குறிப்பு: இக்கதையில் வரும் நபர்கள், நிறுவனங்கள், இடங்கள் மற்றும் சம்பவங்கள் கற்பனையானவை. உண்மையில் வாழும் அல்லது வாழ்ந்த நபர்களுடன் ஏதேனும் ஒற்றுமை இருந்தால் அது தற்செயலானது.
அத்தியாயம் 1 — திறக்கப்படாத பெட்டகம்
வெள்ளிக்கிழமை இரவு, 11:47.
வேளிநகரில் மழை வெளுத்து வாங்கிக்கொண்டிருந்தது. துறைமுகத்தில் நின்றிருந்த சரக்குக் கப்பல்களின் விளக்குகள் அடர்ந்த மழைத்திரைக்குப் பின்னால் மங்கலாகத் தெரிந்தன. கடற்கரையிலிருந்து வீசிய பலத்த காற்று சாலையோர மரங்களைப் பிடித்து உலுக்கியது.
அந்த இரவிலும் நகரத்தின் மையப்பகுதியில் இருந்த வரதராஜன் ஃபைனான்ஷியல் டிரஸ்ட் கட்டிடம் மட்டும் விழித்திருந்தது.
பதினான்கு மாடிகளைக் கொண்ட அந்தக் கட்டிடம் வெளியே பார்ப்பதற்கு ஒரு சாதாரண நிதி நிறுவனம். ஆனால் அதன் அடித்தளத்தில் இருந்த பாதுகாப்புப் பெட்டகத்தில் வைரங்கள் மட்டுமல்ல, சில மனிதர்களின் வாழ்க்கையை ஒரே இரவில் அழிக்கக்கூடிய ரகசியங்களும் பாதுகாக்கப்பட்டிருந்தன.
அந்த ரகசியங்களைப் பற்றி நிறுவனத்தின் உயர் அதிகாரிகளில்கூட வெகுசிலருக்குத்தான் தெரியும்.
பாதுகாப்புக் கட்டுப்பாட்டு அறையில் அமர்ந்திருந்த சரவணன் கணினித் திரைகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். நாற்பத்தெட்டு வயது. இருபத்திரண்டு வருடப் பாதுகாப்புப் பணி அனுபவம்.
திடீரென்று திரையின் மூலையில் சிவப்பு எச்சரிக்கை தோன்றியது.
VAULT ACCESS — STATUS UNCONFIRMED
சரவணன் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தான்.
பெட்டகத்தின் கதவு திறக்கப்பட்டதாகப் பதிவு இல்லை. அலாரமும் ஒலிக்கவில்லை. சில விநாடிகளுக்குப் பிறகு எச்சரிக்கை மறைந்துவிட்டது.
ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்பு இதே மாதிரியான எச்சரிக்கை ஒன்றை அவன் பார்த்திருந்தான். அப்போது நடந்த சம்பவத்திற்குப் பிறகுதான் நிறுவனத்தின் பாதுகாப்பு அமைப்பு மாற்றப்பட்டது.
அந்த அமைப்பை வடிவமைத்த பொறியாளர் ஆதவன் ராமநாதன் நிறுவனத்தை விட்டு வெளியேறியிருந்தார்.
சரவணன் கைப்பேசியை எடுத்தான்.
“அது மறுபடியும் நடந்திருக்கிறது. இந்த முறை தாமதிக்காதே.”
அந்தச் செய்தியை ஆதவனுக்கு அனுப்பிவிட்டு, திரையில் தோன்றிய அணுகல் பதிவுகளை மீண்டும் திறந்தான். சில விநாடிகளுக்கு முன்பு நிகழ்ந்ததாகக் காட்டப்பட்ட தகவல் அங்கே இல்லை.
அதே நேரத்தில் தரைத்தளக் காவலரிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது.
பின்பக்க வாசல் அருகே யாரோ நடமாடுவதாகத் தெரிகிறது. ஆனால் கேமராவில் மழையைத் தவிர வேறெதுவும் தென்படவில்லை.
சரவணன் கட்டுப்பாட்டு அறையை விட்டு வெளியேறினான். அவனுக்குப் பின்னால் கதவு தானாக மூடிக்கொண்டது. மின்னணுப் பூட்டு வழக்கம்போலச் செயல்பட்டது.
அதிகாலை 5:32.
காவலர் முருகன் கட்டுப்பாட்டு அறைக்குச் சென்றான். கதவு பூட்டப்பட்டிருந்தது. பலமுறை அழைத்தும் பதில் இல்லை.
பாதுகாப்பு அதிகாரியின் அனுமதியுடன் கதவு பலவந்தமாகத் திறக்கப்பட்டது.
சரவணன் தரையில் இறந்து கிடந்தான். தலையின் பின்புறத்தில் பலமான காயம். அருகில் உடைந்த புகைப்படச் சட்டகம்.
அதில் சரவணன் ஒரு இளம் பெண்ணுடன் நின்றிருந்தான். மழையால் ஏற்பட்ட ஈரப்பதம் காரணமாக அல்ல; புகைப்படத்தின் மேற்பரப்பே கீறப்பட்டிருந்ததால் பெண்ணின் முகம் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.
அறைக்கு ஜன்னல்கள் இல்லை. ஒரே நுழைவுவழி கதவுதான். மின்னணுப் பூட்டு தானாகப் பூட்டிக்கொள்ளும் வகையைச் சேர்ந்தது. கதவு உள்ளிருந்து தாழிடப்பட்டிருந்ததாகத் தோன்றினாலும், அப்படியொரு கைமுறைத் தாழ்ப்பாள் அந்தக் கதவில் இல்லை.
காலை 6:18.
இன்ஸ்பெக்டர் நிலா தேவராஜ் சம்பவ இடத்துக்கு வந்தாள். முப்பத்திரண்டு வயது. கூர்மையான பார்வை, குறைவான பேச்சு.
பெட்டகத்தைச் சோதித்தபோது மூன்று பொருட்கள் காணவில்லை:
- அரிய வைரங்கள் அடங்கிய ஒரு பெட்டி.
- 2009–2014 வரையிலான ரகசிய நிதிப் பரிவர்த்தனைகள் அடங்கிய கணக்குப் பதிவேடு.
- ஒரு பழைய பித்தளைச் சாவி.
நிலா பட்டியலைப் பார்த்தாள்.
