പെരിയാറിന്റെ മറഞ്ഞ നിധി
ഭാഗം 5 — അഞ്ചാമത്തെ വാതിൽ
അധ്യായം 38 — ദ്വീപിൽ നിന്ന് മടങ്ങുമ്പോൾ
പഴയ ദ്വീപിലെ ലൈറ്റ് ഹൗസിൽ ആ രാത്രി ആരും ഉറങ്ങിയില്ല.
സുരേഷ് വർഷങ്ങളായി മറച്ചുവെച്ചിരുന്ന രഹസ്യങ്ങൾ അവരുടെ മുന്നിൽ തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
അഭയ് തന്റെ കൈയിലെ വെള്ളിനാണയം മുറുകെ പിടിച്ചു.
അവന്റെ മുത്തച്ഛൻ എന്തിനാണ് ഈ നാണയം തനിക്കായി സൂക്ഷിച്ചതെന്ന് ഇപ്പോൾ അവന് മനസ്സിലാകാൻ തുടങ്ങി.
അത് ഒരു നിധിയുടെ താക്കോൽ മാത്രമായിരുന്നില്ല.
ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ പഴയ ചരിത്രത്തിലേക്കുള്ള വാതിലായിരുന്നു.
രാവിലെ കടൽ ശാന്തമായപ്പോൾ അവർ ദ്വീപിൽ നിന്ന് മടങ്ങി.
ബോട്ടിൽ അഭയ്, അരുൺ, നിഖിൽ, റോഷൻ, മാധവൻ, ദേവൻ, സുരേഷ് എന്നിവർ ഉണ്ടായിരുന്നു.
സുരേഷ് കടലിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അഭയ് അടുത്തിരുന്നു.
“സുരേഷ് ചേട്ടാ... നിങ്ങൾ ഇത്രയും വർഷം എന്തുകൊണ്ട് ഒളിച്ചുനിന്നു?”
സുരേഷ് കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
“എല്ലാ രഹസ്യങ്ങളും ലോകം അറിയേണ്ടതില്ല.”
“പക്ഷേ ഞങ്ങൾ ഇപ്പോൾ അറിയേണ്ടതല്ലേ?”
സുരേഷ് ചിരിച്ചു.
“അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ നിന്നെ കാത്തിരുന്നത്.”
“എന്നെ?”
“നിന്റെ മുത്തച്ഛൻ പറഞ്ഞിരുന്നു—ഒരുദിവസം ഈ കഥ വീണ്ടും തുടങ്ങുമെന്ന്.”
അഭയ് അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
“എപ്പോൾ?”
“അവൻ മരിക്കുന്നതിന് കുറച്ച് മുമ്പ്.”
അഭയ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
സുരേഷ് തുടർന്നു:
“അവൻ പറഞ്ഞ അവസാന വാക്കുകളിൽ ഒന്ന് ഇതായിരുന്നു—‘എന്റെ കൊച്ചുമകൻ സത്യം അന്വേഷിക്കാൻ ധൈര്യം കാണിച്ചാൽ, അവനെ തടയരുത്. പക്ഷേ അവൻ സ്വർണത്തെ തേടുന്നവനായി മാറരുത്.’”
അഭയ് നിശബ്ദനായി.
അവന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ തമ്മിൽ നോക്കി.
---
അധ്യായം 39 — പുതിയ മാപ്പ്
കൊച്ചിയിലെത്തിയ ശേഷം അവർ സുരേഷിന്റെ പഴയ രേഖകൾ പരിശോധിച്ചു.
അവയിൽ ഒരു ചെറിയ മരപ്പെട്ടി ഉണ്ടായിരുന്നു.
സുരേഷ് അത് അഭയിയുടെ മുന്നിൽ വെച്ചു.
“ഇത് തുറക്കേണ്ടത് നീയാണ്.”
അഭയ് പെട്ടി തുറന്നു.
അകത്ത്:
ഒരു പഴയ കറുത്ത മാപ്പ്.
ഒരു ചെമ്പ് മുദ്ര.
ഒരു ചെറിയ പഴയ കമ്പസ്.
