હોલની અંદર એકદમ સ્તબ્ધ કરી દેનારી શાંતિ છવાયેલી હતી. ટીવીના પડદા પર હજુ પણ SM મેગા મોલની આગના બિહામણા દ્રશ્યો ચાલી રહ્યા હતા. રાહુલના હાથમાં એ રહસ્યમય છાપું હતું, અને એની નજર વારાફરતી ટીવીની સ્ક્રીન અને છાપામાં છપાયેલા શબ્દો વચ્ચે ફરી રહી હતી. મોહન સોફા પર માથું પકડીને બેઠો હતો, જ્યારે મૈત્રીની આંખોમાંથી હજુ પણ આંસુ સુકાયા નહોતા.
"આ... આ શક્ય જ નથી ભાભી!" રાહુલે આખરે મૌન તોડ્યું. એનો અવાજ ફાટી ગયો હતો. "હું પોતે એક પત્રકાર છું. પ્રેસમાં સમાચાર કેવી રીતે બને છે, કેવી રીતે છપાય છે એની મને રજેરજની ખબર છે. કોઈ ન્યૂઝ પેપર આવતીકાલની ઘટનાઓ આજની તારીખમાં છાપી જ ન શકે! આ કોઈ જાદુ છે... કે કોઈ ચમત્કાર?"
મોહને ઊંડો શ્વાસ લીધો અને મૈત્રી તરફ જોયું. એની આંખોમાં ડર સ્પષ્ટ દેખાતો હતો. "મૈત્રી, પેલો અકસ્માત, સુધાભાભીનું ભાગી જવું અને આ મોલની આગ... આ બધું કાલે જ તેં પેલા કાકાને મદદ કરી એના પછી શરૂ થયું? શું ખરેખર એમના આશીર્વાદ ફળ્યા છે?"
મૈત્રીએ હકારમાં માથું ધુણાવ્યું. "હા મોહન, મને પણ પહેલા તો મજાક જ લાગી હતી. પણ આજે મારી નજર સામે એક પછી એક આ ઘટનાઓ બની ત્યારે મને સમજાયું કે એ વૃદ્ધ કાકા કોઈ સામાન્ય માણસ નહોતા. એમણે મને આવતીકાલ જોવાની એક અદભુત શક્તિ આપી છે... આ છાપાના રૂપમાં."
રાહુલે છાપું ટીપોય પર મૂક્યું અને એકદમ ગંભીર અવાજે બોલ્યો, "ભાઈ, જો આ વાત સાચી હોય ને, તો આ બહુ મોટી જવાબદારી છે. ભગવાને ભાભીને પસંદ કર્યા છે કંઈક સારું કરવા માટે. વિચારો, જો આપણને ખબર હોય કે કાલે ક્યાં શું ખરાબ થવાનું છે, તો આપણે એને રોકી પણ શકીએ ને!"
"ના રાહુલ!" મોહન અચાનક ઊભો થઈ ગયો. "આપણે કોઈના જીવના જોખમે હીરોગીરી નથી કરવી. જો આપણે આ બધી ઘટનાઓમાં વચ્ચે પડીશું, તો પોલીસ અને કાનૂનની નજરમાં આવી જઈશું. કોઈ આપણી વાત પર વિશ્વાસ નહીં કરે કે આપણને ભવિષ્યની ખબર પડે છે. ઊલટાનું પોલીસ આપણને જ ગુનેગાર માનશે કે આપણે જ આ બધું કરાવી રહ્યા છીએ. મૈત્રી, કાલથી તું આ છાપું વાંચવાનું બંધ કરી દે."