சாதாரணக் கொள்ளை என்றால் கொலை ஏன்?
காலை 7:03.
ஆதவன் ராமநாதன் பழைய துறைமுகச் சாலையில் இருந்த காபிக் கடையில் அமர்ந்திருந்தான். சரவணனின் செய்தி இன்னும் கைப்பேசித் திரையில் இருந்தது.
நிலா அழைத்தாள்.
“வரதராஜன் ஃபைனான்ஷியல் டிரஸ்ட்ல ஒரு கொலை நடந்திருக்கிறது.”
ஆதவன் கண்களை மூடினான்.
“சரவணனா?”
அழைப்பு முடிந்த சில நிமிடங்களில் அறியாத எண்ணிலிருந்து செய்தி வந்தது.
“பெட்டகத்திலிருந்து காணாமல் போனது மூன்று பொருட்கள் அல்ல, ஆதவா. நான்கு. நான்காவது பொருள் நிறுவனத்தின் கணக்குப் பட்டியலிலேயே இல்லை.”
ஆதவன் செய்தியை மீண்டும் படித்தான்.
ஐந்து வருடங்களாகத் திறக்கப்படாமல் இருந்த ஒரு கதவு இப்போது திறக்கத் தொடங்கியிருந்தது.
அத்தியாயம் 2 — பொய் சொன்னவன் யார்?
காலை 8:15.
விசாரணை அறையில் ஆதவனும் நிலாவும் எதிரெதிரே அமர்ந்திருந்தார்கள்.
“ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்னாடி ஏன் நிறுவனத்தை விட்டு வெளியேறினீங்க?” என்று நிலா கேட்டாள்.
“நான் வெளியேறல. என்னை வெளியேற்றினாங்க.”
“எதற்காக?”
“பாதுகாப்பு அமைப்பில் இருந்த ஒரு குறையைப் பற்றிக் கேள்வி கேட்டதற்காக. அந்தக் குறை சரிசெய்யப்பட்டதாகச் சொன்னார்கள். ஆனால் அசல் பதிவுகள் முழுமையாக அழிக்கப்படவில்லை என்று எனக்குச் சந்தேகம் இருந்தது.”
நிலா மூன்று பொருட்களின் பட்டியலை அவனிடம் காட்டினாள்.
ஆதவன் ஒவ்வொன்றாகப் பார்த்துவிட்டு, “பித்தளைச் சாவி எதற்காக எடுத்திருக்கிறார்கள் என்பதுதான் முக்கியம்,” என்றான்.
“ஏன்?”
“அது சாதாரணப் பூட்டுக்கான சாவி இல்லை. பழைய பாதுகாப்பு அமைப்பில் இருந்த ஒரு சிறப்பு சேமிப்பகப் பெட்டியின் சாவி. அதைப் பயன்படுத்தாமல் இரண்டாவது பதிவை அணுக முடியாது.”
“எந்த இரண்டாவது பதிவு?”
“ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்பு நான் உருவாக்கிய பாதுகாப்பு ஏற்பாட்டைப் பற்றிச் சொல்கிறேன். அதை முழுமையாக விளக்க ஆதாரங்கள் தேவை.”
நிலா சரவணன் இறந்து கிடந்த அறையின் புகைப்படத்தைக் காட்டினாள்.
“கதவு பூட்டப்பட்டிருந்தது. கொலைகாரன் எப்படி வெளியே போனான்?”
ஆதவன் புகைப்படத்தை உற்றுப் பார்த்தான்.
“நீங்க தவறான கேள்வியைக் கேட்கிறீங்க. கதவு தானாகப் பூட்டிக்கொண்டதா? யாராவது கைமுறையாகப் பூட்டினார்களா? அந்த அறையின் அணுகல் பதிவுகள் உண்மையா? இதைத்தான் முதலில் பார்க்கணும்.”
காலை 9:05.
நிலா சம்பவ இடத்துக்குத் திரும்பினாள். கதவின் மின்னணுப் பூட்டு, அணுகல் அட்டை பதிவுகள், பாதுகாப்பு அமைப்பின் நேர முத்திரைகள் ஆகியவற்றை ஆய்வு செய்ய உத்தரவிட்டாள்.
மேசையின் அடியில் சுருட்டப்பட்ட காகிதத் துண்டு கிடைத்தது.
அதில் எழுதப்பட்டிருந்தது:
10:10 — பழைய காப்பகம். தனியாக வா.
காலை 9:42.
ஆதவன் கட்டிடத்தை விட்டு வெளியே வந்தபோது கருப்பு நிறக் கார் அவனைப் பின்தொடர்வதைக் கவனித்தான்.
அப்போது தொலைபேசியில் ஒரு பெண்ணின் குரல் கேட்டது.
“ஆதவன்… நீ எதையும் விசாரிக்க வேண்டாம். அந்தப் பதிவேட்டை மறந்துடு. உனக்கு உயிர் முக்கியமா இருந்தா, இந்த முறை விலகி இரு.”
அவன் அந்தக் குரலை அடையாளம் காண முயன்றான். முடியவில்லை.
பின்னர் மற்றொரு செய்தி வந்தது.
“சரவணன் விட்டுச் சென்ற தடயத்தைப் பார்க்கணும்னா, பழைய காப்பகத்துக்கு வா. தனியாக.”
ஆதவன் காரில் ஏறினான்.
இந்த முறை விலகி இருப்பது அவனுக்கு முடியாத காரியமாகிவிட்டது.
அத்தியாயம் 3 — பழைய காப்பகம்
காலை 10:16.
பழைய ஆவணக் காப்பகம் நகரின் புறநகரில் இருந்தது. துருப்பிடித்த இரும்புக் கதவுக்குப் பின்னால் தூசியடைந்த அலமாரிகளும், பல ஆண்டுகளாக யாரும் திறக்காத கோப்புகளும் குவிந்திருந்தன.
ஆதவன் உள்ளே நுழைந்தான்.
நடைபாதையின் கடைசியில் இருந்த மேசையின் மீது அவனுடைய பெயர் எழுதப்பட்ட உறை இருந்தது.
அவன் உறையை எடுக்கக் கையை நீட்டியபோது துப்பாக்கிச் சத்தம் கேட்டது.
குண்டு அலமாரியைத் துளைத்தது.
