અરવ મારી જિંદગીનું પહેલું અને છેલ્લું સરનામું હતો. અમે બંને એક જ શેરીમાં મોટાં થયાં. મને આજે પણ યાદ છે કે જ્યારે અમે પા-પા પગલી ભરતાં શીખતાં હતાં, ત્યારથી જ અરવ મારો હાથ પકડીને ચાલતો. નાનપણમાં જ્યારે શેરીના બીજાં છોકરાંઓ મને રમતમાં રડાવી દેતાં, ત્યારે અરવ પોતાની નાની મુઠ્ઠીઓ વાળીને મારી સામે ઢાલ બનીને ઊભો રહી જતો.
એ કહેતો: "સત્યા, તારે ક્યારેય રડવાનું નહીં... હું છું ને!"
મોટાં થતાં-થતાં અમારી દોસ્તી ક્યારે પ્રેમમાં બદલાઈ ગઈ, એની મને ખબર જ ના પડી. શાળાના દિવસોમાં જ્યારે મારી સહેલીઓ હીરો-હિરોઈનની વાતો કરતી, ત્યારે મારી આંખો સામે માત્ર અરવનો નિર્દોષ ચહેરો તરવરતો. મારા માટે પ્રેમનો અર્થ કોઈ સ્પર્શ કે શરીર નહોતો... મારા માટે પ્રેમ એટલે અરવનું મારી સાથે હોવું, એનું એ જ અડપલું હાસ્ય અને એની આંખોમાં મારા માટેનો ભરોસો.
અમે સાથે ભણતાં, સાથે સપનાં જોતાં. હું મનોમન અરવને મારો પતિ માની ચૂકી હતી.
બધું જ કેટલું સુંદર ચાલી રહ્યું હતું... ત્યાં જ એક રાતે અમારી દુનિયા ઉજાડી ગઈ.
શાળાના છેલ્લા વર્ષની પરીક્ષા પૂરી થઈ હતી. અરવ બાઇક લઈને મારી માટે આઇસક્રીમ લેવા ગયો હતો. કલાકો વિતી ગયા પણ એ પાછો ન આવ્યો. અને પછી હોસ્પિટલમાંથી ફોન આવ્યો—એક ભયાનક અકસ્માત!
હું દોડતી હોસ્પિટલ પહોંચી. આઈસીયુ ની બહાર અરવના માતા-પિતા ભાંગી પડ્યા હતા. ડોક્ટરોએ કલાકોની સર્જરી પછી અરવનો જીવ તો બચાવી લીધો, પણ જ્યારે ડોક્ટર બહાર આવ્યા ત્યારે એમના ચહેરા પર અંધકાર હતો.
ડોક્ટરે અરવના પપ્પાનો હાથ પકડીને ધીમા અવાજે કહ્યું: "અકસ્માતમાં અરવના કમરના નીચેના ભાગમાં એવી ગંભીર ઈજા થઈ છે કે... તે હવે ક્યારેય પુરુષ તરીકે સામાન્ય જિંદગી નહીં જીવી શકે. તે આજીવન નપુંસક રહેશે."
એ શબ્દો સાંભળીને અરવના મમ્મી-પપ્પાના પગ તળેથી જમીન ખસી ગઈ. પણ મારો આત્મા અંદરથી ચીસ પાડી ઊઠ્યો—"ના, સત્યા! પ્રેમ શરીરનો નથી હોતો!"
હોસ્પિટલના એ અંધારા રૂમમાં અરવ બારી સામે મોં રાખીને સૂતો હતો. એની આંખોમાંથી સતત અશ્રુ વહી રહ્યા હતા. એનું આત્મસન્માન એક જ રાતમાં છીનવાઈ ગયું હતું. હું શાંતિથી એની નજીક ગઈ. મેં એનો ધ્રૂજતો હાથ મારા હાથમાં લીધો.
અરવ (રડતાં અવાજે): "સત્યા... તું જતી રહે! હું હવે તારા લાયક નથી રહ્યો. મારી જિંદગી બરબાદ થઈ ગઈ છે..."
