പഞ്ചകർമ്മം — ഭാഗം 3
ഒരു യാത്രയുടെ അവസാനം. ഒരു ഗവേഷകന്റെ തുടക്കം.
പ്രൊലോഗ് — പുലർച്ചെ 2:17
കൊച്ചിയുടെ മേൽ മൂന്ന് മണിക്കൂറായി മഴ പെയ്യുകയായിരുന്നു.
ആശുപത്രിയിലെ പഴയ പഞ്ചകർമ്മ വിഭാഗം അസാധാരണമായ നിശ്ശബ്ദതയിൽ മുങ്ങിയിരുന്നു.
ആ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്കിടയിൽ കേൾക്കുന്നത് ഒരേയൊരു ശബ്ദം മാത്രം—
ടിക്… ടിക്… ടിക്…
ചുമരിലെ ഘടികാരം.
2:17 A.M.
നഴ്സുമാരുടെ സ്റ്റേഷനിൽ ഡോ. അർജുൻ വർമ്മ ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നു.
അവന്റെ മുന്നിൽ ഒരു രോഗിയുടെ ഫയൽ തുറന്നുകിടന്നു.
രോഗി: വിവേക് മേനോൻ
പ്രായം: 34
ചരിത്രം: സ്ട്രോക്ക്
തുടർനിർണയം: മൾട്ടിപ്പിൾ സ്ക്ലെറോസിസ്
നിലവിലെ അവസ്ഥ: ഗുരുതരമായ നാഡീവൈകല്യം
അർജുൻ ആ ഫയൽ ഒരുപാട് തവണ വായിച്ചിരുന്നു.
എന്നിട്ടും എന്തോ ശരിയല്ലെന്ന് അവന്റെ മനസ്സ് പറഞ്ഞു.
ഒരു റിപ്പോർട്ടിൽ സ്ട്രോക്ക്.
മറ്റൊന്നിൽ നാഡീവ്യവസ്ഥയെ ബാധിക്കുന്ന മറ്റൊരു രോഗത്തിന്റെ സൂചന.
മൂന്നാമത്തെ റിപ്പോർട്ടിൽ ഒറ്റവാക്ക് മാത്രം—
“Multiple Sclerosis.”
പക്ഷേ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട രേഖ കാണാനില്ലായിരുന്നു.
ആദ്യത്തെ MRI റിപ്പോർട്ട്.
അർജുൻ ഫയൽ അടച്ചു.
അപ്പോഴാണ്—
“ഡോക്ടർ…”
അവൻ തല ഉയർത്തി നോക്കി.
വാതിൽക്കൽ മീര.
വിവേകിന്റെ സഹോദരി.
“എന്തുപറ്റി?”
മീരയുടെ മുഖത്ത് ആശങ്കയും അത്ഭുതവും കലർന്നിരുന്നു.
അവൾ വാർഡിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.
“അവൻ… കാലനക്കി.”
അർജുൻ ഉടൻ എഴുന്നേറ്റു.
---
അധ്യായം 1 — വീണ്ടും ഒരു ചോദ്യം
വിവേക് കിടക്കയിൽ ശാന്തനായി കിടക്കുകയായിരുന്നു.
അർജുൻ അവന്റെ ജീവസൂചനകളും നാഡീവ്യൂഹ പ്രതികരണങ്ങളും പരിശോധിച്ചു.
“വിവേക്… എന്നെ കേൾക്കാമോ?”
പ്രതികരണമൊന്നുമില്ല.
അർജുൻ വീണ്ടും പരിശോധിച്ചു.
പെട്ടെന്ന്—
ഒരു ചെറിയ ചലനം.
ഒരു വിരൽ.
അർജുൻ നിശ്ചലനായി.
മീര കൈകൊണ്ട് വായ പൊത്തി.
“അവൻ വീണ്ടും ചെയ്തു!”
വീണ്ടും അതേ ചെറിയ ചലനം.
അർജുൻ വിവേകിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
പിന്നെ ഫയലിലേക്ക്.
പിന്നെ ചുമരിലെ ഘടികാരത്തിലേക്ക്.
2:17 A.M.
ആ നിമിഷം അർജുൻ ഒരു ഡോക്ടറായി മാത്രം ചിന്തിച്ചില്ല.