முகமூடி அணிந்த ஒருவன் இருட்டிலிருந்து பாய்ந்தான். இருவருக்கும் இடையே போராட்டம் நடந்தது. துப்பாக்கி தரையில் விழுந்தது. ஆதவன் தாக்கியவனின் கையைப் பிடிக்க முயன்றான். அவன் விடுவித்துக்கொண்டு பின்பக்க வழியாகத் தப்பினான்.
ஆதவன் அவனைத் துரத்தவில்லை. முதலில் உறையை எடுத்தான்.
உள்ளே ஒரு பழைய புகைப்படமும் சிறிய பித்தளைத் தகடும் இருந்தன.
தகட்டில்:
0719 — B-4
புகைப்படத்தில் நான்கு பேர் நின்றிருந்தார்கள்.
விக்ரம். சரவணன். ஆதவன். தேவராஜன்.
விக்ரம் நிறுவனத்தின் தற்போதைய நிர்வாகத் தலைவர். சரவணனை அவன் நன்கு அறிந்திருந்தான். ஆதவன் தனது பழைய புகைப்படத்தைப் பார்த்தான்.
நான்காவது நபரின் முகத்தைப் பார்த்ததும் அவன் அதிர்ந்தான்.
தேவராஜன்.
நிறுவனத்தின் முன்னாள் நிதி இயக்குநர். ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்பு கடலில் மூழ்கி இறந்துவிட்டதாக அறிவிக்கப்பட்டவர்.
ஆதவன் புகைப்படத்தைத் திருப்பிப் பார்த்தான். பின்னால் ஒரு தேதி எழுதப்பட்டிருந்தது.
19.07.2011
அவன் உடனே நிலாவை அழைத்தான்.
“இந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்க்கணும். தேவராஜன் இறந்துவிட்டதாகச் சொன்ன தேதி நினைவிருக்கா?”
“அதுதான் இப்போ எனக்கும் முக்கியமான கேள்வி,” என்றாள் நிலா. “அவருடைய உடல் ஒருபோதும் கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை.”
ஆதவன் பித்தளைத் தகட்டை இறுக்கமாகப் பிடித்தான்.
ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்பு நடந்தது ஒரு விபத்து அல்ல.
அது இன்னும் முடிவடையாத கணக்கு.
அத்தியாயம் 4 — நான்காவது பொருள்
காலை 11:02.
நிலா பழைய காப்பகத்துக்கு வந்தாள். புகைப்படத்தையும் பித்தளைத் தகட்டையும் ஆய்வு செய்தாள்.
“0719 என்பது ஜூலை 19-ஆம் தேதியா?” என்று கேட்டாள்.
“அப்படியிருக்கலாம். B-4 என்பது நிறுவனத்தின் பழைய பாதுகாப்பு அறையின் குறியீடு. அந்த அறை சாதாரணப் பயன்பாட்டிலிருந்து நீக்கப்பட்டதாகப் பதிவுகள் சொல்கின்றன.”
நிலா நிறுவனத்திடம் அனுமதி பெற்று அடித்தளத்தை ஆய்வு செய்தாள்.
பழைய வரைபடங்களுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தபோது, தற்போதைய பெட்டகத்துக்குப் பின்னால் சுவரால் மறைக்கப்பட்ட ஒரு சிறிய அறை இருப்பது தெரியவந்தது.
அந்த அறைக்குள் பழைய இரும்புப் பெட்டி இருந்தது.
அதன் மேல் ஒரு உறை ஒட்டப்பட்டிருந்தது.
நான்காவது பொருள் இங்கே இல்லை.
உள்ளே ஒரு புகைப்படம் இருந்தது.
அதில் இருந்த பெண்ணைப் பார்த்ததும் ஆதவனின் முகம் வெளிறியது.
“அஞ்சலி… என் மனைவி.”
ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்பு அஞ்சலி காணாமல் போயிருந்தாள். அவளைப் பற்றிய எந்த உறுதியான தகவலும் கிடைக்கவில்லை. ஆதவன் அவள் இறந்திருக்கலாம் என்று நினைத்திருந்தாலும், அந்த உண்மையை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் இருந்தான்.
புகைப்படத்தின் பின்னால் எழுதப்பட்டிருந்தது:
நான்காவது பொருள் — அசல் இரண்டாவது பதிவு. அது காணாமல் போனது. சாவி தேவராஜனிடம்.
அதே நேரத்தில் ஆதவனின் கைப்பேசியில் செய்தி வந்தது.
“அவள் இறக்கவில்லை. அவளை உயிரோடு பார்க்க வேண்டுமானால், நான்காவது பொருளைக் கண்டுபிடி.”
ஆதவன் செய்தியை நிலாவிடம் காட்டினான்.
நிலா அமைதியாகச் சொன்னாள்:
“இனி இது ஒரு கொள்ளை வழக்கு மட்டும் இல்லை. யாரோ ஒருவரின் உயிரையும், பழைய குற்றத்தின் ஆதாரத்தையும் ஒரே நேரத்தில் மறைக்க முயற்சி செய்கிறார்கள்.”
அத்தியாயம் 5 — இறக்காதவள்
மதியம் 1:20.
ஆதவன் தனது வீட்டுக்குத் திரும்பினான். அஞ்சலி காணாமல் போன நாளிலிருந்து அவளுடைய பழைய மின்னஞ்சல்கள் அனைத்தையும் அவன் பாதுகாத்து வைத்திருந்தான்.
அவளுடைய கடைசி மின்னஞ்சலைத் திறந்தான்.
“நீ என்னிடம் சொல்லாமல் வைத்திருக்கும் விஷயம் எதுவாக இருந்தாலும், ஒருநாள் அது நம்மைத் தேடி வரும்.”
அந்த வார்த்தைகள் அவனுக்கு அப்போது புரியவில்லை. இப்போது அவை ஒரு எச்சரிக்கையாகத் தோன்றின.
அவன் பழைய கணினியில் பாதுகாக்கப்பட்ட கோப்புகளைத் தேடினான். நீக்கப்பட்ட கோப்புகளின் பட்டியலில் ஒரு பெயர் கிடைத்தது.
0719_FINAL
கோப்பின் உருவாக்கத் தேதி: 19.07.2011.
அஞ்சலி காணாமல் போவதற்கு முந்தைய நாள்.