મૈત્રી ઊભી થઈ અને મોહનના ખભે હાથ મૂક્યો. એનો સ્પર્શ એકદમ હળવો અને પ્રેમથી ભરેલો હતો. "મોહન, તમે સાચા છો, ડર લાગે એ સ્વાભાવિક છે. પણ તમે જ વિચારો, આજે મોલમાં જે ૮-૧૦ લોકો મરી ગયા... જો મેં સવારે તમારી વાત માનીને એને મજાક ન સમજી હોત અને કોઈને ફોન કરીને ચેતવ્યા હોત, તો કદાચ એ લોકો આજે જીવતા હોત. ભગવાને મને આ ભવિષ્ય માત્ર વાંચીને રડવા માટે નથી આપ્યું. આપણે કંઈક તો કરવું જ પડશે."
મોહન મૈત્રીની આંખોમાં રહેલી દ્રઢતા જોઈ રહ્યો. એ પોતાની પત્નીને બહુ સારી રીતે ઓળખતો હતો. એનું હૃદય એકદમ કોમળ હતું, પણ કોઈની મદદ કરવાની વાત આવે ત્યારે એ કોઈથી ડરતી નહીં. આખરે મોહને હાર માની. "સારું... પણ જે પણ કરીશું, બહુ સમજી વિચારીને કરીશું. આપણી ઓળખ ક્યાંય છતી ન થવી જોઈએ."
રાહુલના ચહેરા પર એક ચમક આવી ગઈ. એણે ઉત્સાહથી કહ્યું, "અરે ભાઈ, તમે ચિંતા શું કામ કરો છો? તમારો ભાઈ પ્રેસ રિપોર્ટર છે. માહિતી કેવી રીતે કઢાવવી અને વાતને કેવી રીતે સાચવવી એ મને બહુ સારી રીતે આવડે છે. કાલથી સવારે આ છાપું હું અને ભાભી સાથે વાંચીશું."
રાત ઘણી વીતી ચૂકી હતી. રાધાબેન સત્સંગમાંથી આવીને પોતાના રૂમમાં સૂઈ ગયા હતા. એમને આ બધી વાતોથી દૂર રાખવાનો જ નિર્ણય ત્રણેયે લીધો હતો, કારણ કે મમ્મી ઉંમરલાયક હતા અને આવી રહસ્યમય વાતોથી એમનું બ્લડ પ્રેશર વધી શકે એમ હતું.
મોહન અને મૈત્રી પોતાના બેડરૂમમાં ગયા. મોહને દરવાજો બંધ કર્યો અને પાછળથી મૈત્રીને પોતાની બાહુપાશમાં જકડી લીધી. એણે પોતાનો ચહેરો મૈત્રીના ખભા પર મૂક્યો. "મને બહુ ડર લાગે છે મૈત્રી... હું તને ગુમાવવા નથી માંગતો. આ દુનિયા બહુ સ્વાર્થી છે."
મૈત્રીએ મોહનના હાથ પર પોતાનો હાથ મૂક્યો અને એની તરફ ફરી. મોહનની આંખોમાં એક પતિની ચિંતા અને બેહદ પ્રેમ છલકાતો હતો. મૈત્રીએ પોતાના બંને હાથ મોહનના ગળામાં પરોવ્યા અને એના કપાળ પર એક હળવું ચુંબન કર્યું. "તમે સાથે છો પછી મને કોઈ ડર નથી. તમારો પ્રેમ જ મારી સૌથી મોટી તાકાત છે. આપણે કોઈ ખોટું કામ નથી કરી રહ્યા, માત્ર લોકોની જિંદગી બચાવવાની છે."
મોહને મૈત્રીને પોતાની છાતી સરસી ચાંપી દીધી. એ રાત્રે બંને વચ્ચેનો પ્રેમ વધુ ગાઢ બન્યો. એકબીજા પરનો વિશ્વાસ આ નવી જવાબદારી સામે એક મજબૂત ઢાલ બનીને ઉભો હતો.
બીજા દિવસની સવાર.
