ભાગ-૨:વાતોમાંથી લાગણીઓનો અહેસાસ પહેલો પ્રેમ
વખત જતાં સોશિયલ મીડિયાની ચેટ વિન્ડો હવે માત્ર મેસેજ મોકલવાનું સાધન નહોતી રહી, પણ એ બે હૃદય વચ્ચેનું અદ્રશ્ય સેતુ બની ગઈ હતી. સવારના પહેલા સૂર્યપ્રકાશ સાથે વિશ્વાસના ફોનની સ્ક્રીન પર મીરાંનો મેસેજ ચમકતો—"ગુડ મોર્નિંગ, વિશ્વાસ! રાત્રે સપનામાં આવ્યા હતા કે હકીકતમાં વાત કરતા હતા, ખબર જ ના પડી." અને આ મેસેજ વાંચીને વિશ્વાસના ચહેરા પર જે સ્મિત રેલાતું, એ આખો દિવસ એના ચેહરા પર અકબંધ રહેતું.
ધીમે-ધીમે આ શબ્દોની સફર ટેક્સ્ટ મેસેજમાંથી બહાર નીકળીને અવાજના માધ્યમ સુધી પહોંચી. હવે માત્ર વોટ્સએપ ચેટ પૂરતી નહોતી, પણ મોડી રાતના લાંબા ફોન કોલ્સનો સિલસિલો શરૂ થઈ ગયો હતો.
(ફોન કોલનું એક ભાવનાત્મક દ્રશ્ય) રાતના બાર વાગ્યાનો સમય હતો. ચારેય બાજુ ગાઢ સન્નાટો છવાયેલો હતો. વિશ્વાસે પોતાના રૂમની લાઈટ બંધ કરી દીધી હતી અને પથારીમાં પડ્યો-પડ્યો ફોન કાન પર લગાવીને બેઠો હતો. સામે છેડે મીરાં પણ પોતાના રૂમમાં બારી પાસે ઊભી રહીને આકાશના તારાઓ જોઈ રહી હતી.
વિશ્વાસ (અવાજમાં હળવું દર્દ અને આશ્ચર્ય મિશ્રિત સ્વરે): "મીરાં, એક વાત કહું? મને ક્યારેય વિશ્વાસ નહોતો બેઠો કે કોઈ અજાણી વ્યક્તિ આટલી જલ્દી જિંદગીનો આટલો મોટો હિસ્સો બની શકે. આપણે ક્યારેય રૂબરૂ મળ્યા નથી, એકબીજાના અંજવાળા કે અંધારા નથી જોયા, તોય કેમ આવું થાય છે કે તારો અવાજ સાંભળ્યા વગર મારો શ્વાસ પણ ભારે લાગે છે?"
મીરાં થોડી સેકન્ડ માટે શાંત થઈ ગઈ. ફોનમાંથી એના શ્વાસ લેવાનો હળવો અવાજ આવી રહ્યો હતો. એણે ફોનને થોડો વધુ કાન સાથે ભીંસ્યો અને પછી ધીમા, પણ ગાઢ અવાજે કહ્યું...
મીરાં: "કારણ કે, વિશ્વાસ......આ દુનિયામાં સંબંધો ચહેરા જોઈને બંધાય છે, પણ આત્મા તો અવાજ અને વિચારોથી જોડાય છે. તું જ્યારે મારી સાથે વાત કરે છે ને, ત્યારે મને લાગે છે કે હું દુનિયાના દરેક ડર અને ચિંતાથી મુક્ત થઈ ગઈ છું. સાચું કહું તો, હવે આ જીવવું કે શ્વાસ લેવો એ મારા માટે નહીં, પણ તારા હોવા પર નિર્ભર થઈ ગયું છે. આને જ કદાચ... પ્રેમ કહેતા હશે, હેં ને?"
એ શબ્દ 'પ્રેમ' જ્યારે મીરાંના હોઠેથી છૂટો પડ્યો, ત્યારે વિશ્વાસના શરીરમાં એક અજબ ઝણઝણાટી દોડી ગઈ. એના હાથ ધ્રૂજી ગયા. હૃદયના ધબકારા એટલા અવાજ કરવા લાગ્યા કે એને ડર લાગ્યો ક્યાંક મીરાંને એ ધબકારા સંભળાઈ ન જાય.
વિશ્વાસ (આંખોમાં આંસુ સાથે): "જો આ પ્રેમ છે, મીરાં... તો હું આ પ્રેમમાં પૂરેપૂરો ડૂબી જવા માંગું છું. ભલે પછી કિનારો ન મળે. પણ...પણ મને ડર લાગે છે. જો ક્યારેય આ સંબંધ વચ્ચે કોઈ દીવાલ આવી ગઈ, જો આ સપનું અચાનક તૂટી ગયું, તો હું શું કરીશ?"
મીરાંએ તરત જ ફોનમાં એનો અવાજ કાપતા કહ્યું, એના અવાજમાં એક અદભુત મક્કમતા અને અતૂટ વિશ્વાસ હતો...
મીરાં: "દીવાલો તો દુનિયા બનાવે છે, વિશ્વાસ.... પણ બે દિલ જ્યારે એક થઈ જાય ત્યારે કોઈ દીવાલ એટલી ઊંચી નથી હોતી કે તેને પાર ન કરી શકાય. તું મારો વર્તમાન છે અને મારો આવતીકાલ પણ તું જ છે. મારી આંખોમાં જો, તને મારો માત્ર એક જ પડછાયો દેખાશે."
આ ફોન કોલ પૂરો થયા પછી પણ બંને કલાકો સુધી ચૂપચાપ ફોન કાન પર લગાવીને બેસી રહ્યા હતા. શબ્દો પૂરા થઈ ગયા હતા, પણ લાગણીઓનો પ્રવાહ હજુ પણ વહી રહ્યો હતો.
આ એ સમય હતો જ્યારે બંનેના દિવસની શરૂઆત અને અંત માત્ર એકબીજાના નામથી થતો હતો. કોલેજના વ્યાખ્યાનોમાં બેઠેલો વિશ્વાસ નોટબુકના પાના પર મીરાંનું નામ લખતો, અને કોલેજ કેમ્પસમાં ફરતી મીરાંના કાનમાં માત્ર વિશ્વાસનો અવાજ જ ગુંજતો રહેતો. દુનિયાની નજરમાં તેઓ સામાન્ય યુવક-યુવતી હતા, પણ એકાંતની દુનિયામાં તેઓ એકબીજાની ધડકન બની ગયા હતા.
તેઓ અજાણ હતા કે આ ગાઢ પ્રેમ અને કલાકોની વાતો પાછળ સમય કોઈ મોટો ખેલ રમી રહ્યો છે, અને આ જ ગાઢતા આગળ જતાં એક એવી કસોટી બનવાની છે જેનો અંદાજ તેમને સપનામાં પણ નહોતો.
જ્યાં આ પ્રેમ વધુ ગાઢ બને છે અને બંને ભવિષ્યના સપના કેવી રીતે સજાવવા લાગે છે..વાંચો ભાગ -3 માં.
ભાગ -3 ક્રમશઃ
