ભાગ - ૪: પરિવારોના અજાણ્યા અસ્તિત્વમાં પ્રેમ
બહારની દુનિયા માટે વિશ્વાસ અને મીરાં બે સાવ અલગ વ્યક્તિઓ હતાં. બંનેના ઘર, બંનેની સામાજિક પ્રતિષ્ઠા અને રહેણીકરણી જમીન-આસમાનનો ફરક હતો. વિશ્વાસ એક સામાન્ય પરિવારમાંથી આવતો હતો, જ્યાં રોજની રોજી-રોટી માટેનો સંઘર્ષ હતો અને ભવિષ્યની અનિશ્ચિતતા હતી. જ્યારે બીજી તરફ મીરાં એક સમૃદ્ધ અને પ્રતિષ્ઠિત પરિવારની દીકરી હતી, જ્યાં નાની નાની બાબતોના પણ નિયમો હતા અને પરિવારની આબરૂ સર્વોપરી હતી.
પરંતુ આ બધી ભૌતિક દીવાલોથી પર થઈને, બંને પોતાના જ ઘરમાં રહીને પણ એક અજાણી દુનિયામાં જીવી રહ્યાં હતાં. ઘરના કોઈ પણ સભ્યને અંદાજ સુદ્ધાં નહોતો કે જે છોકરી હસમુખી બનીને તેમની વચ્ચે ફરે છે, તેના દિલની ધડકન કોઈ અજાણ્યા છોકરાના નામે ચાલે છે. અને જે યુવક શાંતિથી પોતાના અભ્યાસ કે કામમાં વ્યસ્ત દેખાય છે, તેની રાતો કોની યાદમાં જાગીને વીતે છે.
[ઘરના વચગાળાનું એક વાસ્તવિક અને ભાવનાત્મક દ્રશ્ય]
એક સાંજનો સમય હતો. મીરાંના ઘરના ડ્રોઈંગ રૂમમાં ચાનો દોર ચાલી રહ્યો હતો. પરિવારના વડીલો કોઈ સામાજિક ચર્ચામાં વ્યસ્ત હતા. મીરાં પણ ત્યાં જ સોફા પર બેઠી હતી, હાથમાં કૉલેજનું પુસ્તક હતું પણ નજર પુસ્તકના પાનાં પર નહીં, પણ ફોનની સ્ક્રીન પર હતી. ટેબલ નીચે છુપાવીને તે વિશ્વાસ સાથે ચેટ કરી રહી હતી.
મીરાં મનોમન (ટાઈપ કરતાં કરતાં હોઠ પર હળવું સ્મિત લાવતા): "પપ્પા સામે જ બેઠા છે, અને બાજુમાં મમ્મી કોઈ નવા સગાની વાતો કરી રહી છે. કોઈને ખબર પણ નથી કે આ સમયે મારી રૂહ ક્યાં છે!"
થોડી જ ક્ષણોમાં વિશ્વાસનો રિપ્લાય આવ્યો...
વિશ્વાસ: "જરા સંભાળીને, મીરાં! પપ્પાની નજર કદાચ તારા ફોન પર ના પડી જાય. જો પકડાઈ ગઈ તો... મારું દિલ ધડકવાનું બંધ થઈ જશે!"
મીરાં આંખના પલકારામાં જ હસી પડી. એ હાસ્ય છુપાવવા તેણે તરત જ પુસ્તક ચહેરા આગળ ધરી દીધું.
મીરાંની માતા (અચાનક અવાજ બદલીને): "મીરાં! બેટા, ક્યારની પુસ્તકમાં શું જોયા કરે છે? આંખો ફૂટી જશે એટલી નજીકથી ચોપડી પકડી છે. અને કોની સાથે ચેટિંગ ચાલુ છે આટલી વારથી? આજકાલ તું ફોન પર કંઈક વધુ જ ખોવાયેલી રહે છે."