ഒരു ഫോട്ടോ.
ഫോട്ടോയിൽ ഒരു പഴയ കെട്ടുവള്ളം.
ഫോട്ടോയുടെ പിന്നിൽ:
“ആലപ്പുഴ — 1978.”
അഭയ് മാപ്പ് തുറന്നു.
മാപ്പിൽ ആലപ്പുഴയുടെ കായലുകൾ.
പഴയ കനാലുകൾ.
ചില അടയാളങ്ങൾ.
അവസാനം ഒരു ചുവന്ന വൃത്തം.
അതിന്റെ നടുവിൽ:
“അഞ്ചാമത്തെ വാതിൽ.”
അരുൺ മാപ്പ് നോക്കി.
“ഇത് ആലപ്പുഴയിലെ ഏത് സ്ഥലമാണെന്ന് മനസ്സിലാകുന്നില്ല.”
നിഖിൽ കമ്പസ് എടുത്തു.
കമ്പസിന്റെ സൂചി വടക്കോട്ട് കാണിച്ചില്ല.
അത് പതുക്കെ കിഴക്കോട്ട് തിരിഞ്ഞു.
പിന്നെ തെക്കോട്ട്.
അവസാനം ഒരു ദിശയിൽ നിശ്ചലമായി.
റോഷൻ ചോദിച്ചു:
“കമ്പസ് കേടായതാണോ?”
സുരേഷ് പറഞ്ഞു:
“അല്ല.”
“പിന്നെ?”
“ഇത് സാധാരണ കമ്പസല്ല.”
അവൻ കമ്പസിന്റെ അടിഭാഗം തുറന്നു.
അവിടെ ഒരു ചെറിയ എഴുത്ത്:
“ജലത്തിന്റെ വഴി പിന്തുടരുക.”
---
അധ്യായം 40 — ആലപ്പുഴ
രണ്ടുദിവസത്തിന് ശേഷം അവർ ആലപ്പുഴയിലെത്തി.
കായലിന്റെ നീല വെള്ളം.
വള്ളങ്ങൾ.
പഴയ വീടുകൾ.
ചെറിയ പാലങ്ങൾ.
കായലിലൂടെ നീങ്ങുന്ന കെട്ടുവള്ളങ്ങൾ.
പക്ഷേ അവരുടെ ലക്ഷ്യം വിനോദയാത്രയല്ല.
മാപ്പിൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയിരുന്ന ഒരു പഴയ കനാൽ കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു.
സുരേഷ് ഒരു പ്രാദേശിക ചരിത്രകാരനായ ജയചന്ദ്രൻ എന്ന വ്യക്തിയെ പരിചയപ്പെടുത്തി.
ജയചന്ദ്രൻ പഴയ മാപ്പ് നോക്കി.
“ഈ കനാൽ ഇപ്പോൾ ഉപയോഗത്തിലില്ല.”
“എവിടെയാണ്?”
“പടിഞ്ഞാറ് ഭാഗത്ത്. പഴയ കായൽപാതയുടെ അടുത്ത്.”
അവർ ഒരു ചെറിയ വള്ളത്തിൽ യാത്ര തുടങ്ങി.
വെള്ളം ശാന്തമായിരുന്നു.
പക്ഷേ മാപ്പിലെ അടയാളം അടുത്തുവരുന്തോറും സുരേഷ് കൂടുതൽ ഗൗരവമായി.
അഭയ് ചോദിച്ചു:
“എന്താണ് പ്രശ്നം?”
“ഈ പ്രദേശം എനിക്ക് പരിചിതമാണ്.”
“മുമ്പ് ഇവിടെ വന്നിട്ടുണ്ടോ?”
“ഒരിക്കൽ.”
“എപ്പോൾ?”
സുരേഷ് മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
---
അധ്യായം 41 — ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട വീട്
കുറച്ച് സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവർ കനാലിന്റെ ഒരു ഇടുങ്ങിയ ഭാഗത്ത് എത്തി.
അവിടെ വെള്ളത്തിനരികിൽ ഒരു പഴയ വീട്.