આજે મૈત્રી કરતા વહેલો રાહુલ ઊઠી ગયો હતો. એના હાથમાં ચાનો કપ હતો અને નજર વરંડા તરફ હતી. બરોબર છ વાગ્યા અને ગેટ બહારથી એક છાપું આવીને વરંડામાં પડ્યું. રાહુલ દોડીને એ છાપું લઈ આવ્યો. એણે તરત જ તારીખ ચેક કરી.
આવતીકાલની તારીખ!
રાહુલના હૃદયના ધબકારા તેજ થઈ ગયા. એણે મૈત્રીને અવાજ આપ્યો. મૈત્રી રસોડામાંથી દોડતી આવી. બંને ડાઈનિંગ ટેબલ પર બેઠા અને છાપું ખોલ્યું. મોહન પણ તૈયાર થઈને ત્યાં આવી ગયો હતો.
પહેલા જ પાને મોટા અક્ષરે સમાચાર હતા.
"બાજુની શિવમ સોસાયટીમાં એક જર્જરિત મકાનની છત ધરાશાયી: એક જ પરિવારના ૬ સભ્યો દટાયા, પતિ-પત્ની અને ચાર માસૂમ બાળકોના કમકમાટીભર્યા મોત. બપોરે ૪ વાગ્યાની આસપાસ બની ઘટના."
વાંચતાની સાથે જ મૈત્રીના હાથ કાંપવા લાગ્યા. "હે ભગવાન! ચાર નાના બાળકો? મોહન, આપણે કંઈ પણ કરીને આ રોકવું પડશે. બપોરે ચાર વાગ્યાનો સમય લખ્યો છે. હજુ આપણી પાસે સમય છે."
રાહુલે પત્રકારની નજરે છાપાની ઝીણવટભરી વિગતો નોંધી લીધી. મકાનનો નંબર, પરિવારના મુખિયાનું નામ અને પરિસ્થિતિ. "ભાભી, શિવમ સોસાયટી તો આપણી પાછળ જ છે. મકાન નંબર ૪૨ છે. પણ આપણે એમને જઈને શું કહીશું? કે તમારું મકાન પડવાનું છે બહાર નીકળો? એ લોકો આપણને પાગલ સમજશે અને ઘરની બહાર કાઢી મુકશે."
મોહને વિચારતા કહ્યું, "રાહુલની વાત સાચી છે. એ લોકો વર્ષોથી એ મકાનમાં રહેતા હશે, એમ જ ખાલી નહીં કરે."
રાહુલની આંખોમાં એક ચમકારો થયો. એણે ચપટી વગાડતા કહ્યું, "આઈડિયા! ભાભી, તમે આજે પણ સ્કૂલમાંથી રજા લઈ લો. ભાઈ, તમે શાંતિથી બેંક જાવ, આ કામ મારું અને ભાભીનું છે. મારી પાસે પ્રેસનું આઈડી કાર્ડ છે. આપણે સરકારી અધિકારી કે ન્યૂઝ ચેનલના રિપોર્ટર બનીને જઈશું. હું બાકીનું સંભાળી લઈશ."
મોહન થોડો ખચકાયો પણ મૈત્રી અને રાહુલના ઉત્સાહ આગળ એનું કંઈ ચાલ્યું નહીં. એણે બંનેને સાચવીને કામ કરવાની સલાહ આપી અને બેંક જવા નીકળી ગયો.
બપોરના ત્રણ વાગ્યા હતા. સૂર્યનો આકરો તાપ માથા પર હતો. મૈત્રી અને રાહુલ શિવમ સોસાયટીના એ જર્જરિત મકાન નંબર ૪૨ પાસે પહોંચ્યા. મકાન ખરેખર બહુ જૂનું હતું. દીવાલોમાં મોટી તિરાડો પડી ગઈ હતી અને ઉપરની છતનું પ્લાસ્ટર ઠેર ઠેરથી ઉખડી ગયું હતું. અંદરથી નાના બાળકોના હસવાનો અને રમવાનો અવાજ આવતો હતો.