ஆதவன் அந்தக் கோப்பை மீட்டெடுக்க முயன்றான். முழுமையான கோப்பு கிடைக்கவில்லை. சில வரிகள் மட்டுமே மீண்டிருந்தன.
அவற்றில் ஒன்று:
SECONDARY RECORD — ORIGINAL DATA RETAINED
அவன் உடனே மீனாட்சி பாலனைத் தொடர்புகொள்ள முடிவு செய்தான். பழைய நிறுவனத்தின் டிஜிட்டல் ஆதாரங்கள் பற்றி அவளுக்குத் தெரிந்திருக்கலாம்.
அதே நேரத்தில் மற்றொரு செய்தி வந்தது.
“அவன் பழைய கோப்பைக் கண்டுபிடித்துவிட்டான்.”
இந்தச் செய்தியை யாரோ ஆதவனுக்கு அனுப்பியிருந்தாலும், அதன் பொருள் வேறு ஒருவருக்கான எச்சரிக்கை என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான்.
யாரோ அவனைத் தொடர்ந்து கண்காணித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.
அத்தியாயம் 6 — கணக்கில் இல்லாத கணக்கு
மாலை 4:10.
மீனாட்சி பாலன் டிஜிட்டல் ஆதாரங்களை மீட்டெடுப்பதில் நிபுணத்துவம் பெற்றவள். ஆதவன் அவளிடம் கோப்புகளை ஒப்படைத்தான்.
சில மணிநேரங்களுக்குப் பிறகு, அழிக்கப்பட்ட கோப்பின் சில பகுதிகள் மீட்டெடுக்கப்பட்டன.
திரையில் நான்கு வரிகள் தோன்றின.
2009–2014
TRANSFER AUTHORIZATION
D.V. — PERSONAL APPROVAL
B-4 / ORIGINAL COPY
DO NOT DELETE THE SECOND RECORD.
மீனாட்சி திரையைச் சுட்டிக்காட்டினாள்.
“இது நிதிப் பரிவர்த்தனைகளின் சாதாரணப் பதிவு மாதிரி இல்லை. யாரோ முதன்மைப் பதிவை மாற்றியிருக்கிறார்கள். அதற்கான அசல் நகலை வேறொரு இடத்தில் பாதுகாத்திருக்கிறார்கள்.”
“D.V. என்றால் தேவராஜனா?”
“அப்படியிருக்கலாம். ஆனால் இந்த எழுத்துகளை மட்டும் வைத்து முடிவெடுக்க முடியாது.”
அப்போது சரவணனின் மகன் நிலாவைச் சந்தித்தான். தந்தையின் பொருட்களை ஒழுங்குபடுத்தும்போது கிடைத்த உறையை அவளிடம் கொடுத்தான்.
உள்ளே நான்கு பெயர்களும் தேதிகளும் இருந்தன.
- விக்ரம் — 12.06.2011
- தேவராஜன் — 19.07.2011
- சரவணன் — 19.07.2011
- ஆதவன் — 20.07.2011
அந்தத் தேதிகள் ஒரு சம்பவத் தொடரைக் குறிக்கக்கூடும் என்று நிலா நினைத்தாள்.
விக்ரம் முதலில் இதில் ஈடுபட்டிருக்கலாம். தேவராஜன் ஆதாரத்தைக் கண்டுபிடித்திருக்கலாம். சரவணன் அதைப் பாதுகாக்க முயன்றிருக்கலாம். ஆதவன் பாதுகாப்பு அமைப்பை உருவாக்கியிருக்கலாம்.
ஆனால் ஆதாரமின்றி இவை அனைத்தும் ஊகங்கள்தான்.
அன்று மாலை விக்ரம் செய்தியாளர்களிடம் பேசினார்.
“நிறுவனத்தில் நடந்ததாகச் சொல்லப்படும் பழைய சம்பவங்களைப் பற்றிய தவறான தகவல்கள் பரப்பப்படுகின்றன. காவல்துறை விசாரணைக்கு நிறுவனம் முழு ஒத்துழைப்பு வழங்கும்.”
அவருடைய குரல் அமைதியாக இருந்தது.
ஆனால் அந்த அமைதிக்குப் பின்னால் என்ன மறைந்திருக்கிறது என்பதைத்தான் நிலா கண்டுபிடிக்க வேண்டியிருந்தது.
அத்தியாயம் 7 — விக்ரமின் விளக்கம்
அடுத்த நாள் காலை.
நிலாவும் ஆதவனும் விக்ரமைச் சந்தித்தார்கள்.
“2011-ல் நடந்த பரிவர்த்தனைகளுக்கும் உங்களுக்கும் என்ன தொடர்பு?” என்று நிலா கேட்டாள்.
“நான் நிர்வாகத்தில் இருந்தேன். நிதி ஒப்புதல்களில் பலருடைய கையெழுத்துகள் இருக்கும். அதனால் எல்லா பரிவர்த்தனைகளுக்கும் நான் பொறுப்பாகிவிட முடியாது.”
“தேவராஜன் காணாமல் போனது பற்றி?”
விக்ரம் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தார்.
“அது ஒரு துயரமான சம்பவம். அவரைத் தேடினோம். கிடைக்கவில்லை.”
“உடல் கிடைக்கவில்லை. இருந்தும் அவர் இறந்துவிட்டதாக அறிவிக்கப்பட்டது.”
“அப்போது கிடைத்த தகவல்களின் அடிப்படையில் அப்படிச் செய்தார்கள்.”
அவர் பதிலளித்தாலும், சில கேள்விகளைத் தவிர்த்தார்.
சந்திப்பு முடிவதற்கு முன்பு விக்ரம் ஆதவனைத் தனியாக அழைத்தார்.
“பழைய விஷயங்களை மீண்டும் கிளறினால், அவற்றால் பாதிக்கப்படுபவர்கள் உன்னை மட்டும் சேர்ந்தவர்கள் அல்ல.”
ஆதவன் பதிலளிக்கவில்லை.
நிலா பழைய வரைபடங்களை ஆய்வு செய்தபோது B-4 அறையிலிருந்து கட்டுப்பாட்டு அறைக்குச் செல்லும் பழைய சேவை வழி இருப்பதைக் கண்டுபிடித்தாள். அந்த வழி 19.07.2011 அன்று மூடப்பட்டதாகப் பதிவுகள் கூறின.