મીરાંનું હૃદય એક સેકન્ડ માટે ગળામાં આવી ગયું. એના હાથ ધ્રૂજી ગયા. તેણે ડરતા-ડરતા પપ્પા તરફ જોયું, પણ પપ્પા પોતાની ચર્ચામાં મશગુલ હતા.
મીરાં (સંભાળીને, થોડા અવાજમાં ધ્રુજારી છુપાવતા): "કંઈ નહીં મમ્મી... કૉલેજના પ્રોજેક્ટનું ગ્રુપ વર્ક છે, મિત્રો સાથે એની જ ચર્ચા ચાલુ છે."
મીરાંએ માંડ કરીને વાત સંભાળી લીધી, પણ એના શ્વાસ ભારે થઈ ગયા હતા. રૂમમાં પાછી શાંતિ છવાઈ ગઈ એટલે તેણે ઝડપથી ફોન બેગમાં મૂકી દીધો, પણ એનું મન તો વિશ્વાસ સાથે જ અટકાયેલું હતું.
બીજી તરફ, વિશ્વાસના ઘરમાં પણ કંઈક આવું જ દ્રશ્ય હતું. વિશ્વાસ પોતાના સાધારણ રૂમમાં ખાટલા પર બેઠો-બેઠો મીરાંના છેલ્લા મેસેજને વારંવાર વાંચી રહ્યો હતો. એના પિતા બહારથી આવ્યા અને બૂમ પાડી..
વિશ્વાસના પિતા: "વિશ્વાસ! કેટલા દિવસથી કહું છું કે પેલી નોકરીની અરજીનું શું થયું? ઘરની જવાબદારીઓ સમજ, હવામાં તાર તોડવાથી રોટી નહીં મળે!"
પિતાનો અવાજ સાંભળીને વિશ્વાસ જમીન પર પાછો આવ્યો. એણે પુસ્તકો બંધ કર્યા અને ઉદાસ ચહેરે બહાર જોવા લાગ્યો. એ જાણતો હતો કે પિતાનું કહેવું સાચું છે, પણ એની નસ-નસમાં તો અત્યારે માત્ર મીરાંનો પ્રેમ વહી રહ્યો હતો.
વિશ્વાસ મનોમન: "પપ્પા, તમે નથી જાણતા કે હું હવામાં તાર નથી તોડતો, પણ આ દુનિયાની ભીડમાં મને જીવવાનો સહારો કોણે આપ્યો છે. મીરાં વગર મારું અસ્તિત્વ જ શું છે?"
આ રીતે, બંને પોતપોતાના પરિવારોની નજરોથી બચીને, અજાણતા જ એક એવા પ્રેમના સમુદ્રમાં ડૂબતા જતા હતા જ્યાંથી પાછા ફરવાનો કોઈ રસ્તો નહોતો. પરિવારના લોકો અજાણ હતા કે તેમના ઘરની ચાર દિવાલોની અંદર બેસીને આ યુવક-યુવતી એકબીજાના ભવિષ્યના સપનાઓ રચી રહ્યાં છે.
પ્રેમ જેમ-જેમ ગાઢ થતો ગયો, તેમ તેમ એની જવાબદારી અને ડર પણ વધતો ગયો. તેઓ જાણતા હતા કે જો ક્યારેય આ સત્ય પરિવારના ખાનદાન કે સામાજિક પ્રતિષ્ઠા સામે આવશે, તો ભૂકંપ આવી જશે. છતાંય, એ અજાણ્યા જોખમની પરવા કર્યા વગર, તેમનો પ્રેમ વધુને વધુ મજબૂત બનતો ગયો.
જ્યારે મીરાં તેના પરિવાર સાથે ટ્રિપમાં જાય છે અને પરિવારની એક લાંબી 'ફેમિલી ટ્રીપ'નો પ્રારંભ થાય છે અને ટ્વીસ્ટની શરૂઆત થાય છે અને આ લવ સ્ટોરી કઈક વળાંક લે છે તે જાણવા માટે વાંચો ભાગ -૫...
ભાગ-૫ ક્રમશઃ....