રાહુલે પોતાના ગળામાં પ્રેસનું આઈડી કાર્ડ લટકાવ્યું અને દરવાજો ખખડાવ્યો.
એક મધ્યમ ઉંમરની, સાધારણ સાડી પહેરેલી સ્ત્રીએ દરવાજો ખોલ્યો. "બોલો ભાઈ, કોનું કામ છે?"
"નમસ્તે બેન, હું 'આજકાલ' ન્યૂઝ પેપરમાંથી આવું છું અને આ મેડમ સરકારી સર્વે ડિપાર્ટમેન્ટમાંથી છે." રાહુલે એકદમ પ્રોફેશનલ અવાજમાં ખોટું બોલતા કહ્યું. મૈત્રીએ પણ થોડો ગંભીર ચહેરો બનાવી લીધો. "અમને મ્યુનિસિપલ કોર્પોરેશનમાંથી માહિતી મળી છે કે આ મકાન ગમે ત્યારે પડી શકે એમ છે. આનું સ્ટ્રક્ચર સાવ નબળું પડી ગયું છે."
પેલી સ્ત્રીના ચહેરા પર ચિંતાના ભાવ આવી ગયા. "અરે સાહેબ, એ તો અમને પણ ખબર છે, પણ શું કરીએ? ગરીબ માણસ છીએ. મારા પતિ કલરકામ મજૂરી કરે છે. નવું ઘર લેવાના કે રિપેરિંગ કરવાના પૈસા નથી. અત્યારે તો મારા પતિ પણ કામે ગયા છે."
મૈત્રીની નજર ઘરની અંદર ગઈ. ચાર નાના બાળકો જમીન પર બેસીને દાળ-ભાત ખાઈ રહ્યા હતા. સૌથી નાની દીકરી માંડ ત્રણ વર્ષની હશે. આ જ એ બાળકો હતા જેમના મોતના સમાચાર એમણે સવારે છાપામાં વાંચ્યા હતા. મૈત્રીનું હૃદય વલોવાઈ ગયું. એનાથી રહેવાયું નહીં.
"બેન, તમારા પતિ આવે ત્યાં સુધી રાહ જોવાનો સમય નથી. કોર્પોરેશનનો ઓર્ડર છે કે તમારે તાત્કાલિક આ મકાન ખાલી કરવું પડશે. નહીંતર પોલીસ બોલાવવી પડશે." મૈત્રીએ થોડો કડક અવાજ કર્યો, ભલે અંદરથી એ રડી રહી હતી.
"પણ મેડમ, અમે આ બાળકોને લઈને જઈએ ક્યાં એકદમ?" સ્ત્રી રડમસ અવાજે બોલી.
"તમે ચિંતા ના કરો, બહાર મેદાનમાં છાંયડા નીચે બેસો. તમારા પતિ આવે એટલે નિર્ણય લેજો. પણ અત્યારે ને અત્યારે બાળકોને લઈને બહાર નીકળો. પ્લીઝ બેન, બાળકોના જીવનો સવાલ છે." મૈત્રીનો અવાજ અંતમાં થોડો નરમ અને વિનંતીભર્યો થઈ ગયો.
રાહુલ અને મૈત્રીના સતત દબાણને કારણે આખરે એ સ્ત્રી તૈયાર થઈ. એણે ફટાફટ પોતાના અગત્યના કાગળો અને થોડા કપડાં લીધા. મૈત્રીએ જાતે જઈને બાળકોને તેડી લીધા અને બધા ઘરની બહાર નીકળી ગયા.
બધા બહાર આવીને સોસાયટીના ગેટ પાસેના મેદાનમાં ઝાડ નીચે બેઠા. બરોબર પોણા ચાર વાગ્યા હતા. સ્ત્રી હજુ પણ બબડી રહી હતી કે એના પતિ આવશે તો ગુસ્સે થશે.
