്നാലും പറയണം, വിഷമം വന്നാലും പറയണം എന്നൊരു ശീലം. അവനോട് സംസാരിക്കാതെ ഒരു ദിവസം കടന്നുപോകുന്നത് പോലും പതുക്കെ ബുദ്ധിമുട്ടായി.
അറിയാതെ തന്നെ ആ പരിചയം സ്നേഹമായി മാറി. പിന്നെ ആ സ്നേഹം ഒരു ബന്ധമായി. പക്ഷേ അവളുടെ മനസ്സിൽ അവൻ ഒരു boyfriend മാത്രമായിരുന്നില്ല. അവൻ അവളുടെ best friend കൂടിയായിരുന്നു. അവളുടെ സന്തോഷങ്ങളും പേടികളും ചെറിയ രഹസ്യങ്ങളും ദിവസത്തിലെ ഏറ്റവും സാധാരണമായ കാര്യങ്ങളും വരെ പങ്കുവെക്കാൻ തോന്നുന്ന ഒരാൾ.
അവരുടെ കഥ perfect ആയിരുന്നില്ല.
ഒരുമിച്ച് ചിരിച്ച ദിവസങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരുപാട് photos ഉണ്ടായിരുന്നു. ചെറിയ യാത്രകൾ, bike rides, ഒരുമിച്ച് ഇരുന്ന നിമിഷങ്ങൾ, ഒന്നും പറയാതെ ചിരിച്ച moments — അന്ന് അതൊന്നും വലിയ കാര്യങ്ങളായി തോന്നിയിരുന്നില്ല. പക്ഷേ പിന്നീട് അവൾ മനസ്സിലാക്കി, ഒരു ബന്ധത്തെ ഓർമ്മയാക്കി മാറ്റുന്നത് വലിയ സംഭവങ്ങളല്ലെന്ന്. അന്ന് സാധാരണയായി കടന്നുപോയ ചെറിയ നിമിഷങ്ങളാണ്.
പക്ഷേ സ്നേഹത്തിനൊപ്പം പേടികളും വന്നു.
അവൾക്ക് സ്വന്തം ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ഒരുപാട് insecurity ഉണ്ടായിരുന്നു. മറ്റുള്ളവർക്ക് എളുപ്പമായിരുന്ന ചില കാര്യങ്ങൾ അവൾക്ക് അത്ര എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. തന്റെ limitations ഒരിക്കൽ അവനും ഒരു പ്രശ്നമായി കാണുമോ എന്നൊരു പേടി അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ചില രാത്രികളിൽ അവൾ സ്വയം ചോദിക്കും — “ഒരു ദിവസം അവന് എന്നേക്കാൾ എളുപ്പമുള്ള ഒരു ജീവിതം വേണമെന്നു തോന്നിയാൽ?”
ആ ചോദ്യത്തിന് അവൾക്ക് ഒരിക്കലും ഉറപ്പുള്ള ഉത്തരം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ ചെറിയ മാറ്റങ്ങൾ പോലും അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. ഒരു reply വൈകുന്നത്, സംസാരിക്കുന്ന രീതിയിലെ ചെറിയ മാറ്റം, ഒരു misunderstanding — മറ്റൊരാൾക്ക് ചെറിയ കാര്യമാകുന്നത് അവളുടെ മനസ്സിൽ വലിയൊരു ചോദ്യമായി മാറും. “അവൻ മാറുകയാണോ?” എന്നൊരു പേടി പതുക്കെ വളരും.
കാലം കടന്നപ്പോൾ അവർ വഴക്കിട്ടു. ചില വാക്കുകൾ വേദനിപ്പിച്ചു. ചില ദിവസങ്ങളിൽ സംസാരിക്കാതെ ഇരുന്നു. ഒരാൾ പറയുന്നത് മറ്റൊരാൾക്ക് ശരിയായി മനസ്സിലാകാതെ പോയി. ഒരിക്കൽ വളരെ അടുത്തിരുന്ന രണ്ട് ആളുകൾക്കിടയിൽ പോലും ഒരു distance ഉണ്ടാകാമെന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കി.
ഒടുവിൽ relationship അവസാനിക്കുമോ എന്ന പേടിയും വന്നു. feelings കുറഞ്ഞുവെന്ന് കേൾക്കേണ്ടി വന്ന നിമിഷങ്ങളും ഉണ്ടായി. വേർപിരിയുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള സംസാരങ്ങളും ഉണ്ടായി. അപ്പോൾ അവൾക്ക് മനസ്സിലായത്, ഒരാളെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന പേടി ചിലപ്പോൾ ആ വ്യക്തിയെ സ്നേഹിക്കുന്നതിലും കൂടുതൽ വേദനിപ്പിക്കുമെന്നാണ്.