સત્યા (મક્કમતાથી): "અરવ, મારી તરફ જો. તું શું વિચારે છે કે હું તારા શરીરને પ્રેમ કરતી હતી? ના... મારો પ્રેમ તારા આત્મા સાથે છે. તું જેવો છે, મારો છે. હું આજીવન તારી સેવા કરીશ, પણ તને ક્યારેય એકલો નહીં પડવા દઉં."
અરવ મને ભેટીને કલાકો સુધી રડતો રહ્યો. એ દિવસે મેં મારી યુવાની અને મારાં તમામ શારીરિક સપનાંઓને અરવના ચરણોમાં હોમી દીધાં.
અમે શહેરની નામાંકિત કોલેજમાં કાયદા (Law) નો અભ્યાસ શરૂ કર્યો. હું ઇચ્છતી હતી કે હું વકીલ બનૂં જેથી ભવિષ્યમાં અરવનું કવચ બની શકું.
પણ કોલેજના બીજા વર્ષમાં એક કાળો વિસ્ફોટ થયો.
કોલેજમાં શહેરના શક્તિશાળી અને બાહુબલી MLA ની દીકરી પણ ભણતી હતી. એક દિવસે સવારે અચાનક પોલીસની ગાડીઓ કોલેજમાં આવી પહોંચી. આખી કોલેજ સામે પોલીસે અરવને ગળચીમાંથી પકડીને વાનમાં ધકેલી દીધો. MLA ની દીકરીએ અરવ પર હોસ્ટેલના રૂમમાં બળાત્કાર (રેપ) નો ગંભીર આરોપ લગાવ્યો હતો!
આખી કોલેજ, મીડિયા અને સમાજ અરવ પર થૂંકવા લાગ્યો.
હું દોડતી પોલીસ સ્ટેશન ગઈ.
સત્યા: "સાહેબ! આ આરોપ સાવ ખોટો છે! અરવ આવું કરી જ ન શકે!"
પોલીસ ઇન્સ્પેક્ટર: "છોકરી, તારો પ્રેમી હવસખોર છે. MLA સાહેબની દીકરી ઉપર રેપ કર્યો છે એણે. વધારે વચ્ચે આવીશ તો તને પણ અંદર પૂરી દઈશ!"
MLA ના રાજકીય દબાણને લીધે કોઈ મોટો વકીલ અરવનો કેસ લડવા તૈયાર નહોતો. એ રાતે મેં મારી જાતને અરીસામાં જોઈને કહ્યું: "સત્યા, જો તારો પ્રેમ સાચો છે, તો આજથી તું જ અરવની વકીલ છે!"
મેં દિવસ-રાત એક કરી દીધા. હું જાણતી હતી કે અરવને બચાવવાનો એકમાત્ર કાનૂની રસ્તો એ હતો કે કોર્ટમાં સાબિત કરવામાં આવે કે અરવ અકસ્માત પછી શારીરિક રીતે 'નપુંસક' છે. આ કડવું સત્ય આખી દુનિયા સામે જાહેર કરવું એ એક પુરુષ માટે બહુ મોટો ઘા હતો, પણ અરવનો જીવ બચાવવા મેં કાળજો પથ્થર કરી લીધો.
કોર્ટમાં લડાઈ શરૂ થઈ. સામે MLA ના મોંઘા વકીલો હતા. સમાજે મારા પર પણ ગંદા અક્ષેપો લગાવ્યા: "જોયું? પોતાના પ્રેમીને બચાવવા માટે છોકરી એને નપુંસક સાબિત કરવા નીકળી છે!"
મેં એ બધું અપમાન ચુપચાપ સહન કર્યું. કોર્ટમાં મેં અરવના અકસ્માત સમયના મેડિકલ રિપોર્ટ્સ અને ડૉક્ટરોની પેનલ રજૂ કરી.
અંતે, મેડિકલ બોર્ડના આધારે કોર્ટે નિર્ણય સંભળાવ્યો: "અરવ તમામ આરોપોમાંથી બિનશરતી મુક્ત થાય છે."