ஆனால் அதை மூடியதற்கான காரணம் தெளிவாக இல்லை.
அன்று இரவு ஆதவனுக்கு ஒரு செய்தி வந்தது.
“நீ மூடிய கதவைத் திறந்தால், அன்றைய இரவை மீண்டும் நினைவுகூர வேண்டியிருக்கும்.”
ஆதவன் அந்தச் செய்தியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
அன்றைய இரவில் என்ன நடந்தது என்பதை அவன் முழுமையாக மறந்துவிடவில்லை. ஆனால் சில உண்மைகளை அவன் அறியாமலேயே மறைக்க முயன்றிருந்தான்.
அத்தியாயம் 8 — இரண்டாவது பதிவு
மீனாட்சி பழைய பாதுகாப்பு ஆவணங்களை ஆய்வு செய்தாள்.
“இந்த அமைப்பில் இரண்டு தனித்தனி பதிவுகள் உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன,” என்றாள். “முதன்மைப் பதிவு வழக்கமான சர்வரில் இருக்கும். இரண்டாவது பதிவு தனியாகப் பாதுகாக்கப்படும். முதன்மைப் பதிவை மாற்ற முடியும். ஆனால் இரண்டாவது பதிவை மாற்றவோ அழிக்கவோ முடியாதபடி வடிவமைத்திருந்தார்கள்.”
“அதை யார் அணுக முடியும்?” என்று நிலா கேட்டாள்.
“அசல் அமைப்பின் அனுமதி பெற்றவர்கள் மட்டுமே. ஆனால் பதிவை அணுகுவதற்கான பாதுகாப்பு சாதனம் எங்கே இருக்கிறது என்பதைத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.”
அப்போது ஆதவனுக்கு ஒரு படம் வந்தது.
கருப்பு நிற உலோகப் பெட்டி. அதன் மூடியில் வெள்ளை எழுத்துகளில் எழுதப்பட்டிருந்தது:
0719
அதனுடன் ஒரு செய்தியும் இருந்தது.
“முதல் பதிவை அவர்கள் அழித்துவிட்டார்கள். இரண்டாவது பதிவு இன்னும் இருக்கிறது.”
படத்தை மீனாட்சி ஆய்வு செய்தாள்.
“இது சாதாரண ஆவணப் பெட்டி இல்லை. பாதுகாப்பான சேமிப்பகக் கருவியை வைக்கப் பயன்படுத்தப்பட்ட பெட்டி போலத் தெரிகிறது. உள்ளே என்ன இருக்கிறது என்பதைப் பார்க்காமல் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது.”
நிலா நிறுவனத்தின் பழைய கிடங்கு பதிவுகளைப் பெற்றாள்.
அதில் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பயன்படுத்தப்பட்ட கிடங்கு 17 பற்றிய குறிப்பு இருந்தது. அங்கு பழைய பாதுகாப்பு உபகரணங்கள் சேமிக்கப்பட்டிருந்தன.
ஆதவன் அந்தப் பதிவைப் பார்த்தான்.
“நாம் அங்கே போக வேண்டும்.”
அத்தியாயம் 9 — மறைக்கப்பட்ட சாவி
கிடங்கு 17 நகரின் வடக்குப் பகுதியில் இருந்தது.
நிலாவின் தலைமையில் காவல்துறையினர் கிடங்கைச் சோதித்தார்கள். தூசியடைந்த பெட்டிகளுக்குப் பின்னால் கருப்பு நிற உலோகப் பெட்டி கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.
அதன் மூடியில் 0719 என்று எழுதப்பட்டிருந்தது.
உள்ளே பழைய சேமிப்பகக் கருவி, சில ஆவணங்கள், ஒரு உறை இருந்தன.
உறையில் எழுதப்பட்டிருந்தது:
“முதன்மைப் பதிவை மாற்றலாம். இரண்டாவது பதிவில் அசல் தகவல்கள் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால் அந்தப் பதிவை அணுகுவதற்கான பாதுகாப்புச் சாதனத்தைத் திறக்கும் சாவி தேவராஜனிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது.”
மீனாட்சி கருவியை ஆய்வு செய்தாள்.
“இந்தச் சாவி கணினியில் நேரடியாகத் தரவைத் திறக்காது. இது பாதுகாப்புச் சாதனம் பொருத்தப்பட்ட பெட்டியைத் திறக்கும். அதன் பிறகுதான் அனுமதிக்கப்பட்ட முறையில் அசல் பதிவை வாசிக்க முடியும்.”
ஆதவன் தலையசைத்தான்.
அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. 2011-ல் பாதுகாப்பு அமைப்பை உருவாக்கியபோது, அசல் பதிவை யாரும் தனியாக மாற்ற முடியாதபடி ஏற்பாடு செய்திருந்தான். ஆனால் அந்த அமைப்பை முழுமையாகச் செயல்படுத்துவதற்கான இறுதி அனுமதி தேவராஜனிடம் இருந்தது.
அவர் இறந்துவிட்டதாக அறிவிக்கப்பட்ட பிறகு, அந்த அனுமதிச் சாதனம் எங்கே சென்றது என்பது யாருக்கும் தெரியவில்லை.
நிலா உறையை மூடினாள்.
“அப்படியென்றால் தேவராஜன் உயிரோடு இருக்கிறாரா இல்லையா என்பதைக் கண்டுபிடிப்பதுதான் அடுத்த கட்டம்.”
ஆதவன் அமைதியாக இருந்தான்.
அவன் மனதில் ஒரே கேள்வி.
தேவராஜன் உண்மையைப் பாதுகாத்தாரா? அல்லது உண்மையை மறைக்க உதவினாரா?
அத்தியாயம் 10 — ஐந்தாண்டுகளுக்கு முன்பு
ஆதவன் பழைய சம்பவங்களை நினைவுகூர்ந்தான்.
2011-ல் வரதராஜன் ஃபைனான்ஷியல் டிரஸ்டின் நிதிப் பதிவுகளில் முரண்பாடுகள் இருப்பதை தேவராஜன் கண்டுபிடித்திருந்தார். பல பரிவர்த்தனைகளுக்கு அனுமதி அளித்ததாகக் காட்டப்பட்ட பதிவுகள் உண்மையானவையல்ல என்று அவருக்குச் சந்தேகம் ஏற்பட்டது.