അവൾ പഴയ photos വീണ്ടും നോക്കി.
ചില photos blurry ആയിരുന്നു. ചിലത് നല്ല quality പോലും ആയിരുന്നില്ല. ചിലതിൽ filters ഉണ്ടായിരുന്നു. ചിലത് വളരെ സാധാരണ selfies മാത്രം. പക്ഷേ അവൾക്ക് അവ perfect ആകേണ്ടിയിരുന്നില്ല. കാരണം ആ photos-ൽ അവരുടെ ഒരു കാലം ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവർ ഒരുമിച്ച് ചിരിച്ച കാലം. പരസ്പരം വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ടവരായിരുന്ന കാലം. ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തിയ കാലം. ഒരു photo കണ്ടാൽ പോലും ഒരുപാട് ഓർമ്മകൾ തിരികെ വരുന്ന കാലം.
ഇന്ന് അവരുടെ കഥ എവിടെയാണ് എത്തിനിൽക്കുന്നത് എന്ന് അവൾക്കറിയില്ല. നാളെ എന്തായിരിക്കും എന്നും അറിയില്ല. ഒരുപക്ഷേ അവർ വീണ്ടും പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കാൻ പഠിച്ചേക്കാം. ഒരുപക്ഷേ ജീവിതം അവരെ വേറേ വഴികളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാം.
പക്ഷേ അവർ ഒരുമിച്ച് ഉണ്ടായിരുന്ന സമയം കള്ളമായിരുന്നില്ല.
അവർ ചിരിച്ച നിമിഷങ്ങൾ കള്ളമായിരുന്നില്ല. പങ്കിട്ട memories കള്ളമായിരുന്നില്ല. അവൻ അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ നേടിയ സ്ഥാനം കള്ളമായിരുന്നില്ല.
അതുകൊണ്ട് അവൾ ഈ കഥയ്ക്ക് ഒരു അവസാനവരി എഴുതാൻ തിടുക്കപ്പെട്ടില്ല.
കാരണം ചില ബന്ധങ്ങൾക്ക് ഉടൻ ഒരു ending ആവശ്യമില്ല. ചില കഥകൾക്ക് കുറച്ച് സമയം വേണം. ചില ഉത്തരങ്ങൾ കാലം തന്നെയാണ് നൽകുന്നത്.
അവരുടെ കഥ ഇപ്പോഴും ഒരു പഴയ photo പോലെ അവളുടെ മനസ്സിൽ കിടക്കുന്നു — നിറം കുറച്ച് മങ്ങിയാലും, അതിനുള്ളിലെ ഓർമ്മകൾ മായാതെ.
ഒരു ദിവസം അവർ ആ കഥയെ തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ, എന്തായിരുന്നാലും ഒരു കാര്യം മാത്രം അവർക്ക് പറയാൻ കഴിയട്ടെ:
ഒരിക്കൽ, ഈ ലോകത്ത് രണ്ട് പേർ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർ പരസ്പരം സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. ഒരുമിച്ച് ചിരിച്ചിരുന്നു. ഒരുമിച്ച് കരഞ്ഞിരുന്നു. ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങൾ കണ്ടിരുന്നു. പിന്നെ ജീവിതം അവരെ എവിടെയെത്തിച്ചാലും, ആ കാലം അവരുടെ കഥയിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമായി മായില്ല.
കാരണം ചില ആളുകൾ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ വരുന്നത് ഒരു lifetime ആയി തുടരാനല്ലെങ്കിലും, നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു chapter ആയി എന്നും ബാക്കി നിൽക്കാനാണ്.
അവരുടെ കഥയുടെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഭാഗം, അത് ഒരിക്കലും perfect ആയിരുന്നില്ല എന്നതായിരുന്നു; എന്നിട്ടും അവർ അതിനെ ഹൃദയത്തോടെ ജീവിച്ചു, ഓരോ ദിവസവും. Aval epozhum avanee avalekalum snehikunu mattethinrkalum avl avanee viahvasikunu avale nashtapedumen avlude manas avalod parayunu pakshe avalude hirityam avane nashta peduthan agrahikunila avl avanee last breath varee snehikum🙂