അവന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു ചോദ്യം ജനിച്ചു.
“എന്തുകൊണ്ട്?”
---
അധ്യായം 2 — രാവിലെ
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അർജുൻ ന്യൂറോളജിസ്റ്റായ ഡോ. അനന്യ മേനനെ കണ്ടു.
അവൾ കമ്പ്യൂട്ടറിൽ വിവേകിന്റെ റിപ്പോർട്ടുകൾ പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു.
“എനിക്ക് ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാനുണ്ട്.”
കമ്പ്യൂട്ടറിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാതെ അനന്യ ചോദിച്ചു.
“എന്താണ്?”
“ഒരു രോഗിയുടെ അവസ്ഥ മെച്ചപ്പെട്ടു എന്ന് മാത്രം കൊണ്ട്, അതിന് കാരണം ഒരു പ്രത്യേക ചികിത്സയാണെന്ന് നമുക്ക് പറയാമോ?”
അനന്യ അവനെ നോക്കി.
“ഇല്ല.”
“പിന്നെ എങ്ങനെയാണ് നമുക്ക് അത് തെളിയിക്കാൻ കഴിയുക?”
അവൾ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു—
“ഗവേഷണത്തിലൂടെ.”
ആ ഒരൊറ്റ വാക്ക് അർജുന്റെ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞു.
ഗവേഷണം.
വർഷങ്ങളോളം രോഗികളെ ചികിത്സിക്കാൻ പഠിച്ചിരുന്ന അവന് ഇപ്പോൾ മറ്റൊരു കാര്യം പഠിക്കണമെന്നുണ്ടായി.
യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത് എന്ന് കണ്ടെത്തുന്നത് എങ്ങനെയാണ്?
അന്ന് വൈകുന്നേരം അവൻ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു.
അവൻ ഡോക്ടറേറ്റ് ചെയ്യാൻ പോകും.
പദവിക്കുവേണ്ടിയല്ല.
പേരിനുവേണ്ടിയല്ല.
പ്രശസ്തിക്കുവേണ്ടിയുമല്ല.
ഒരു കാരണത്തിനുവേണ്ടി മാത്രം—
ഒരു മെഡിക്കൽ ചോദ്യത്തെ ശരിയായി ചോദിക്കാനും, തന്റെ വിശ്വാസത്തിന് തെളിവിനെ വളച്ചൊടിക്കാതെ സത്യത്തിലേക്ക് എത്താനും.
---
അധ്യായം 3 — കാണാതായ രേഖ
അർജുൻ വിവേകിന്റെ പഴയ ചികിത്സാ രേഖകൾ അന്വേഷിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ചില രേഖകൾ അപൂർണ്ണമായിരുന്നു.
ചിലത് ഫോട്ടോകോപ്പികൾ.
ചിലതിലെ തീയതികൾ തമ്മിൽ പൊരുത്തപ്പെടുന്നില്ല.
എന്നാൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട രേഖ ഇപ്പോഴും കാണാനില്ല.
ആദ്യ MRI.
അർജുൻ ആശുപത്രിയുടെ ആർക്കൈവിൽ അന്വേഷിച്ചു.
ഒന്നുമില്ല.
പഴയ ന്യൂറോളജി വിഭാഗത്തിൽ അന്വേഷിച്ചു.
അവിടെയും ഒന്നുമില്ല.
അവസാനം, പഴയ കൈയെഴുത്ത് രേഖകളിലൊന്നിൽ അവൻ ഒരു കുറിപ്പ് കണ്ടെത്തി.
“MRI received — 14 June.”
അർജുൻ കുറച്ചുനേരം ആ വരിയിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.
MRI ആശുപത്രിയിൽ എത്തിയിരുന്നു.
പക്ഷേ അത് എവിടെ?
ആരാണ് മാറ്റിയത്?
എന്തുകൊണ്ട്?
ഉത്തരങ്ങളൊന്നുമില്ല.
അർജുൻ ആ പേജ് ഫോട്ടോ എടുത്തു.
തന്റെ നോട്ട്ബുക്ക് തുറന്നു.