સમય પસાર થઈ રહ્યો હતો. ચાર વાગ્યા. ચાર ને પાંચ મિનિટ થઈ. કંઈ જ ન થયું. રાહુલ અને મૈત્રી એકબીજાની સામે શંકાની નજરે જોવા લાગ્યા. શું છાપાની વાત ખોટી પડશે? શું એમણે ખોટેખોટું આ પરિવારને હેરાન કર્યા?
અને બરોબર ચાર ને પંદર મિનિટે...
કડડડડ... ભડામ!
એક એવો ભયાનક અવાજ આવ્યો જાણે આસમાનમાંથી વીજળી પડી હોય. આખી સોસાયટીની જમીન ધ્રુજી ઉઠી. મૈત્રી અને રાહુલે પાછળ ફરીને જોયું. ધૂળના ગોટેગોટા આકાશમાં ઉડી રહ્યા હતા.
પેલી સ્ત્રી અને એના બાળકોના મોં ખુલ્લા રહી ગયા હતા. જે મકાનની અંદર એ લોકો પંદર મિનિટ પહેલા બેસીને જમી રહ્યા હતા... એ મકાનની આખી છત, ભીંતો સાથે પત્તાના મહેલની જેમ તૂટીને નીચે પડી ગઈ હતી! જ્યાં બાળકો બેઠા હતા, ત્યાં જ છતનો સૌથી મોટો હિસ્સો પડ્યો હતો. જો તેઓ અંદર હોત, તો એકપણ વ્યક્તિ જીવતી બહાર ન આવી શકત.
સ્ત્રીના હાથમાંથી પાણીનો લોટો છૂટી ગયો. એ ધ્રુજતા પગે મૈત્રી પાસે આવી અને સીધી એના પગમાં પડી ગઈ. "મેડમ... તમે સરકારી માણસ નથી, તમે સાક્ષાત ભગવાન છો! જો તમે ન આવ્યા હોત, તો આજે મારા ચારેય ફૂલ જેવા છોકરાઓ અને હું આ કાટમાળ નીચે દબાઈને મરી ગયા હોત. મારો સંસાર ઉજળી ગયો હોત." સ્ત્રી ચોધાર આંસુએ રડી રહી હતી.
મૈત્રીએ એને ઉભી કરી અને ગળે લગાવી લીધી. મૈત્રીની આંખોમાંથી પણ ગંગા-જમુના વહી રહી હતી. આ આંસુમાં કોઈનું ભવિષ્ય બદલી શક્યાનો સંતોષ હતો. રાહુલે રાહતનો શ્વાસ લીધો. એમની પહેલી કોશિશ સફળ રહી હતી. એમણે છ જિંદગીઓ બચાવી લીધી હતી.
સાંજે જ્યારે મોહન ઘરે આવ્યો, ત્યારે રાહુલે એને આખી ઘટના વર્ણવી. મોહનની છાતી ગર્વથી ફૂલી ગઈ. રાત્રે જમ્યા પછી મમ્મી રાધાબેન મૈત્રી અને મોહનના રૂમમાં કેસરવાળું દૂધ લઈને આવ્યા.
"લે બેટા મૈત્રી, આખો દિવસ સ્કૂલના કામમાં થાકી જાય છે, આ ગરમ દૂધ પી લે." રાધાબેને વહાલથી મૈત્રીના માથા પર હાથ ફેરવ્યો. "મારા દીકરાનું તો નસીબ ખુલી ગયું કે તારા જેવી સમજદાર અને સંસ્કારી પત્ની મળી. તું તો અમારા ઘરની લક્ષ્મી છે બેટા."
મૈત્રીએ મમ્મીના હાથમાંથી ગ્લાસ લીધો અને એમના ગળે વળગી ગઈ. "મમ્મી, તમે જ મારી અસલી તાકાત છો. તમારો આ પ્રેમ મને બધું જ કરવાની હિંમત આપે છે."