அவர் ஆதவனை அணுகினார்.
“முதன்மைப் பதிவுகளை மாற்றினாலும், அசல் தகவல்கள் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்,” என்று கேட்டுக்கொண்டார்.
அதற்காகவே ஆதவன் இரண்டாவது பதிவை உருவாக்கினான்.
ஆனால் அந்த அமைப்பின் விவரங்களை அறிந்திருந்த சிலர் அதைத் தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்த முயன்றனர்.
பாதுகாப்பு அமைப்பின் சில அணுகல் பதிவுகள் மாற்றப்பட்டன. தேவராஜன் காணாமல் போனார். அஞ்சலி திடீரென்று தொடர்பை நிறுத்தினாள். ஆதவன் நிறுவனத்தை விட்டு வெளியேற வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.
அந்த நினைவுகள் அவனைத் துரத்தின.
மீனாட்சி சேமிப்பகக் கருவியிலிருந்து மேலும் சில தரவுகளை மீட்டெடுத்தாள்.
PRIMARY RECORD — MODIFIED
SECONDARY RECORD — ORIGINAL DATA RETAINED
DATE: 19.07.2011
TIME: 23:18
அதற்குக் கீழே ஒரு குறிப்பு இருந்தது.
WITNESS CONTACT — CONFIDENTIAL
பெயர்: அஞ்சலி ராமநாதன்.
தேதி: 20.07.2011.
ஆதவன் நாற்காலியிலிருந்து எழுந்தான்.
“அஞ்சலிக்கு இதைப் பற்றித் தெரிந்திருந்தது.”
மீனாட்சி மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.
“அவள் சாட்சி மட்டுமல்ல. இந்த ஆதாரங்களைப் பாதுகாக்க உதவியிருக்கலாம்.”
நிலா அந்தத் தகவலை விசாரணைப் பதிவில் சேர்த்தாள்.
அஞ்சலி உயிருடன் இருப்பதற்கான முதல் நம்பகமான தடயம் கிடைத்திருந்தது.
அத்தியாயம் 11 — உயிரோடு இருக்கும் சாட்சி
நிலா பழைய பாதுகாப்பு ஒப்பந்தங்கள், அணுகல் அட்டைப் பதிவுகள், கிடங்கு பராமரிப்பு விவரங்கள் ஆகியவற்றை ஒப்பிட்டுப் பார்த்தாள்.
அதில் பிரகாஷ் என்ற முன்னாள் ஒப்பந்தப் பணியாளரின் பெயர் கிடைத்தது.
சம்பவம் நடந்த இரவில் கட்டுப்பாட்டு அறையின் அணுகல் பதிவுகளில் முரண்பாடு இருந்தது. ஒரு ஒப்பந்தப் பணியாளரின் அட்டை பயன்படுத்தப்பட்ட நேரம், அதிகாரப்பூர்வப் பதிவில் வேறுபட்டிருந்தது.
பிரகாஷ் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு விசாரணைக்கு அழைத்துவரப்பட்டார்.
ஆரம்பத்தில் அவர் மறுத்தார். பின்னர் ஆதாரங்கள் காட்டப்பட்டதும் உடைந்தார்.
“சரவணன் என்னை அடையாளம் கண்டுபிடித்துவிட்டார். என்னைத் தடுத்து நிறுத்த முயன்றார். நாங்கள் வாக்குவாதம் செய்தோம். நான் அவரைத் தாக்கினேன். அவர் கீழே விழுந்தார்.”
“அதற்குப் பிறகு என்ன செய்தீர்கள்?” என்று நிலா கேட்டாள்.
“நான் வெளியேறிவிட்டேன். கதவு மூடப்பட்டதும் அது தானாகப் பூட்டிக்கொண்டது. ஆனால் அந்த இரவின் பதிவுகள் மாற்றப்பட்டிருந்ததால், நான் உள்ளே சென்றதற்கான சரியான விவரம் மறைந்துவிட்டது.”
“உன்னை யார் அனுப்பினார்கள்?”
பிரகாஷ் விக்ரமின் நிர்வாகத்துடன் தொடர்புடைய ஒருவர் தன்னைச் சந்தித்ததாகக் கூறினார். ஆனால் விக்ரம் நேரடியாகக் கொலை செய்ய உத்தரவிட்டதாக அவர் கூறவில்லை. அதற்கான தனித்த ஆதாரமும் அப்போது கிடைக்கவில்லை.
பிரகாஷின் வாக்குமூலம் மற்ற ஆதாரங்களுடன் ஒப்பிட்டு விசாரிக்கப்படத் தொடங்கியது.
இதற்கிடையில் மீனாட்சி மற்றொரு கோப்பை மீட்டெடுத்தாள்.
WITNESS_ARCHIVE
அதில் ஒரு காணொளி இருந்தது.
திரையில் அஞ்சலி தோன்றினாள்.
“ஆதவன், நான் உயிரோடு இருக்கிறேன். நீ இதைப் பார்க்கிற நேரத்தில் உண்மை உன்னிடம் வந்து சேர்ந்திருக்கும் என்று நம்புகிறேன்.
தேவராஜன் நிதி மோசடியைக் கண்டுபிடித்திருந்தார். அந்த ஆதாரங்களைப் பாதுகாக்க நான் உதவினேன். நீ உருவாக்கிய பாதுகாப்பு அமைப்பைப் பயன்படுத்தி அவர்கள் பதிவுகளை மாற்றியிருந்தார்கள். ஆனால் இரண்டாவது பதிவில் அசல் தகவல்கள் இருந்தன.
நான் மறைந்தது உன்னைத் தண்டிப்பதற்காக அல்ல. என்னைத் தேடி வருபவர்கள் உன்னையும் குறிவைப்பார்கள் என்று பயந்தேன்.”
காணொளியின் இறுதியில் ஒரு முகவரி தோன்றியது.
வேளிநகர் — வடக்குக் கடற்கரை — பழைய மீனவர் குடியிருப்பு.
ஆதவன் திரையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
அஞ்சலி உயிருடன் இருந்தாள்.
ஆனால் ஐந்து வருடங்கள் ஏன் அவள் அவனிடமிருந்து விலகி இருந்தாள் என்பதற்கான பதில் இன்னும் முழுமையாகக் கிடைக்கவில்லை.