MLA ની દીકરી ખોટી ઠરી. આખા શહેરમાં સત્યાના સાચા પ્રેમ અને બલિદાનના વખાણ થવા લાગ્યા.
જે દિવસે અરવ જેલમાંથી આઝાદ થયો, એ રાત્રે હું ખુશીથી ઝૂમી રહી હતી. હું અરવના ઘરે પહોંચી. એના રૂમનો દરવાજો અડધો ખુલ્લો હતો.
હું અંદર જઈને એને ભેટવા જ જતી હતી, ત્યાં જ અંદરથી અરવનો અવાજ આવ્યો. એ ફોન પર કોઈની સાથે વાત કરી રહ્યો હતો. એ અવાજમાં એક અહંકારી અને ક્રૂર રાક્ષસ ગુંજતો હતો!
અરવ : "અરે રિયા... તેં મને પોલીસ કેસ કરીને બ્લેકમેલ કરવાની કોશિશ કરી ને? પણ જોયું? મારી મૂર્ખ સત્યાએ આખી દુનિયા સામે સાબિત કરી દીધું કે હું તો 'નપુંસક' છું!"
MLA ની દીકરી રિયા: "અરવ... તેં મારી સાથે હોસ્ટેલમાં જબરદસ્તી કરી! તેં મારો રેપ કર્યો અરવ! તારી એ અકસ્માત વાળી સર્જરી તો વર્ષો પહેલાં સફળ થઈ ગઈ હતી, તું એકદમ નોર્મલ છે!"
અરવ : "હા, હું બિલકુલ ફિટ છું! પણ સત્યા જેવી મૂર્ખ છોકરી મારી ગુલામ બનીને મારી સેવા કરતી હતી, એટલે મેં એને ક્યારેય ન કહ્યું. અને જો, એ મારી અંધપ્રેમી ઘેલીએ જ પોતાના હાથે કોર્ટમાં જૂના રિપોર્ટ્સ રજૂ કરીને મને બળાત્કારના કેસમાંથી બચાવી લીધો! તું સાચી હોવા છતાં આ દુનિયા તને જ ખોટી માનશે, રિયા!"
દરવાજાના ચોકઠાને પકડીને ઉભેલી હું...
જે અરવ માટે મેં મારી યુવાની હોમી દીધી... જે અરવ માટે મેં આખા સમાજની ગાળો ખાધી... એ જ અરવ એક અસલી રેપિસ્ટ હતો! એણે એક છોકરીની ઈજ્જત લૂંટી હતી, અને મારો ઉપયોગ પોતાના પાપ ધોવા માટે એક 'મહોરા' તરીકે કર્યો હતો!
મારું કાળજું ચિરાઈ ગયું. આંખોમાંથી અશ્રુ વહેવાના બંધ થઈ ગયા અને ત્યાં એક કાળો, ભયાનક અંધકાર છવાઈ ગયો. મારો નિર્દોષ પ્રેમ એ જ ક્ષણે મરી પરવાર્યો.
હું એક પણ શબ્દ બોલ્યા વગર પાછી ફરી. મેં મનોમન કહ્યું: "અરવ... મેં કાયદાની અદાલતમાં તને નિર્દોષ સાબિત કર્યો હતો. પણ સત્યાની અદાલતમાં તારા માટે માત્ર અને માત્ર 'મૃત્યુદંડ' છે!"
બીજા દિવસે મેં અરવને શહેર બહાર આવેલા અમારા જૂના ફાર્મહાઉસ પર બોલાવ્યો. એ વિજયના અહંકારમાં દોડતો આવ્યો. મેં હસીને એને ડ્રિંકનો ગ્લાસ આપ્યો, જેમાં બેભાન કરવાની દવા મેળવેલી હતી. થોડી જ મિનિટોમાં એ જમીન પર ઢળી પડ્યો.