ഒരു വരി എഴുതി:
“കാണാതായ ഉത്തരത്തെ തന്നെ ഉത്തരമായി കരുതരുത്.”
അവന്റെ ഗവേഷകജീവിതത്തിലെ ആദ്യ പാഠം അതായിരുന്നു.
---
അധ്യായം 4 — നിരസിക്കപ്പെട്ട സ്വപ്നം
അർജുൻ തന്റെ ആദ്യ PhD ഗവേഷണ നിർദ്ദേശം സമർപ്പിച്ചു.
അതിനുശേഷം കാത്തിരിപ്പ്.
ഒരാഴ്ച.
രണ്ടാഴ്ച.
പിന്നെയും ആഴ്ചകൾ.
ഒടുവിൽ ഒരു കവർ അവന്റെ കൈയിലെത്തി.
അവൻ അത് തുറന്നു.
ആദ്യ വരി തന്നെ അവന്റെ ഹൃദയത്തെ തകർത്തു.
REJECTED.
താഴെ ചില കാരണങ്ങൾ.
ഗവേഷണചോദ്യം വളരെ വിശാലമാണ്.
രീതി ദുർബലമാണ്.
നിർദ്ദേശിച്ച നിഗമനങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമായ തെളിവ് പഠനരീതിയിൽ നിന്ന് ലഭിക്കില്ല.
അർജുൻ കസേരയിൽ നിശ്ശബ്ദനായി ഇരുന്നു.
ആ രാത്രി അവൻ ആദ്യമായി സ്വയം ചോദിച്ചു—
“എനിക്ക് ശരിക്കും ഒരു ഗവേഷകനാകാൻ കഴിയുമോ?”
---
അധ്യായം 5 — തിരുത്തൽ
പിറ്റേന്ന് അവന്റെ മെന്റർ അവനെ കണ്ടു.
“നീ നിരാശനാണല്ലേ?”
“അതെ.”
“നല്ല കാര്യം.”
അർജുൻ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.
“അതെങ്ങനെ നല്ല കാര്യമാണ്?”
മെന്റർ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന നിരസിക്കപ്പെട്ട പ്രൊപ്പോസൽ എടുത്തു.
“കാരണം ഇപ്പോഴാണ് നീ യഥാർത്ഥ ഗവേഷണം പഠിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നത്.”
അദ്ദേഹം പേപ്പർ അർജുന്റെ മുന്നിലേക്ക് നീക്കി.
“ഇത് വീണ്ടും എഴുതൂ.”
“വീണ്ടും?”
“അതെ.”
“എന്ത് മാറ്റണം?”
മെന്റർ പേപ്പറിലെ ഒരു വരിയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.
“നീ ആദ്യം തന്നെ ഒരു ഉത്തരമെടുത്തിട്ടുണ്ട്.”
അർജുൻ മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“ഗവേഷകൻ ഉത്തരവുമായി തുടങ്ങുന്നില്ല.”
മെന്റർ പറഞ്ഞു.
“ചോദ്യവുമായി തുടങ്ങുന്നു.”
---
അധ്യായം 6 — ഗവേഷകനായി മാറുന്ന മനുഷ്യൻ
അർജുൻ വീണ്ടും തുടങ്ങി.
അവൻ രാത്രികളോളം പഠിച്ചു.
ന്യൂറോളജി.
ന്യൂറോഇമ്യൂണോളജി.
സ്റ്റാറ്റിസ്റ്റിക്സ്.
റിസർച്ച് മെത്തഡോളജി.
ക്ലിനിക്കൽ ഡോക്യുമെന്റേഷൻ.
മെഡിക്കൽ എതിക്സ്.
ശാസ്ത്രീയ പഠനങ്ങൾ.
അവൻ പതിയെ ചില വലിയ വ്യത്യാസങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കി.
ബന്ധവും കാരണവും ഒന്നല്ല.
നിരീക്ഷണവും തെളിവും ഒന്നല്ല.
അനുമാനവും നിഗമനവും ഒന്നല്ല.
എന്നാൽ അതിനേക്കാൾ പ്രധാനപ്പെട്ട മറ്റൊരു കാര്യം അവൻ പഠിച്ചു.