அத்தியாயம் 12 — மூடிய பூட்டு
அடுத்த நாள் காலை.
ஆதவனும் நிலாவும் வடக்குக் கடற்கரைக்குச் சென்றார்கள். பழைய மீனவர் குடியிருப்பில் பல வீடுகள் காலியாக இருந்தன.
காணொளியில் காட்டப்பட்ட முகவரியில் ஒரு சிறிய வீடு இருந்தது.
கதவு பூட்டப்படவில்லை.
உள்ளே மேசையின் மீது ஆதவனின் பெயர் எழுதப்பட்ட உறை இருந்தது.
அதில் ஒரு கடிதம்:
“நாளை காலை ஆறு மணிக்கு வடக்குக் கடற்கரையில் உள்ள பழைய படகுத்துறைக்கு வா.
இந்த முறை உண்மையை மறைக்க மாட்டேன்.
— அஞ்சலி”
அடுத்த நாள் காலை ஆறு மணி.
கடற்கரையில் அலைகள் மெதுவாக மோதிக்கொண்டிருந்தன.
அஞ்சலி படகுத்துறையின் அருகே நின்றிருந்தாள்.
ஆதவன் அவளைப் பார்த்தான். ஐந்து வருடங்களாக மனதில் உருவாக்கியிருந்த எண்ணற்ற கேள்விகளும் அந்த ஒரு நொடியில் அவன் முன் நின்றன.
“நீ உயிரோட இருக்கே,” என்றான்.
“ஆமாம்.”
“ஒரு தகவல்கூட சொல்ல முடியலையா?”
அஞ்சலி தலைகுனிந்தாள்.
“நான் உன்னைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன். தேவராஜன் கண்டுபிடித்த மோசடிக்கான ஆதாரங்களைப் பாதுகாக்க உதவினேன். அதற்குப் பிறகு என்னையும் தேட ஆரம்பித்தார்கள். நான் தொடர்பில் இருந்தால் உனக்கும் ஆபத்து வரும் என்று நினைத்தேன்.”
“அதனால ஐந்து வருடங்கள்?”
“நான் எடுத்த முடிவு சரியானதா என்று இப்போதும் சொல்ல முடியாது. ஆனால் அந்த நேரத்தில் எனக்குத் தெரிந்த ஒரே வழி அதுதான்.”
ஆதவன் நீண்ட நேரம் அமைதியாக இருந்தான்.
“இந்த முறை எதையும் மறைக்காதே.”
அஞ்சலி அவனைப் பார்த்தாள்.
“மறைக்க மாட்டேன்.”
அடுத்த சில வாரங்களில் பிரகாஷின் வாக்குமூலம், அணுகல் பதிவுகள், மீட்டெடுக்கப்பட்ட டிஜிட்டல் ஆதாரங்கள் ஆகியவை ஒப்பிடப்பட்டன. சரவணனின் மரணம் தொடர்பான குற்றச்சாட்டுகள் விசாரிக்கப்பட்டன. நிதி மோசடி தொடர்பான ஆதாரங்கள் உரிய அமைப்புகளிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டன.
ஆனால் இரண்டாவது பதிவின் முழுமையான ஆதாரத்தைத் திறக்க இன்னும் ஒரு நபர் தேவைப்பட்டார்.
தேவராஜன்.
அத்தியாயம் 13 — மீண்டும் தோன்றிய முகம்
வடக்குக் கடற்கரையில் கூடுதல் ஆய்வு நடத்தப்பட்டது.
பழைய மீனவர் குடியிருப்பில் இருந்த ஒரு மறைக்கப்பட்ட பெட்டியில் புகைப்படம் ஒன்று கிடைத்தது.
அதில் தேவராஜன் இருந்தார்.
அந்தப் புகைப்படம் அவர் இறந்துவிட்டதாக அறிவிக்கப்பட்ட தேதிக்குப் பல மாதங்களுக்குப் பிறகு எடுக்கப்பட்டிருந்தது.
நிலா புகைப்படத்தை ஆய்வு செய்தாள்.
“இது அவர் உயிருடன் இருந்ததற்கான முக்கியமான தடயம். ஆனால் புகைப்படம் மட்டும் போதாது. அவர் எங்கே இருந்தார், யார் அவருக்கு உதவினார்கள், ஏன் மறைந்திருந்தார் என்பதையும் கண்டுபிடிக்க வேண்டும்.”
புகைப்படத்தின் பின்னால் ஒரு எண் இருந்தது. அந்த எண்ணுடன் தொடர்புடைய பழைய முகவரி கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.
அங்கே சென்றபோது மேசையின் மீது ஒரு உறை இருந்தது.
அதில் நிலாவின் பெயர் எழுதப்பட்டிருந்தது.
“நாளை மாலை ஆறு மணிக்கு, பழைய கலங்கரை விளக்கத்தின் அருகே வாருங்கள். ஆதவனையும் அழைத்து வாருங்கள்.
— தேவராஜன்”
நிலா அந்தக் கடிதத்தை ஆதவனிடம் காட்டினாள்.
“அவர் நம்மைச் சந்திக்க விரும்புகிறார்.”
ஆதவன் அந்தப் பெயரைப் பார்த்தான்.
“அவர் உயிரோடு இருக்கிறார் என்றால், 2011-ல் என்ன நடந்தது என்பதற்கான முழு விளக்கமும் அவரிடம்தான் இருக்கும்.”
நிலா எச்சரித்தாள்.
“நாம் காவல்துறை பாதுகாப்புடன் போவோம். இத்தனை ஆண்டுகளாக மறைந்திருந்தவர் திடீரென்று வெளியே வருவதற்குக் காரணம் இருக்க வேண்டும்.”
அந்த இரவு ஆதவனுக்கு உறக்கம் வரவில்லை.
அஞ்சலி திரும்பி வந்திருந்தாள்.
சரவணனின் மரணத்திற்கான விசாரணை முன்னேறியிருந்தது.
இப்போது ஒரே ஒரு கேள்வி எஞ்சியிருந்தது.
தேவராஜன் ஏன் மறைந்தார்?
அத்தியாயம் 14 — கடைசிக் கணக்கு
மறுநாள் மாலை ஆறு மணி.
பழைய கலங்கரை விளக்கத்தின் அருகே கடல் காற்று பலமாக வீசியது.