જ્યારે અરવની આંખો ખૂલી, ત્યારે એ લોખંડની ખુરશી સાથે જાડા તાર અને સાંકળોથી બાંધેલો હતો. સામે ટેબલ પર સર્જિકલ બ્લેડ અને જૂના મેડિકલ રિપોર્ટ્સ પડ્યા હતા.
અરવ (ધ્રૂજતા અવાજે): "સત્યા... આ શું મજાક છે? મને કેમ બાંધ્યો છે?"
હું અંધારામાંથી ધીમેથી બહાર આવી. મેં ટેબલ પરથી એક ધારદાર સર્જિકલ બ્લેડ હાથમાં લીધી.
સત્યા : "અરવ, યાદ છે મેં કોર્ટમાં શું કહ્યું હતું? કે તું શારીરિક રીતે અસમર્થ છે... પણ એ જ રાતે દરવાજા પાછળ ઊભા રહીને મેં તારી ખુશી સાંભળી હતી. તેં એક નિર્દોષ છોકરીનો રેપ કર્યો, અને મારો ઉપયોગ તારા પાપ ઢાંકવા માટે કર્યો."
અરવ : "સત્યા! મને માફ કરી દે! પ્લીઝ, મને છોડી દે!"
સત્યા: "ના અરવ, આજે ન્યાયનો દિવસ છે. જે કાયદો તને સજા ન આપી શક્યો, એ ન્યાય આજે સત્યા આપશે. જે અંગના અહંકારમાં તેં એક સ્ત્રીની ઈજ્જત લૂંટી અને જે અંગના ઝૂઠ પર તેં મારો ઉપયોગ કર્યો... આજે હું તને ખરેખર એ જ બનાવીશ જે મેં કોર્ટમાં સાબિત કર્યું હતું."
અરવ ચીસો પાડતો રહ્યો, પણ મેં ધારદાર બ્લેડથી એક જ ઝાટકે એનું એ પ્રાઈવેટ પાર્ટ કાપી નાખ્યું.
અરવની દર્દનાક ચીસથી આખો ઓરડો ધ્રૂજી ઊઠ્યો. લોહીના ફુવારા ઊડ્યા. અરવ અસહ્ય દર્દથી તડપતો રહ્યો. મેં એના લોહીથી લથબથ ચહેરા પાસે જઈને કહ્યું: "હવે તું સાચો છે અરવ... કોર્ટમાં પણ અને કુદરતની નજરમાં પણ."
કલાકો સુધી અરવ મારી સામે જમીન પર લોહીના ખાબોચિયામાં તડપતો રહ્યો. એનું એક-એક ટીપું લોહી વહી ગયું અને ધીમે-ધીમે એનો છેલ્લો શ્વાસ છૂટી ગયો.
બીજે દિવસે સવારે, ફાર્મહાઉસમાંથી અરવની ક્ષત-વિક્ષત ડેડ બોડી મળી. આખા શહેરમાં હાહાકાર મચી ગયો. પોલીસ અને મીડિયા એ જ તારણ પર આવ્યા કે MLA એ પોતાની દીકરીની બદનામીનો બદલો લેવા માટે અરવની આટલી ક્રૂર રીતે હત્યા કરાવી છે.
અરવની સ્મશાનયાત્રામાં આખું ગામ રડતું હતું. લોકો મારી તરફ દયાથી જોઈ રહ્યા હતા—"બિચારી સત્યા, જેના માટે આટલું લડી, એને આખરે ગુમાવી બેઠી..."
હું ભીડની પાછળ એકલી ઊભી હતી. મારી આંખોમાં એક પણ અશ્રુ નહોતું.
તેઓ નહોતા જાણતા કે જેને તેઓ 'બિચારી' માનતા હતા, એણે જ પોતાના હાથથી પોતાના પ્રેમના રાક્ષસને મિટાવીને, એક જ ઝાટકે પોતાના વિશ્વાસઘાતનો બદલો લીધો હતો અને એ નિર્દોષ છોકરીને પણ અસલી ન્યાય અપાવી દીધી હતો.
હું વળતી ક્ષણે પાછી ફરી... એક નવી, શાંત પણ ભયાનક સત્યા બનીને.