ചുമരുകൾ പച്ചപ്പു പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.
ജനലുകൾ തകർന്നിരിക്കുന്നു.
വാതിൽ പകുതി തുറന്നുകിടക്കുന്നു.
മാപ്പിലെ ചുവന്ന വൃത്തം അതേ സ്ഥലത്തായിരുന്നു.
അവർ വള്ളത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി.
വീടിന്റെ അകത്തേക്ക് കയറി.
പഴയ മരമേശ.
പൊടിപിടിച്ച വിളക്ക്.
ഒരു തകർന്ന കസേര.
ചുവരിൽ ഒരു ചിത്രം.
ചിത്രത്തിൽ ഒരു യുവാവ്.
സുരേഷ് അതിലേക്ക് നോക്കി.
അവന്റെ മുഖത്ത് പഴയ ഓർമ്മയുടെ നിഴൽ.
അഭയ് ചോദിച്ചു:
“ആരാണ്?”
സുരേഷ് പറഞ്ഞു:
“എന്റെ സഹോദരൻ.”
എല്ലാവരും ഞെട്ടി.
“നിങ്ങളുടെ സഹോദരൻ?”
“അതെ.”
“അവനും ഈ രഹസ്യത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നോ?”
സുരേഷ് തലകുലുക്കി.
“അവൻ തന്നെയാണ് അഞ്ചാമത്തെ വാതിലിനെക്കുറിച്ച് ആദ്യം കണ്ടെത്തിയത്.”
അഭയ് ചോദിച്ചു:
“പിന്നെ?”
സുരേഷ് മിണ്ടാതെ നിന്നു.
മാധവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“അവൻ വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് കാണാതായി.”
---
അധ്യായം 42 — നിലത്തിനടിയിലെ ശബ്ദം
അരുൺ വീടിന്റെ നിലം പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു.
“ഇവിടെ കേൾക്കുന്നുണ്ടോ?”
അവൻ നിലത്ത് തട്ടി.
ടക്... ടക്...
ഒരു ഭാഗത്ത് വ്യത്യസ്ത ശബ്ദം.
നിഖിൽ നിലയിലെ പഴയ മരപ്പലക നീക്കി.
അതിനടിയിൽ ഒരു ഇരുമ്പുവളയം.
അത് ഉയർത്തിയപ്പോൾ താഴേക്ക് പോകുന്ന ചെറിയ പടികൾ.
റോഷൻ ഉടൻ പറഞ്ഞു:
“വീണ്ടും അതേ കാര്യം!”
അഭയ് ചിരിച്ചു.
“ഇത് നമ്മുടെ കഥയിലെ സ്ഥിരം ഭാഗമാണെന്ന് തോന്നുന്നു.”
അവർ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി.
അവിടെ ചെറിയൊരു മുറി.
മുറിയുടെ നടുവിൽ ഒരു കല്ല്.
കല്ലിൽ കൊത്തിയിരുന്നത്:
“അഞ്ചാമത്തെ വാതിൽ തുറക്കുന്നത് ഒരാൾക്കു മാത്രം.”
അതിനടിയിൽ ഒരു കൈയുടെ അടയാളം.
അഭയ് തന്റെ കൈ വെച്ചു.
ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല.
അരുൺ ശ്രമിച്ചു.
ഒന്നുമില്ല.
നിഖിൽ.
ഒന്നുമില്ല.
റോഷൻ.
ഒന്നുമില്ല.
മാധവൻ.
ഒന്നുമില്ല.
സുരേഷ് മുന്നോട്ട് വന്നു.
അവൻ കൈ വെച്ചപ്പോൾ—
ക്ലിക്ക്.
കല്ലിന്റെ ഒരു ഭാഗം നീങ്ങി.
എല്ലാവരും ഞെട്ടി.
അകത്ത് ഒരു ചെറിയ പെട്ടി.
സുരേഷ് അത് എടുത്തില്ല.
അവൻ അഭയിയെ നോക്കി.
“ഇപ്പോൾ നീ.”
അഭയ് പെട്ടി തുറന്നു.