મમ્મી રૂમની બહાર ગયા પછી, મોહને દરવાજો બંધ કર્યો. એણે મૈત્રીના હાથમાંથી દૂધનો ગ્લાસ લઈને સાઈડ ટેબલ પર મૂક્યો. મોહને મૈત્રીના બંને હાથ પોતાના હાથમાં લીધા અને એની આંખોમાં ઊંડાણથી જોયું.
"મને આજે તારા પર બહુ ગર્વ થાય છે મૈત્રી. તેં આજે છ જિંદગીઓ બચાવી છે. તું મારી પત્ની છે એ વિચાર માત્રથી મને ખુશી થાય છે."
મૈત્રી શરમાઈ ગઈ. "આમાં મારું શું? આ તો પેલા કાકાના આશીર્વાદ અને છાપાનો કમાલ છે. અને રાહુલની બુદ્ધિ પણ ખરી."
"ભલે જે હોય તે... પણ હવે હું તારી સાથે છું આ મિશનમાં." મોહને મૈત્રીને પોતાની નજીક ખેંચી અને એના હોઠ પર એક પ્રેમાળ ચુંબન અંકિત કર્યું. ઓરડામાં પથરાયેલી ચાંદની એમના રોમાંસની સાક્ષી બની રહી હતી.
ત્રીજા દિવસની સવાર.
આજે મૈત્રી, મોહન અને રાહુલ ત્રણેય ચા પીતા પીતા છાપાની રાહ જોઈ રહ્યા હતા. છાપું આવ્યું. રાહુલે ઝડપથી એને ખોલ્યું.
"જોઈએ આજે કયા સમાચાર છપાયા છે આવતીકાલના." રાહુલે એક પછી એક પાના ફેરવવાના શરૂ કર્યા.
ત્રીજા પાને એક ખબર હતી જેણે રાહુલનું ધ્યાન ખેંચ્યું.
"શહેરના પ્રાચીન શિવ મંદિરમાં અડધી રાત્રે ચોરી: ચાંદીના છત્તર અને દાનપેટીના લાખો રૂપિયા લૂંટીને તસ્કરો ફરાર. પોલીસની ઊંઘ હરામ."
રાહુલે સમાચાર મૈત્રી અને મોહનને વંચાવ્યા. એમાં લખ્યું હતું કે આજે રાત્રે બરોબર બે વાગ્યે ત્રણ બુકાનીધારી ચોરોએ પાછળની દીવાલ કૂદીને મંદિરમાં પ્રવેશ કર્યો હતો અને ચોરી કરી હતી.
"આ શિવ મંદિર તો આપણાથી બે કિલોમીટર દૂર હાઇવે પાસે આવેલું છે ને?" મોહને પૂછ્યું.
"હા ભાઈ, એ જ પ્રાચીન મંદિર." રાહુલે છાપું વાળતા કહ્યું. "અને ભાઈ... આ કામ મારું છે. રાતના બે વાગ્યે ભાભીને ત્યાં લઈ જવા બરાબર નથી. હું અને મારા બે-ત્રણ જીગરી દોસ્તો છે, એમને લઈને રાત્રે ત્યાં વોચ ગોઠવીશું."
"પણ રાહુલ, ચોર પાસે હથિયાર હોય તો? જોખમ ન લેતો, સીધી પોલીસને જ ખબર કરી દે." મૈત્રીએ ચિંતા વ્યક્ત કરી.
"ભાભી, પોલીસને અત્યારે શું કહીશું? કે કાલે ચોરી થવાની છે એટલે જઈને ઊભા રહો? એ લોકો આપણને જ અંદર કરી દેશે. તમે ચિંતા ન કરો, આપણે હીરોગિરી નથી કરવી, માત્ર ચોરોને પકડાવવાના છે. પોલીસને હું બરોબર ટાઈમ પર જ ફોન કરીશ."
રાતનો સમય થયો. શહેરની ભીડભાડ શાંત થઈ ગઈ હતી. હાઇવે પરથી પસાર થતા મોટા ટ્રકોના અવાજ સિવાય ચારે તરફ ભેંકાર શાંતિ હતી. શિવ મંદિરની પાછળની તરફ ગાઢ ઝાડીઓ હતી.
