આદમખોરનું રહસ્ય
પ્રકરણ ૨૧: ખાઈમાં શોધખોળ
પરોઢનો સૂર્ય હવે ગીરના આકાશમાં પૂરેપૂરો ઊગી ચૂક્યો હતો, છતાં કાલિંદીની પાંચસો ફૂટ ઊંડી ખાઈ હજુય સવારના ઘટ્ટ, સફેદ ધુમ્મસમાં લપેટાયેલી હતી. ઝાકળની ઝીણી બુંદો અને વાવાઝોડા પછીની ભીનાશ પહાડી પવન સાથે ભળીને મોં પર ઠંડી ચામડીની જેમ વાગતી હતી. ખાઈના તળિયે જતાં જ સૂર્યપ્રકાશ આછો થતો જતો હતો. ત્યાં ચોતરાયેલા ઊંડા, કાળા વાંસના અડાબીડ જંગલો અને મહાકાય પથ્થરો પથરાયેલા હતા, જેના પર લીલનું કાળું પતરું જામી ગયું હતું. પહાડોની વચ્ચેથી વહેતા કાલિંદીના લાલચોળ પૂરના પાણી વાંસની ઝાડીઓ સાથે અથડાઈને એક કરૂણ અને ગંભીર ગૂંજ પેદા કરી રહ્યા હતા.
ખાઈના કાંઠે આખી ટીમ સ્તબ્ધ થઈને ઊભી હતી.
"અર્જુન, આપણે નીચે જવું જ પડશે!" ઈવાની આંખોમાં અશ્રુ વહી રહ્યા હતા. તેનો અવાજ કાંપી રહ્યો હતો. "અચ્યુતે આપણો જીવ બચાવ્યો છે... હું એને આવી રીતે ખાઈના અંધારામાં છોડીને નહીં જઈ શકું!"
અર્જુનસિંહે ઈવાના ખભા પર મજબૂતીથી હાથ મૂક્યો. "આપણે ચોક્કસ નીચે જઈશું, ઈવા. ગીરનો રાજા આવી રીતે હારી ન શકે."
વન વિભાગની સ્પેશિયલ રેસ્ક્યુ ટીમના કમાન્ડોએ તરત જ કામગીરી શરૂ કરી. પહાડના કડક ખડકો અને સાગના વિરાટ ઝાડ સાથે મજબૂત નાયલોનના જાડા દોરડા બાંધવામાં આવ્યા. અર્જુનસિંહ, ઈવા, વન વિભાગના બે અનુભવી કમાન્ડો અને કૅમેરા સાથે સમીર પોતાના જીવના જોખમે ખાઈની સીધી તીક્ષ્ણ ધાર પરથી દોરડા વડે નીચે ઊતરવા લાગ્યા.
જેમ જેમ તેઓ નીચે ઊતરતા ગયા, તેમ તેમ પહાડી હવા વધુ ગંભીર અને ગૂંગળામણભરી બનતી ગઈ. વાંસના સૂકાં પાંદડાં પગ નીચે કચડાવાનો અવાજ આવતો હતો.
ખાઈના તળિયે પહોંચતાં જ સામેનું દ્રશ્ય અતિશય ભયાનક હતું.
ઉપરથી તૂટી પડેલા વિરાટ પથ્થરોના ભૂકા અને ઉખડેલા વાંસના વૃક્ષો વચ્ચે જમીન લોહીલુહાણ થયેલી હતી. પહાડની તીક્ષ્ણ શિલાઓ સાથે અથડાઈને પડેલું આદમખોર 'ટારઝન'નું વિરાટ શરીર કાદવમાં પછડાયેલું પડ્યું હતું. પચાસ ફૂટ ઊંચાઈએથી ગબડવાને કારણે અને અચ્યુતના હુમલાથી ટારઝનની ગરદનનું હાડકું તૂટી ગયું હતું. તે આંખો પહોળી કરીને મૃત હાલતમાં પડ્યો હતો. જંગલનો એક ખૂનખાર અને પાગલ બની ગયેલો આદમખોર કાયમ માટે શાંત થઈ ચૂક્યો હતો.