ഒരു നല്ല ഗവേഷകൻ തന്റെ ആശയം തെറ്റാണെന്ന് തെളിയിക്കുന്ന തെളിവിനെയും സ്വീകരിക്കാൻ തയ്യാറായിരിക്കണം.
അർജുൻ പുതിയ പ്രൊപ്പോസൽ തയ്യാറാക്കി.
ഇത്തവണ ചോദ്യം ചെറുതായിരുന്നു.
രീതി കൂടുതൽ കൃത്യമായിരുന്നു.
നിഗമനങ്ങൾ കൂടുതൽ സത്യസന്ധമായിരുന്നു.
അവൻ വീണ്ടും സമർപ്പിച്ചു.
കുറച്ച് ആഴ്ചകൾക്ക് ശേഷം മറുപടി വന്നു.
ഈ തവണ—
ACCEPTED.
അർജുൻ ആ കത്ത് ഒരു മിനിറ്റോളം നോക്കിനിന്നു.
അവന്റെ ഡോക്ടറേറ്റ് യാത്ര ഔദ്യോഗികമായി ആരംഭിച്ചു.
---
അധ്യായം 7 — അഞ്ച് വർഷങ്ങൾ
വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
അർജുൻ ഡാറ്റ ശേഖരിച്ചു.
രോഗികളുടെ ഫലങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തി.
ക്ലിനിക്കൽ നിരീക്ഷണങ്ങൾ നിലവിലുള്ള ന്യൂറോളജിക്കൽ വിലയിരുത്തലുകളുമായി താരതമ്യം ചെയ്തു.
ന്യൂറോളജിസ്റ്റുകൾ.
റീഹാബിലിറ്റേഷൻ വിദഗ്ധർ.
മറ്റ് ഗവേഷകർ.
എല്ലാവരോടും ചേർന്ന് പ്രവർത്തിച്ചു.
അവൻ ഒരിക്കലും ഇങ്ങനെ എഴുതിയില്ല:
“ഈ ചികിത്സ രോഗം സുഖപ്പെടുത്തി.”
പകരം അവൻ എഴുതി:
“ഈ നിരീക്ഷണം കൂടുതൽ പഠനം ആവശ്യപ്പെടുന്നു.”
ആ വാചകം അവന്റെ ഗവേഷണത്തിന്റെ അടിത്തറയായി.
എന്നിരുന്നാലും വിവേകിന്റെ കേസ് അവനെ വിട്ടുപോയില്ല.
കാരണം ആ ആദ്യ MRI…
ഇപ്പോഴും കാണാനില്ലായിരുന്നു.
---
അധ്യായം 8 — രാത്രിയിലെ ആർക്കൈവ്
ഒരു മഴയുള്ള രാത്രി.
അർജുൻ വീണ്ടും ആശുപത്രിയുടെ പഴയ ആർക്കൈവിലെത്തി.
വൈദ്യുതി ഇടയ്ക്കിടെ മിന്നിമറഞ്ഞു.
പഴയ ഫയലുകൾ നിറഞ്ഞ അലമാരകൾ.
പൊടിപിടിച്ച രേഖകൾ.
നിശ്ശബ്ദമായ ഇടനാഴികൾ.
അവൻ വീണ്ടും വിവേകിന്റെ ന്യൂറോളജി രേഖകൾ പരിശോധിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് ഒരു ഫയൽ നമ്പർ അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്.
അത് വിവേകിന്റെ നിലവിലെ ഫയൽ നമ്പറായിരുന്നില്ല.
പഴയ ആർക്കൈവ് രേഖയുടെ നമ്പർ.
അർജുൻ ആ ഫയൽ പുറത്തെടുത്തു.
അകത്ത് ഒരു CD ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വർധിച്ചു.
CD കമ്പ്യൂട്ടറിൽ ഇട്ടു.
സ്ക്രീൻ കുറച്ചുനേരം കറുത്തുനിന്നു.
പിന്നെ—
ഒരു MRI ചിത്രം തെളിഞ്ഞു.
അർജുൻ അതിലേക്ക് നോക്കി.
അവൻ ഉടൻ ആഘോഷിച്ചില്ല.
ആരും കേൾക്കാതെ ഒരു വലിയ പ്രഖ്യാപനവും നടത്തിയില്ല.