நிலாவும் ஆதவனும் காவல்துறை பாதுகாப்புடன் அங்கே சென்றார்கள்.
சிறிது நேரத்தில் ஒரு முதியவர் அவர்களை நோக்கி நடந்துவந்தார்.
நரைத்த தலைமுடி. சோர்வான முகம். ஆனால் பார்வையில் உறுதி.
தேவராஜன்.
“நான் நிதி மோசடியைக் கண்டுபிடித்தேன்,” என்று அவர் தொடங்கினார். “நிறுவனத்தின் சில நிர்வாகப் பரிவர்த்தனைகள் போலியான அனுமதிகளுடன் செய்யப்பட்டிருந்தன. அவற்றில் விக்ரமின் நிர்வாகத்துடன் தொடர்புடையவர்கள் இருந்தார்கள்.”
“நீங்கள் இறந்துவிட்டதாக ஏன் அறிவிக்கப்பட்டது?” என்று நிலா கேட்டாள்.
தேவராஜன் ஒரு கணம் அமைதியாக இருந்தார்.
“என்னைத் தேடிக்கொண்டிருந்தவர்கள் என்னைக் கொல்லக்கூடும் என்று பயந்தேன். கடலில் நடந்த சம்பவத்துக்குப் பிறகு, நான் உயிருடன் இருப்பதை மறைத்தேன். என் உடல் கிடைக்காத நிலையிலும், கிடைத்த தகவல்களின் அடிப்படையில் என் மரணம் அறிவிக்கப்பட்டது. அந்தச் சூழ்நிலையைப் பயன்படுத்தி நான் மறைந்து வாழ்ந்தேன்.”
“அதிகாரிகளிடம் ஏன் தெரிவிக்கவில்லை?”
“அந்த நேரத்தில் யாரை நம்புவது என்று தெரியவில்லை. நான் வைத்திருந்த ஆதாரங்களைப் பாதுகாப்பதே முதன்மையானது என்று நினைத்தேன். ஆனால் என் மௌனம் பலருடைய வாழ்க்கையைப் பாதித்தது என்பதை இப்போது மறுக்க முடியாது.”
அவர் ஒரு சிறிய உறையை ஆதவனிடம் கொடுத்தார்.
அதற்குள் பாதுகாப்புக் குறியீடும் பித்தளைச் சாவியைப் பயன்படுத்துவதற்கான பழைய வழிமுறைகளும் இருந்தன.
மீனாட்சி முன்னதாக ஆய்வு செய்திருந்த பாதுகாப்புச் சாதனம் காவல்துறையின் கண்காணிப்பில் திறக்கப்பட்டது. பித்தளைச் சாவி அதன் பாதுகாப்புப் பெட்டியைத் திறந்தது. அதற்குள் இருந்த அங்கீகாரக் கருவியைப் பயன்படுத்தி இரண்டாவது பதிவின் அசல் தரவுகள் வாசிக்கப்பட்டன.
முதன்மைப் பதிவில் மாற்றப்பட்டிருந்த பரிவர்த்தனைகள் அனைத்தும் அசல் தரவுகளுடன் ஒப்பிடப்பட்டன.
போலியான அனுமதிகள், மாற்றப்பட்ட நிதிப் பதிவுகள், மறைக்கப்பட்ட பரிவர்த்தனைகள் ஆகியவற்றுக்கான ஆதாரங்கள் கிடைத்தன.
அவற்றில் விக்ரமின் பங்கைக் குறித்த தகவல்களும் இருந்தன. அவை மற்ற ஆதாரங்களுடன் ஒப்பிடப்பட்டு மேலதிக விசாரணைக்காக ஒப்படைக்கப்பட்டன.
பிரகாஷின் வாக்குமூலம், அணுகல் பதிவுகள், சம்பவ இடத்திலிருந்து கிடைத்த தடயங்கள் ஆகியவையும் ஒன்றாக ஆய்வு செய்யப்பட்டன.
சரவணனின் மரணம் தொடர்பான விசாரணையில் முக்கிய முன்னேற்றம் ஏற்பட்டது. பிரகாஷுக்கு எதிரான குற்றச்சாட்டுகள் சட்ட நடைமுறைகளின்படி தொடரப்பட்டன. விக்ரமின் பங்கு குறித்த விசாரணையும் தொடர்ந்து நடைபெற்றது.
அனைத்து ஆதாரங்களும் உரிய அதிகாரிகளிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டன.
சில வாரங்களுக்குப் பிறகு.
ஆதவன், அஞ்சலி, தேவராஜன் மூவரும் கடற்கரையில் சந்தித்தார்கள்.
தேவராஜன் கடலைப் பார்த்தபடி சொன்னார்:
“நீங்கள் இழந்த வருடங்களைத் திரும்பக் கொண்டுவர முடியாது. ஆனால் இனிமேல் உண்மையை மறைக்காமல் வாழ முடியும்.”
அஞ்சலி ஆதவனைப் பார்த்தாள்.
“நாம் மீண்டும் ஆரம்பிக்கலாமா?”
ஆதவன் அவளுடைய கையைப் பிடித்தான்.
“மீண்டும் ஆரம்பிப்போம். ஆனால் இந்த முறை எதையும் மறைக்காமல்.”
கடல் அமைதியாக இருந்தது.
பல ஆண்டுகளாகப் பூட்டப்பட்டிருந்த கருப்புப் பெட்டகம் திறக்கப்பட்டுவிட்டது.
முதன்மைப் பதிவில் மறைக்கப்பட்டிருந்த உண்மைகள் வெளிவந்துவிட்டன. அசல் இரண்டாவது பதிவும் மீட்கப்பட்டுவிட்டது. நான்காவது பொருள் இனி ஒரு மர்மம் அல்ல.
அது உண்மையைப் பாதுகாத்த ஆதாரம்.
ஆனால் அந்த உண்மையை மறைத்ததால் மனிதர்கள் இழந்த ஆண்டுகளையும் உறவுகளையும் திரும்பக் கொண்டுவர முடியாது.
ஆதவன் கடலைப் பார்த்தான்.
இந்த முறை எந்தப் பதிவும் பாதியில் நிற்கவில்லை.
எந்தக் கேள்வியும் ஆதாரமின்றி முடிக்கப்பட்டதாக அறிவிக்கப்படவில்லை.
கருப்புப் பெட்டகம் — முற்றும்.