---
അധ്യായം 43 — അഞ്ചാമത്തെ രഹസ്യം
പെട്ടിക്കുള്ളിൽ സ്വർണമില്ല.
ഒരു പഴയ തുണിക്കെട്ട്.
അതിനുള്ളിൽ ഒരു ചെമ്പുതകിട്.
അതിൽ പഴയ എഴുത്ത്.
ജയചന്ദ്രൻ അത് സൂക്ഷിച്ച് വായിച്ചു.
“ഇത് ഒരു വ്യാപാര ഉടമ്പടിയുടെ രേഖയാണ്.”
അഭയ് ചോദിച്ചു:
“അതിന്റെ പ്രാധാന്യം?”
“വളരെ വലുതാണ്.”
അദ്ദേഹം വിശദീകരിച്ചു:
“പഴയ കാലത്ത് ചില പ്രദേശങ്ങളിലെ ഭൂമിയും വ്യാപാരപാതകളും സംബന്ധിച്ച് ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു കരാറിന്റെ തെളിവാണിത്. ചരിത്രത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്താത്ത ഒരു ഭാഗം ഇതിലുണ്ട്.”
ദേവൻ ചെമ്പുതകിട് ശ്രദ്ധിച്ചു.
“ഇത് തന്നെയാണ് അവർ ഇത്രയും വർഷം അന്വേഷിച്ചത്.”
അഭയ് ചോദിച്ചു:
“ആരാണ് അവർ?”
ദേവൻ മറുപടി പറയുന്നതിന് മുമ്പ് മുകളിലത്തെ നിലയിൽ ശബ്ദം.
ധം!
എല്ലാവരും തിരിഞ്ഞു.
വാതിൽ അടഞ്ഞു.
മാധവൻ പറഞ്ഞു:
“ആരോ വീട്ടിൽ കയറിയിട്ടുണ്ട്.”
---
അധ്യായം 44 — ഇരുട്ടിലെ പിന്തുടർച്ച
അവർ പടികൾ കയറി.
മുകളിലെ മുറി ശൂന്യം.
പക്ഷേ ജനൽ തുറന്നിരുന്നു.
ജനലിന് പുറത്തേക്ക് കാൽപ്പാടുകൾ.
അരുൺ പറഞ്ഞു:
“അവൻ രേഖ കണ്ടോ?”
അഭയ് ചെമ്പുതകിട് പരിശോധിച്ചു.
അത് അവന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്നു.
“ഇല്ല.”
പെട്ടെന്ന് പുറത്തുനിന്ന് ഒരു കല്ല് ജനലിലൂടെ അകത്തേക്ക് വന്നു.
അതിനൊപ്പം ഒരു ചെറിയ പേപ്പർ.
അഭയ് അത് എടുത്തു.
അതിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
“രേഖ ഞങ്ങൾക്ക് വേണം. അഞ്ചാമത്തെ വാതിൽ തുറന്നുകഴിഞ്ഞു.”
താഴെ ഒരു ചിഹ്നം.
കറുത്ത കപ്പൽ.
സുരേഷിന്റെ മുഖം മാറി.
“ഇത് വീണ്ടും അവർ.”
അഭയ് ചോദിച്ചു:
“ആരാണ് അവർ?”
സുരേഷ് പറഞ്ഞു:
“വർഷങ്ങളായി ഈ രേഖ തേടുന്ന ഒരു സംഘം.”
“എന്തിനാണ്?”
“ചരിത്രം മാറ്റാൻ.”
അഭയ് ഞെട്ടി.
“ഒരു രേഖകൊണ്ട് ചരിത്രം മാറ്റാൻ കഴിയുമോ?”
“രേഖയുടെ സത്യാവസ്ഥ തെളിയിച്ചാൽ ചില പഴയ അവകാശവാദങ്ങൾ മാറാം. അതുകൊണ്ടാണ് ചിലർ ഇതിനെ സ്വന്തമാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്.”
---
അധ്യായം 45 — കായലിലെ പിന്തുടർച്ച
അവർ ഉടൻ വീടുവിട്ടിറങ്ങി.