അവൻ അനന്യയെ വിളിച്ചു.
“ഡോക്ടർ… എനിക്ക് ഒറിജിനൽ സ്കാൻ കിട്ടി.”
“അതിൽ എന്താണ് കാണുന്നത്?”
അർജുൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
“ഞാൻ ഊഹിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.”
അനന്യയുടെ മറുപടി ഉടൻ വന്നു.
“അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഊഹിക്കരുത്. പഠിക്കൂ.”
---
അധ്യായം 9 — സത്യം
അന്വേഷണം അർജുൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും സങ്കീർണ്ണമായിരുന്നു.
വിവേകിന്റെ ചരിത്രത്തെ ഒരു ലളിതമായ വിശദീകരണത്തിലേക്ക് ചുരുക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു.
വ്യത്യസ്ത നാഡീസംബന്ധമായ സംഭവങ്ങൾ.
വ്യത്യസ്ത മെഡിക്കൽ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ.
അപൂർണ്ണമായ രേഖകൾ.
വർഷങ്ങളായുള്ള ചികിത്സകൾ.
അർജുൻ ആ രാത്രിയിൽ കണ്ട പുരോഗതി യാഥാർത്ഥ്യമായിരുന്നു.
പക്ഷേ—
ഒരു രോഗിയുടെ അനുഭവം മാത്രം ഉപയോഗിച്ച് അതിന്റെ കാരണം ഉറപ്പിച്ചു പറയാനാകില്ല.
അർജുൻ ഒരു വലിയ സത്യം മനസ്സിലാക്കി.
ഒരു നല്ലതായി തോന്നുന്ന വിശദീകരണം കണ്ടെത്തിയതുകൊണ്ട് മാത്രം ഒരു രഹസ്യം പരിഹരിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.
ഒരു ശാസ്ത്രീയ നിഗമനം ചോദ്യങ്ങളെ അതിജീവിക്കണം.
അതിനാൽ അവൻ തന്റെ ഗവേഷണത്തിൽ അനിശ്ചിതത്വവും ഉൾപ്പെടുത്തി.
ചില കണ്ടെത്തലുകൾ അവന്റെ ആശയത്തെ പിന്തുണച്ചു.
ചിലത് പിന്തുണച്ചില്ല.
ചില ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോഴും ഉത്തരമില്ലായിരുന്നു.
അത് അവന്റെ ഗവേഷണത്തെ ദുർബലമാക്കിയില്ല.
മറിച്ച് കൂടുതൽ ശക്തമാക്കി.
കാരണം അവൻ സത്യത്തെ തന്റെ ആഗ്രഹത്തിന് അനുസരിച്ച് മാറ്റിയില്ല.
---
അധ്യായം 10 — വൈവ
ആദ്യ പ്രൊപ്പോസൽ സമർപ്പിച്ച് അഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അർജുൻ ഡോക്ടറൽ പരീക്ഷാ ഹാളിലേക്ക് നടന്നു.
അവന്റെ മുന്നിൽ 312 പേജുകളുള്ള ഗവേഷണ പ്രബന്ധം.
അഞ്ച് വർഷത്തെ പരിശ്രമം.
നൂറുകണക്കിന് റഫറൻസുകൾ.
എണ്ണമറ്റ തിരുത്തലുകൾ.
പരാജയങ്ങൾ.
സംശയങ്ങൾ.
വാദങ്ങൾ.
ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികൾ.
ഇതെല്ലാം ആരംഭിപ്പിച്ച ഒരു രോഗി.
ആദ്യ പരീക്ഷകൻ അവനെ നോക്കി.
“ഡോ. അർജുൻ വർമ്മ, നിങ്ങൾ ഈ വിഷയം തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ കാരണം എന്താണ്?”
അർജുൻ ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദനായി.
“എനിക്ക് വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു കാര്യം ഞാൻ കണ്ടു.”
“അത് ഒടുവിൽ നിങ്ങൾ വിശദീകരിച്ചോ?”
അർജുൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“എല്ലാം ഇല്ല.”
പരീക്ഷകൻ പുരികമുയർത്തി.
“എല്ലാം ഇല്ലേ?”