"ટારઝન ખતમ થઈ ગયો છે, સર!" એક કમાન્ડોએ બંદૂકની નાળ વડે તપાસ કરીને કહ્યું.
ઈવા દોડીને આગળ ગઈ. તેની નજર આજુબાજુના પથ્થરો અને ઝાડીઓ પર ફરી વળી. "અચ્યુત... અચ્યુત ક્યાં છે?"
તેમણે ટારઝનના શબની આસપાસ દસ-વીસ મીટરના વિસ્તારમાં તપાસ કરી, પણ અચ્યુતનો કોઈ પત્તો નહોતો. પથ્થરો પર લોહીના વિરાટ છંટકાવ થયેલા હતા, પણ ત્યાં અચ્યુતનું શરીર નહોતું!
"શું અચ્યુત નદીના ધસમસતા પૂરમાં તણાઈ ગયો?" સમીરે આશંકા વ્યક્ત કરી.
"ના!" અર્જુનસિંહે કાદવમાં વાંકા વળીને જોયું. તેમની વનપાલ તરીકેની તીક્ષ્ણ આંખોએ જમીન પર કશુંક શોધી લીધું હતું.
અર્જુનસિંહે પોતાના હાથ વડે વાંસના કચરાને દૂર કર્યો.
વાંસના ઊંડા જંગલની વચ્ચે, કાદવ વાળી ભીની માટી પર સિંહના પગના વિરાટ છાપ અંકિત થયેલા હતા!
એ સામાન્ય પગમાર્ક નહોતા. તે જંગલના સૌથી કદાવર સાવજ—અચ્યુતના જ હતા! પરંતુ એ પગમાર્ક સામાન્ય નહોતા... ડાબા પગનો છાપ સહેજ લસરાયેલો હતો અને દરેક પગમાર્કની બિલકુલ વચમાં તાજા, ગરમ અને લાલચોળ લોહીના ટશિયા નીતરી રહ્યા હતા!
અચ્યુત પાંચસો ફૂટ ઊંડી ખાઈમાં ગબડ્યા પછી પણ જીવતો હતો! તે પોતાના ઘવાયેલા શરીર અને તૂટેલા પગ સાથે લોહી વહાવતો વહાવતો જમીન પર ઢસડાતો આગળ વધ્યો હતો!
ઈવાએ કંપતા હાથે એ લોહીવાળા પગમાર્ક પર આંગળીઓ ટેકવી. "એ જીવતો છે... અર્જુન, અચ્યુત હજુય જીવતો છે!"
અર્જુનસિંહે ટોર્ચનો પ્રકાશ એ પગમાર્કની દિશામાં ફેંક્યો.
એ લોહીથી ખરડાયેલા તાજા પગમાર્ક વાંસના ગીચ જંગલને ચીરીને સીધા આગળ વહેતી કાલિંદી નદીના ધસમસતા લાલચોળ પૂર તરફ જઈ રહ્યા હતા!
પણ સસ્પેન્સ અહીં પૂરું નહોતું થતું...
જ્યારે અર્જુનસિંહ અને ઈવા એ પગમાર્કનો પીછો કરતા નદીના કાંઠે પહોંચ્યા, ત્યારે તેમણે જોયું કે નદીના પાણીના કિનારે અચ્યુતના પગમાર્ક અચાનક ગાયબ થઈ જતા હતા! અને નદીની બિલકુલ સામેના કાંઠે, ધુમ્મસથી ઘેરાયેલી અડાબીડ પહાડીઓમાંથી એક કરૂણ અને દુઃખદાયી ઘુરરાટીનો પડઘો પડી રહ્યો હતો!
શું અચ્યુત ઘવાયેલી હાલતમાં કાલિંદી નદીનું રૌદ્ર પૂર પાર કરીને સામે પાર જતો રહ્યો હતો? કે પછી સામેની ઝાડીઓમાં રાઠોડની કોઈ ગુપ્ત ટુકડી અચ્યુતની આખરી શ્વાસ પર શિકાર કરવા રાહ જોઈને બેઠી હતી?