വള്ളത്തിലേക്ക് ഓടി.
പിന്നിൽ മറ്റൊരു വള്ളം.
അതിൽ മൂന്ന് പേർ.
റോഷൻ പറഞ്ഞു:
“അവർ വരുന്നു!”
വള്ളം കായലിലൂടെ വേഗത്തിൽ നീങ്ങി.
മഴ തുടങ്ങി.
അഭയ് ചെമ്പുതകിട് സുരക്ഷിതമായി ബാഗിനുള്ളിൽ വെച്ചു.
മാധവൻ പിന്നിലേക്ക് നോക്കി.
“അവർ നമ്മളെ പിന്തുടരുകയാണ്.”
സുരേഷ് ശാന്തനായിരുന്നു.
“പഴയ കനാലിലേക്ക് തിരിയൂ.”
വള്ളം ഇടുങ്ങിയ വഴിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
പിന്തുടർന്ന വള്ളത്തിന് അവിടെ വേഗം കുറയ്ക്കേണ്ടിവന്നു.
അരുൺ ചിരിച്ചു.
“ഇത് സിനിമ പോലെ!”
നിഖിൽ പറഞ്ഞു:
“സിനിമയാണെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ പാലം തകർന്നുവീഴും.”
അത് പറഞ്ഞ ഉടനെ മുന്നിൽ ഒരു പഴയ മരപ്പാലം.
എല്ലാവരും മിണ്ടാതായി.
“ഞാൻ തമാശ പറഞ്ഞതാണ്!”
വള്ളം പാലത്തിനടിയിലൂടെ കടന്നു.
പിന്തുടർന്നവർക്ക് വഴിയറിയാതെ പോയി.
അവർ രക്ഷപ്പെട്ടു.
---
അധ്യായം 46 — സുരേഷിന്റെ സമ്മതം
രാത്രിയിൽ സുരക്ഷിതമായ സ്ഥലത്ത് എത്തിയ ശേഷം സുരേഷ് അഭയിയെ വിളിച്ചു.
“എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്.”
“എന്ത്?”
“നിന്റെ മുത്തച്ഛനും ഞാനും തമ്മിൽ ഒരു വാഗ്ദാനം ഉണ്ടായിരുന്നു.”
“എന്ത് വാഗ്ദാനം?”
“ഈ രേഖ ഒരിക്കലും ഒരാളുടെ സ്വകാര്യ സ്വത്താകരുത്.”
അഭയ് തലകുലുക്കി.
“അത് ശരിയാണ്.”
“പക്ഷേ ഞങ്ങൾ ഒരു തെറ്റ് ചെയ്തു.”
“എന്ത്?”
“ഞങ്ങൾ ഇത്രയും വർഷം എല്ലാം രഹസ്യമായി സൂക്ഷിച്ചു. അതിനാൽ ചില തെറ്റായ ആളുകൾക്ക് കഥ വളച്ചൊടിക്കാൻ അവസരം കിട്ടി.”
അഭയ് ചോദിച്ചു:
“അപ്പോൾ ഇനി?”
സുരേഷ് പറഞ്ഞു:
“ഇനി സത്യം രേഖപ്പെടുത്തണം.”
അഭയ് ചെമ്പുതകിടിലേക്ക് നോക്കി.
“അത് എവിടെ നൽകണം?”
മാധവൻ പറഞ്ഞു:
“പുരാവസ്തു വിദഗ്ധർക്കും ബന്ധപ്പെട്ട അധികാരികൾക്കും.”
അഭയ് സമ്മതിച്ചു.
---
അധ്യായം 47 — ആറാമത്തെ വാതിൽ
എല്ലാം അവസാനിച്ചെന്ന് അവർ കരുതിയിരുന്നു.
പക്ഷേ അന്ന് രാത്രി അഭയ് ചെമ്പുതകിട് വീണ്ടും പരിശോധിച്ചു.
അതിന്റെ പുറകിൽ ഒരു ചെറിയ അടയാളം.
അവൻ വെള്ളിനാണയം അതിനരികിൽ വെച്ചു.