રાતનો દોઢ વાગ્યો હતો. રાહુલ અને એના બે દોસ્તો, વિક્રમ અને સાહિલ, ઝાડીઓમાં છુપાઈને બેઠા હતા. કાનમાં તમરાંનો અવાજ ગુંજી રહ્યો હતો. વાતાવરણમાં એક અજીબ પ્રકારનો ડર અને સસ્પેન્સ હતો.
"અલ્યા રાહુલ, તને પાક્કી ખબર છે ને કે આજે જ ચોરી થવાની છે? કે પછી તારા બાતમીદારે ખોટી માહિતી આપી છે? મચ્છર કરડી કરડીને લોહી પી ગયા છે મારું." વિક્રમે ધીમા અવાજે બબડાટ કર્યો. રાહુલે એમને એમ કહીને બોલાવ્યા હતા કે એના એક બાતમીદારે ચોરીની ટિપ્સ આપી છે.
"ચૂપચાપ બેસી રહે વિક્રમ, પેલા છાપા... મારો મતલબ કે મારા બાતમીદારની ખબર ક્યારેય ખોટી નથી પડતી." રાહુલે અંધારામાં નજર દોડાવતા કહ્યું.
બરોબર પોણા બે વાગ્યા.
અચાનક મંદિરની પાછળની દીવાલ પાસે કંઈક અવાજ થયો. ત્રણેય મિત્રો એકદમ સતર્ક થઈ ગયા. અંધારામાંથી ત્રણ કાળા પડછાયા દીવાલ પાસે સરક્યા. એમના મોં પર કાળા કપડાં બાંધેલા હતા અને હાથમાં લોખંડના સળિયા હતા.
રાહુલના રૂંવાડા ઊભા થઈ ગયા. છાપાની વાત અક્ષરશઃ સાચી પડી રહી હતી!
જેવા એ ત્રણેય ચોર દીવાલ કૂદીને અંદર ગયા, રાહુલે તરત જ પોતાનો ફોન કાઢ્યો અને પોલીસ કંટ્રોલ રૂમમાં કોલ કર્યો. "હેલ્લો, હાઇવે પાસેના શિવ મંદિરમાં અત્યારે જ ત્રણ ચોર હથિયાર સાથે ઘૂસ્યા છે. જલ્દી આવો, હું એક રિપોર્ટર બોલું છું, અમે અહીં જ બહાર વોચમાં છીએ."
પોલીસ સ્ટેશન ત્યાંથી માંડ પાંચ મિનિટના રસ્તે હતું. રાહુલ અને એના મિત્રો પણ ધીમેથી દીવાલ કૂદીને મંદિરના પ્રાંગણમાં આવ્યા. ચોર લોકો ગર્ભગૃહનું તાળું તોડવાનો પ્રયાસ કરી રહ્યા હતા.
"એય! કોણ છે ત્યાં?" રાહુલે જોરથી બૂમ પાડી અને પોતાની પાસે રહેલી પાવરફૂલ ટોર્ચ સીધી ચોરોના ચહેરા પર મારી.
અચાનક પડેલા પ્રકાશથી ચોર ડઘાઈ ગયા. એમને લાગ્યું કે કોઈક જોઈ ગયું છે. એક ચોર લોખંડનો સળિયો લઈને રાહુલ તરફ દોડ્યો.
"રાહુલ, હટ પાછળ!" સાહિલે બૂમ પાડી. પણ રાહુલ ખસ્યો નહીં. એણે પોતાની પાસે રહેલી ભારે લાકડી સીધી એ ચોરના પગમાં મારી. ચોર ધડામ દઈને નીચે પડ્યો. ત્યાં જ દૂરથી પોલીસની ગાડીની સાયરન સંભળાઈ.