“ഇല്ല.”
അർജുൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“എല്ലാ ഉത്തരങ്ങളും കണ്ടെത്തുക മാത്രമല്ല ഗവേഷണത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം.”
അവൻ ഒരു നിമിഷം നിർത്തി.
“തെളിവുകളെ നമ്മുടെ പ്രതീക്ഷയ്ക്കനുസരിച്ച് മാറ്റാതെ, ഉത്തരത്തിലേക്ക് എത്താൻ ശരിയായ രീതിയിൽ അന്വേഷിക്കുകയാണ് ഒരു ഗവേഷകന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം.”
മുറിയിൽ നിശ്ശബ്ദത.
ചോദ്യങ്ങൾ തുടർന്നു.
ഒരു മണിക്കൂർ.
രണ്ട് മണിക്കൂർ.
മൂന്ന് മണിക്കൂർ.
ഒടുവിൽ ചെയർമാൻ ഗവേഷണ പ്രബന്ധം അടച്ചു.
അർജുൻ കാത്തുനിന്നു.
പിന്നെ ആ വാക്കുകൾ എത്തി—
“Congratulations. Your doctoral defense has been successfully completed.”
അർജുൻ തല താഴ്ത്തി.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അത് ഡോക്ടറേറ്റ് ലഭിച്ചതിന്റെ സന്തോഷം മാത്രമായിരുന്നില്ല.
അവന്റെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞത് ആ ആദ്യ രാത്രി.
2:17 A.M.
ഒരു രോഗി.
ഒരു ചെറിയ ചലനം.
ഒരു ചോദ്യമാത്രം.
“എന്തുകൊണ്ട്?”
ആ ചോദ്യം അവനെ അഞ്ച് വർഷത്തെ ഗവേഷണത്തിലൂടെ കടത്തി ഒരു ഡോക്ടറേറ്റിലേക്ക് എത്തിച്ചു.
---
എപ്പിലോഗ് — അടുത്ത ചോദ്യം
മാസങ്ങൾക്കുശേഷം.
അർജുൻ തന്റെ ഗവേഷണ മുറിയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
ഒരു യുവാവ് വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് വന്നു.
“സർ?”
“അതെ?”
“എനിക്ക് PhD ചെയ്യണം.”
അർജുൻ അവനെ നോക്കി.
“എന്തുകൊണ്ട്?”
യുവാവ് കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു.
“എനിക്ക് ഒരു ഗവേഷകനാകണം.”
അർജുൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“നല്ലത്.”
അവൻ ഒരു ഒഴിഞ്ഞ നോട്ട്ബുക്ക് എടുത്ത് യുവാവിന്റെ മുന്നിലേക്ക് നീക്കി.
യുവാവ് അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.
അർജുൻ പറഞ്ഞു:
“ഒരു തലക്കെട്ടിൽ നിന്ന് തുടങ്ങരുത്.”
അവൻ പേനയും നോട്ട്ബുക്കും അവന്റെ മുന്നിലേക്ക് നീക്കി.
“ഒരു ചോദ്യത്തിൽ നിന്ന് തുടങ്ങൂ.”
പുറത്ത് വീണ്ടും കൊച്ചിയിൽ മഴ ആരംഭിച്ചു.
അർജുൻ അടുത്ത ഗവേഷണ ഫയൽ തുറന്നു.
ഫയലിന്റെ പുറത്ത് എഴുതിയിരുന്നത്:
CASE 002
അതിന് താഴെ ഒരു ചോദ്യം:
“ഒരു നിരീക്ഷണമുണ്ട്.
അതിന് ഒരു വിശദീകരണമുണ്ട്.
പക്ഷേ… അതിന് തെളിവുണ്ടോ?”
അർജുൻ പേനയെടുത്തു.
ഡോക്ടറേറ്റ് അവസാനിച്ചിരുന്നു.
പക്ഷേ—
അന്വേഷണം അവസാനിച്ചിരുന്നില്ല.
---
പഞ്ചകർമ്മം
ഭാഗം 3
ഒരു യാത്രയുടെ അവസാനം.
ഒരു ഗവേഷകന്റെ തുടക്കം.
Written by Navaneeth Sabu