രണ്ട് ചിഹ്നങ്ങളും ഒത്തുപോയി.
പെട്ടെന്ന് ചെമ്പുതകിടിന്റെ താഴെ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന ഒരു ചെറിയ പേപ്പർ പുറത്തേക്ക് വീണു.
അത് തുറന്നു.
ഒരു വരി:
“അഞ്ചാമത്തെ വാതിൽ രേഖയെ കാത്തു.”
അതിനടിയിൽ:
“ആറാമത്തെ വാതിൽ മനുഷ്യനെ കാത്തിരിക്കുന്നു.”
അഭയ് ഞെട്ടി.
“മനുഷ്യനെ?”
പേപ്പറിന്റെ താഴെ ഒരു പേര്.
“ആദിത്യൻ.”
സുരേഷ് പേപ്പർ കണ്ടപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
അവന്റെ മുഖത്ത് ഭയം.
അഭയ് ചോദിച്ചു:
“ആരാണ് ആദിത്യൻ?”
സുരേഷ് പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“അവൻ... എന്റെ സഹോദരന്റെ മകനാണ്.”
എല്ലാവരും നിശബ്ദരായി.
“അവൻ എവിടെയാണ്?”
സുരേഷ് മറുപടി നൽകി:
“എനിക്ക് അറിയില്ല.”
അപ്പോൾ അഭയിയുടെ ഫോൺ മുഴങ്ങി.
അറിയാത്ത നമ്പർ.
അവൻ ഫോൺ എടുത്തു.
മറുവശത്ത് ഒരു യുവാവിന്റെ ശബ്ദം.
“അഭയ്... നിനക്ക് എന്റെ പേര് ഇപ്പോൾ അറിയാം.”
അഭയ് മിണ്ടിയില്ല.
“നിങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുന്ന ആറാമത്തെ വാതിൽ ഞാൻ തന്നെയാണ്.”
കോൾ അവസാനിച്ചു.
അഭയ് ഫോൺ താഴ്ത്തി.
അരുൺ ചോദിച്ചു:
“ആരാണ്?”
അഭയ് പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“ആദിത്യൻ.”
അടുത്ത നിമിഷം അവന്റെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു ചിത്രം വന്നു.
ഒരു പഴയ കെട്ടിടം.
അതിന്റെ മുന്നിൽ ആദിത്യൻ നിൽക്കുന്നു.
ചിത്രത്തിന്റെ പിന്നിൽ ഒരു വാക്ക്:
“കൊല്ലം.”
മാധവൻ ചിത്രം നോക്കി.
“ഇനി യാത്ര വടക്കോട്ടാണ്.”
സുരേഷ് കടലിലേക്കല്ല, ദൂരെയുള്ള ആകാശത്തേക്കാണ് നോക്കിയത്.
അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“ആറാമത്തെ വാതിൽ തുറക്കുമ്പോൾ നിധിയുടെ യഥാർത്ഥ ഉടമ ആരാണെന്ന് നമ്മൾ അറിയും.”
അഭയ് വെള്ളിനാണയം മുറുകെ പിടിച്ചു.
മലയാറ്റൂരിലെ കാട്ടിൽ ആരംഭിച്ച യാത്ര—
പെരിയാറിലൂടെ കൊച്ചിയിലെത്തി.
കൊച്ചിയിൽ നിന്ന് കടലിലേക്ക്.
കടലിൽ നിന്ന് ആലപ്പുഴയിലേക്ക്.
ഇപ്പോൾ—
കൊല്ലത്തേക്ക്.
പക്ഷേ അവർക്ക് അറിയാത്ത ഒരു കാര്യമുണ്ടായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ അവരെ വിളിച്ചത് സഹായിക്കാനാണോ...
അല്ലെങ്കിൽ ഇതുവരെ മറഞ്ഞിരുന്ന ഏറ്റവും വലിയ അപകടത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാനാണോ?
രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടിൽ ദൂരെയൊരു ട്രെയിൻ ഹോൺ മുഴങ്ങി.
ആറാമത്തെ വാതിൽ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.
തുടരും...