પોલીસને આવતી જોઈને બાકીના બે ચોર ભાગવાનો પ્રયાસ કરવા લાગ્યા, પણ વિક્રમ અને સાહિલે એમને પાછળથી પકડી લીધા. ત્યાં જ ઇન્સ્પેક્ટર પોતાની ટીમ સાથે પહોંચી ગયા અને ત્રણેય ચોરોને રંગેહાથ દબોચી લીધા.
ઇન્સ્પેક્ટરે રાહુલની પીઠ થાબડતાં કહ્યું, "શાબાશ રાહુલ! તારી બાતમી અને હિંમતને કારણે આજે મંદિરમાં લાખોની ચોરી થતા અટકી ગઈ. કાલના છાપામાં હું તારું નામ હીરો તરીકે છપાવીશ."
રાહુલ મનોમન હસી પડ્યો. એને વિચાર આવ્યો કે, 'સાહેબ, કાલના છાપામાં શું આવવાનું છે એ મને પહેલેથી જ ખબર છે!'
રાત્રે ઘરે આવીને રાહુલે મૈત્રી અને મોહનને આખી ઘટના કહી. ઘરમાં એક ઉત્સવ જેવો માહોલ છવાઈ ગયો. એમણે બીજી ભવિષ્યની ઘટનાને સફળતાપૂર્વક બદલી નાખી હતી. આ છાપું એમના માટે હવે એક આશીર્વાદ બની ગયું હતું. લોકોનું ભલું કરવાનું એક સાધન.
એ રાત ખૂબ જ મીઠી ઊંઘ લઈને બધા સૂતા.
બીજા દિવસની સવાર. સૂરજ ઉગ્યો. વાતાવરણમાં એક અનેરો ઉત્સાહ હતો.
મૈત્રી રસોડામાં ચા બનાવી રહી હતી અને ખુશખુશાલ મૂડમાં ગીત ગણગણી રહી હતી. ગેટ પર છાપું પડવાનો અવાજ આવ્યો. આજે મોહન અને રાહુલ હજુ સૂતા હતા. મૈત્રીએ ગેસ બંધ કર્યો અને બહાર જઈને છાપું ઉપાડ્યું.
એણે હસતા ચહેરે છાપું ખોલ્યું. એને આશા હતી કે આજે પણ કોઈ એવા સમાચાર મળશે જેમાં એ કોઈની મદદ કરી શકશે.
પણ... જેવું એણે પહેલું પાનું ખોલ્યું, એના ચહેરા પરનું સ્મિત થીજી ગયું. એના હાથમાંથી છાપું સરકીને નીચે પડવા લાગ્યું પણ એણે માંડ પકડી રાખ્યું. એની આંખો ફાટી ગઈ અને હૃદયના ધબકારા જાણે અટકી ગયા.
પહેલા જ પાને, સૌથી મોટા કાળા અક્ષરોમાં એક ખબર છપાયેલી હતી. અને સાથે મોહનનો મોટો ફોટો હતો!
"શહેરની નેશનલ બેંકના કેશિયર મોહન પર લાખો રૂપિયાના ભ્રષ્ટાચાર અને લાંચનો ગંભીર આરોપ: એન્ટી કરપ્શન બ્યુરો દ્વારા મોડી રાત્રે ઘરમાંથી સીધી ધરપકડ. પરિવાર આઘાતમાં."
મૈત્રીના હાથમાંથી ચાનો કપ છૂટી ગયો અને જમીન પર પડીને ટુકડા થઈ ગયો.
"મોહન..." એના મોંમાંથી એક દર્દનાક ચીસ નીકળી ગઈ.
આવતીકાલની ઘટનાઓ બતાવતું આ છાપું, જે અત્યાર સુધી બીજાની જિંદગી બચાવી રહ્યું હતું, આજે એમના પોતાના જ ઘરના આંગણે મોત બનીને ઊભું હતું!
To be continue...
